< <

Φθινοπωρινή Ανάβαση στον Κόζιακα

Μια περιήγηση στην ιστοσελίδα του συλλόγου μας θα σας πείσει ότι ο Κόζιακας κατέχει περίοπτη θέση στην λίστα των διαδρομών μας. Με μια προσεκτικότερη ματιά στις φωτογραφίες θα ανακαλύψετε ότι επιλέγουμε κατεξοχήν τους φθινοπωρινούς μήνες. Είτε με βροχή και συννεφιές είτε κάτω από το χρυσό φώς ενός αίθριου πρωινού, το βουνό αναδεικνύει το μεγαλείο του.

Είναι η μικτή βλάστηση των φυλλοβόλων δέντρων που κατακλύζει τις πλαγιές, ιδιαίτερα από την ανατολική πλευρά του, σε συνδυασμό με το πλήθος των προσφερόμενων διαδρομών αυτό που χαρακτηρίζει το ελκυστικό φθινοπωρινό του πρόσωπο.
Κόζιακας λοιπόν η επιλογή μας το συννεφιασμένο επίφοβο πρωινό της περασμένης Κυριακής. Αυτή τη φορά διαλέξαμε την κλασσική ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του ξεκινώντας από τα «Λιβάδια Περτουλίου». Είναι μια πορεία που συνήθως κάνουμε τον χειμώνα, όταν το χιόνι σκεπάζει τις δυτικές πλαγιές δημιουργώντας ένα υπέροχο αλπικό σκηνικό.

Χωρίς χιόνι τώρα, αλλά με την διαρκή απειλή της βροχής ανεβαίνουμε το γνωστό μονοπάτι που διασχίζει το ελατόδασος. Ήπιες κλίσεις, χαλαρή προσπάθεια που μας κάνει να αναπολούμε τις πρόσφατες πολύωρες και απαιτητικές αναβάσεις μας σε απομακρυσμένα βουνά της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Στη θέση Κορομηλιές το μονοπάτι διχάζεται. Αριστερά η παλιά γνωστή πορεία που σε πολλά σημεία της έκοψε ο χωματόδρομος, δεξιά η νέα χάραξη με νότια κατεύθυνση. Πάνω ακριβώς από τον δρόμο Ελάτης – Περτουλίου, με θέα σε όλο τον ορεινό όγκο της περιοχής. Αν και μακρύτερη από την παλιά διαδρομή, είναι σίγουρα ομορφότερη αφού προσφέρει κάποια εντυπωσιακά περάσματα στα βράχια.

Στο σημείο που συναντάμε το κομμάτι που έρχεται από την Ελάτη στρίβουμε αριστερά με κατεύθυνση το μαντρί όπου καταλήγει ο χωματόδρομος και σύντομα φτάνουμε στο μικρό οροπέδιο κάτω από την κορυφή. Εδώ κυριαρχεί η παρουσία του ορεινού καταφυγίου, που βρίσκεται σε φάση ριζικής ανακαίνισης. Είναι μια πολύ καλή προσπάθεια που ελπίζουμε να εκτιμηθεί από το ορειβατικό κοινό της χώρας μας.

Από εδώ μέχρι την κορυφή δεν απομένουν παρά μόνο 170 μέτρα που καλύπτουμε σε λιγότερο από μισή ώρα. Σίγουρα δεν είναι και η πλέον κατάλληλη μέρα αφού η νέφωση περιορίζει πολύ την ορατότητα, αλλά δεν παύει να αποτελεί ευκαιρία για να ξαναβρεθούμε στην κορυφή που υπήρξε για όλους μια από τις πρώτες της ορειβατικής ζωής μας.

Have your say