< <

Φθινόπωρο στην Φλέγγα

Γύρω από τη Βάλια Κάλντα. Για πολλοστή φορά. Ανηφορίζουμε στη Φλέγγα έχοντας πίσω μας τη λίμνη του Αώου. Βαδίζουμε ανάμεσα σε γιγαντιαία ρόμπολα. Αυτό το θαυμαστό είδος πεύκου με τους τεράστιους κορμούς και τα συστρεφόμενα κλαδιά του κυριαρχεί σε τούτες τις πλαγιές και τις χαρακτηρίζει. Κουτσουρεμένες οι περισσότερες κορφές από τους κεραυνούς που χαράσσουν βαθιά τους κορμούς των δέντρων μέχρι τις ρίζες τους. Μιλάμε για το μακροβιότερο όλων των πεύκων και το πλέον ανθεκτικό. Κατ’ εξοχήν ψυχρόβιο, με ζώνη εξάπλωσης που φτάνει μέχρι τον Όλυμπο. (Κάποιες συστάδες παρατηρούνται και λίγο νοτιότερα).

Στόχος μας το διάσελο ανάμεσα σε Φλέγγα και Καπετανγκλίδι, ένα μαυσωλείο απογυμνωμένων κορμών. Ξέρετε πως πεθαίνουν τα ρόμπολα; Κεραυνοβολημένα από τις καταιγίδες που μαίνονται σε τούτα τα σερπεντινικής σύστασης βουνά. Πολλαπλά αστροπελέκια γυμνώνουν τα δέντρα από το φλοιό και τα κλαδιά τους μα αυτά εκεί, όρθια σκέλεθρα σε απίστευτες μορφές που πάνω τους αποτυπώθηκε η αγωνία του θανάτου. Κλαδιά συνεστραμμένα, ξασπρισμένα από τη βροχή και τον ήλιο, δείχνουν τα σύννεφα που μαύρα και πυκνά διαβαίνουν γοργά πάνω από τα κεφάλια μας. Περνά ο αέρας σφυρίζοντας μέσα από διάτρητους κορμούς. Εδώ ηχεί των πεθαμένων το τραγούδι και όχι του Πάνα ο αυλός. Όπως και στις απέναντι γυμνές κορφές, στις Μπάλτες και την Πυροστιά. Ανάμεσά τους κυλά η φλέβα της ζωής, σ’ έναν παράδεισο που λέγεται Ζεστή Κοιλάδα (Βάλια Κάλντα). Νερά, έλατα, οξιές, σφενδάμια, κι άλλα νερά, λιβάδια, λίμνες και λουλούδια.

Κι εμείς εκεί, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε ετούτο το μυστήριο, ανεβοκατεβαίνουμε τα ρουμάνια με όλες τις καιρικές συνθήκες. Πότε ιδροκοπώντας και πότε τουρτουρίζοντας. Και τι είναι αυτό που μένει τελικά; Μάλλον η συμφιλίωση με τη φύση, τους άλλους και τον εαυτό μας, αφού δεχτούμε το φθαρτό της ύπαρξής μας που εδώ ψηλά το νιώθεις περισσότερο από παντού. Και η αίσθηση της ελευθερίας που πνέει στις κορφές, ψηλά πάνω από το τίποτα της ταπεινής ζωής μας.

Have your say