< <

Φθινόπωρο στην Τσούκα

Πώς να αντισταθείς στο κάλεσμα μιας όμορφης φθινοπωρινής μέρας όταν έχεις μπροστά σου όλο το χειμώνα με τα κρύα και τις βροχές; Έστω και αν οι περισσότεροι συνοδοιπόροι σου έχουν φύγει για διήμερο στα δάση του Πάικου, σύμφωνα με το πρόγραμμα του συλλόγου, το κρεβάτι δεν σε χωρά το πρωί της Κυριακής.

Όσοι έμειναν εδώ λοιπόν δεν είναι για να χάνουν τον καιρό τους με τη συνήθη ρουτίνα της Κυριακής. Επ’ ώμου τα σακίδια και ξανά την ανηφόρα. Ας γεμίσουν πάλι τα πνευμόνια μας με τον αέρα της ελευθερίας που πνέει ψηλά στις κορφές. Έτσι, για να βγάλουμε την εβδομάδα χωρίς απώλειες. Έτσι, για να περνά όμορφα η ζωή μας.

Αλλά θέλουμε και δάσος. Υγρά μονοπάτια που μυρίζουν από τις πρόσφατες βροχές. Κίτρινα φύλλα και μανιτάρια κάτω από τα έλατα. Τώρα που φεύγουν τα κοπάδια και κοντοζυγώνουν τα χιόνια και τα κρύα. Στο μεταίχμιο των εποχών.

Ανάβαση στην Τσούκα λοιπόν. Τη βορειότερη κορυφή του ορεινού συγκροτήματος του Αυγού. Που τα έχει όλα. Και όμορφα χωριά στα πόδια της και πυκνό δάσος με έλατα και τον Ασπροπόταμο που υποκλίνεται μπροστά της αλλάζοντας κατεύθυνση. Και θέα ανεμπόδιστη στις γύρω κορυφές.

Ξέρετε πόσο όμορφα είναι τα ορεινά χωριά μας στο χρυσό φως του Φθινοπώρου; Και ο καπνός που ανεβαίνει από τα λίγα αναμμένα τζάκια μυρίζει φρεσκοκομμένο ξύλο. Στο Δροσοχώρι, με τους λίγους κατοίκους της Κυριακής, που όλο και κάτι θα διορθώσουν ενόψη του χειμώνα, που θα μαζέψουν τα τελευταία καρύδια και τα κράνα, που θα ανοίξουν την εκκλησία έστω και αν δεν λειτουργεί. Από εδώ ξεκινά η διαδρομή μας. Από τομη από την αρχή και απαιτητική. Τρυπώνει βαθιά στο δάσος το μονοπάτι, περνά κάτω από τα έλατα και δίπλα από τις φτέρες, μουσκεύει από τα ρέματα που ζωντάνεψαν με τις πρόσφατες βροχές. Στις σκιές φυτρώνουν μανιτάρια. Εδώδιμοι βολίτες και δηλητηριώδεις αμανίτες. Όπως αυτός που κρατά στα χέρια της η Γιάννα μαδώντας τον σαν μαργαρίτα. Ψηλά στα 1500 μέτρα το μαντρί, έρημο τώρα, με εμφανή όμως τα σημάδια της μέχρι πρόσφατα ζωής. Στις κοπριές ξεφύτρωσαν τσουκνίδες και τα σκουπίδια στοιβάζονται δίπλα στην ποτίστρα. Οι κυνηγοί έφτασαν μέχρι εδώ με θηριώδη τζιπ και αγροτικά. Από ώρα αντιλαλούν οι ντουφεκιές.

Λίγο ψηλότερα η κορυφογραμμή που ξεκινά από τα Στουρναρέικα και τη Λουπάτα καταλήγει στην Τσούκα και γκρεμίζεται απότομα στη συμβολή του Καμνιαϊτικου ρέματος με το φουριόζο Άσπρο. Μωβ και άσπρα κολχικά γεμίζουν την πλαγιά. Με τα πέταλα τους ανοιχτά δέχονται το φως και τη ζεστασιά του ήλιου. Είναι ζήτημα μισής ώρας από εδώ η κορυφή. Από τα 1727 μέτρα του τριγωνομετρικού της, ματιά απλώνεται στις γύρω κορυφές. Νοερά σκαρφαλώνουμε σ΄ αυτές χαράσσοντας πορείες. Πόσες άραγε ακόμη;

Have your say