< <

Τριγγία – Μαγικό βουνό

Τα βουνά ασκούν καταλυτική γοητεία στον άνθρωπο.  Με την αγριάδα και την επιβλητικότητά τους είναι σαν να προκαλούν να παραβγεί μαζί τους, να προσπαθήσει να τα νικήσει.  Νικιέται όμως η φύση;

Στην ουσία η κατάκτηση του βουνού είναι στοίχημα του καθενός με τον εαυτό του, μια ευκαιρία να δοκιμάσει τα όριά του, ίσως και να τα ξεπεράσει.  Η ανάβαση στην κορυφή, η διάσχιση του φαραγγιού, η αναρρίχηση στην ορθοπλαγιά είναι επίπονα εγχειρήματα, που προκαλούν αντιφατικά συναισθήματα: φόβο, ικανοποίηση,  έξαψη, ανάταση, ηρεμία.  Όσοι έχουν επιχειρήσει την κατάκτηση του βουνού συμφωνούν ότι είναι ένα τελετουργικό που σε βοηθάει να έρθεις σε ισορροπία με τον εαυτό σου και τους άλλους, που σου αποκαλύπτει τα όριά σου, που σε κάνει άνθρωπο.  Υπάρχει κάτι μαγικό.

Λένε πως ο χρόνος στα ορεινά κυλάει πιο αργά.  Η θέα είναι καλύτερη και η αίσθηση ελευθερίας ανυπέρβλητη.  Αυτό ζήσαμε εμείς ακόμα μια φορά περπατώντας και ανεβαίνοντας σε ένα από τα ψηλά βουνά  της περιοχής μας.  Αυτό είναι η Τριγγία με τα 2.204μ..  Το ξεκίνημα έγινε πιο πάνω από τον Κλεινοβό.  Είναι χωριό ορεινό στα 848μ. και το όνομά του είναι σλαβικής προέλευσης με το ίδιο όνομα υπάρχει και στη Σερβία.  Οι κάτοικοί του ασχολούνται ως επί το πλείστον με αγροκτηνοτροφικές εργασίες.

Οι πρώτες στάνες  ήδη ξεκινούν από πολύ χαμηλά.  Στο πέρασμά μας για τα ψηλά λιβάδια μετράμε πάνω από δώδεκα που είναι διάσπαρτες σε όλη αυτή την πλευρά της πορείας μας, που εμείς ανεβαίνουμε με μεγάλο κόπο από το μεγάλο στρώμα του χιονιού που ξεπερνά τα 80 εκατοστά.  Η παρηγοριά μας είναι ότι βαδίζουμε δίπλα σε ίχνη αρκούδας.  Αριστερά μας και στο βάθος βλέπουμε τον παραπόταμο του Πηνειού, τον Κλεινοβίτη που εμπλουτίζεται με τα νερά της πηγής που βρίσκεται στο μεγάλο οροπέδιο.  Από το πολύ χιόνι που έχει πέσει βλέπουμε μόνο τους μαιάνδρους που σχηματίζονται από τις πηγές τους έως ότου πέσουν βαθιά στη χαράδρα.

Ολόγυρα σε αυτό το μαγευτικό τόπο και σε αποστάσεις μακρινές στέκουν όρθια θαμμένα μέσα στο πολύ χιόνι οι στρούγγες των κοπαδιών.  Δίπλα τους ξεχωρίζουν οι πρόχειρες κατασκευές, από τσίγγια καμμομένα μαγειριά.  Εκεί αργότερα το Μάη μήνα η φύση θα αναστηθεί και τα κοπάδια των τσελιγγάδων, σε αυτά τα βοσκοτόπια, θα βρουν τη χαρά τους.

Εκεί σε αυτό το ωραίο μέρος έγινε η ανασυγκρότηση της ομάδας μας που θα είχαμε ως σκοπό την ανάβαση για την κορυφή.  Το κάθετο ανάγλυφο και το πολύ παγωμένο χιόνι μας κάνουν να είμαστε προσεκτικοί και ένας κοντά στον άλλον, με τα βήματά μας να γίνονται πιο αργά.  Πιο ψηλά και σε κοντινή απόσταση συναντάμε μια άγρια ύπαρξη, έναν λύκο που μόλις μας αντιλήφθηκε άλλαξε πορεία τρέχοντας, αφήνοντας τα ίχνη του.  Η δική μας πορεία σταθερή, οι πιο τολμηροί ξεφεύγουν και απομακρύνονται, πλησιάζουν προς τις πρώτες κορυφές και εκεί τους βλέπουμε να είναι προφυλαγμένοι σε έναν κούκο (σωρός από πέτρες) από τον δυνατό αέρα και να απολαμβάνουν τη θέα σε όλο τους το μεγαλείο.

Have your say