< <

Τριγγία

Τριγγια λοιπόν από το διάσελο επάνω από το Παλαιοχωρι. Μια διαδρομή όχι εύκολη αλλά σύντομη χρονικά. Αφήνοντας πίσω μας το Χαλικόβουνο και την Κάλτσα πήραμε το μονοπάτι για την κορυφή. Στο ερώτημα τι είναι αυτό που μας τραβάει και ανεβαίνουμε στα βουνά αναλύσαμε αρκετά και καταλήξαμε ότι είναι η φύση και η επαφή με την ομορφιά τις, το ρίσκο, η γυμναστική, η ηρεμία, ο αέρας, τα ζώα, τα πουλιά, τα κρύα τα νερά. Νομίζουμε αξίζει η θυσία του χρόνου σε βάρος άλλων υποχρεώσεων. Αλλά τι νόημα έχει να απολογείται κανείς γιατί ανεβαίνει στα βουνά. Μπορεί να είναι στο DNA του καθενός μας.

Το γεγονός πάντως είναι ότι ο καιρός … φτιάχνει διότι πήραμε τα πρώτα μηνύματα ότι ο χειμώνας έρχεται. Το βοριαδάκι που φύσαγε μας ανάγκασε να βάλουμε σκουφιά και γάντια. Η ορατότητα όμως από την κορυφή ήταν το κάτι άλλο. Δολλιανα, Στεφάνι, η Σιάτιστα, το Βέρμιο ακόμη και το Καιμακτσαλαν ήταν μπροστά μας. Μετά από μια σύντομη παραμονή στην κορυφή λόγω αέρα πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Η στάση στο Παλαιοχωρι απαραίτητη για ένα ποτό και κουβέντα με τους ντόπιους στο καφενείο του χωριού.

Have your say