< <

Φθινόπωρο στην Βάλια Κάλντα

Μετά από μέρες και μέρες βροχής, να και μια Κυριακή λαμπερή και ηλιόλουστη. Που πρέπει βέβαια να εκμεταλλευτούμε. Ιδανικός προορισμός η Βάλια Κάλντα και συντομότερος δρόμος αυτός των Ιωαννίνων, με παράκαμψη προς τη Μηλιά. Από εδώ, ένας πολύ λασπωμένος δασικός δρόμος οδηγεί στη «Σαλατούρα Μηλιάς», το νοτιότερο πέρασμα προς τη Ζεστή Κοιλάδα. Το βορειότερο πέρασμα είναιο «Σταυρός», στο δρόμο Περιβολίου- Βοβούσας και το ανατολικό η «Σαλατούρα Παπαγιάννη» όπου φτάνουμε από την Τούργια Κρανιά. Πρόκειται για δασόδρομους προσιτούς μόνο σε εκτός δρόμου οχήματα, ιδιαίτερα προβληματικούς σε βροχερές περιόδους και αδιάβατους βέβαια το χειμώνα.

Μετά από αρκετή λασποδρομία είμαστε στην είσοδο της κοιλάδας, έχοντας δυτικά την επιμήκη ράχη του Μαυροβουνίου, σκεπασμένη από επίμονα σύννεφα. Να μαντέψουμε μόνο μπορούμε την κορφή Φλέγγας και ακόμα βορειότερα το Αυγό. Ανατολικά οι Μπάλτες και η Πυροστιά. Αυτοί είναι οι φύλακες της Βάλια Κάλντα, που την αποκόβουν από τον υπόλοιπο κόσμο για μήνες ολόκληρους. Στη διάρκειά τους οι κοιλάδα εγκυμονεί το θαύμα της άνοιξης που ξεσπά ορμητικά εκεί κοντά στον Απρίλη. Σήμερα όμως έχουμε να κάνουμε με το λαμπρό φθινόπωρο και με μια ανάβαση στις Μπάλτες.

Μετά από σύντομη πορεία σε δασόδρομο προτιμάμε την κίνηση στο δάσος με τα ρόμπολα. Αυτό το είδος πεύκου χαρακτηρίζει ολόκληρη την περιοχή σχηματίζοντας εκτεταμένα δάση. Πρόκειται για ένα τεράστιο δέντρο που φτάνει σε ηλικία και τα πεντακόσια χρόνια και εξαπλώνεται μέχρι το υψόμετρο των 2100 μέτρων. Εδώ κυριολεκτικά πυρπολείται από τους κεραυνούς που προσελκύουν τα σερπεντινικά πετρώματα. Σε όλη την έκταση της κορυφογραμμής αυτοί οι γίγαντες στέκονται αποσβολωμένοι με συστραμμένα τα κλαδιά τους στην αγωνία της έσχατης στιγμής. Απογυμνωμένοι οι κορμοί, λειασμένοι από το χιόνι και τη βροχή, αστράφτουν στο φως παίρνοντας τις πιο περίεργες μορφές. Κάθε ένα χωριστά και όλα μαζί είναι ένας σπουδαίος λόγος να φτάσουμε μέχρι εδώ. Μέσα από κορμούς που σαπίζουν ξεφυτρώνουν νεαρά βλαστάρια. Κάθε τέλος και μια νέα αρχή στον αιώνιο κύκλο της φύσης. Τι σπουδαίο σχολείο, σχολείο ζωής, εδώ στα δυο χιλιάδες μέτρα!

Και μετά την κορυφή τι άλλο από μια περιδιάβαση στη Ζεστή Κοιλάδα, ειδικά για τους νέους φίλους μας, που μόνο ακουστά την έχουν; Από τη «Σαλατούρα Μηλιάς» στη «Σαλατούρα Παπαγιάννη» και από εκεί στην Τούργια Κρανιά είναι πολλά χωμάτινα και ιδιαίτερα λασπωμένα χιλιόμετρα που θέλουν υπομονή και αυξημένες ικανότητες οδήγησης. Σαν ανταμοιβή, υπέροχες φθινοπωρινές εικόνες γεμίζουν το μυαλό και την καρδιά μας. Οι οξιές στην πιο μεγαλειώδη στιγμή τους ντύνονται στα κίτρινα και κόκκινα, λίγο πριν την επέλαση του λευκού. Πανύψηλα μαυρόπευκα που δεν παρεκκλίνουν ούτε μια μοίρα από την κατακόρυφη σκοτεινιάζουν τον τόπο και τονίζουν ακόμα περισσότερο τα λαμπερά χρώματα της οξιάς. Χαλκόχρωμα φύλλα σκεπάζουν το δρόμο. Άλλα παρασύρονται από τα νερά των ρεμάτων που άφθονα κυλούν παντού ανασκάπτοντας τον τόπο. Στο αδιάβατο δάσος της αντικρινής πλαγιάς οι αρκούδες ετοιμάζονται για τη χειμέρια νάρκη τους.

Επιστρέφουμε μαγεμένοι για άλλη μια φορά από αυτό τον μοναδικό τόπο.

Have your say