< <

Τριγγία, κορυφή Πάτωμα

Τα χωριά του Ασπροποτάμου: Χαλίκι, Κατάφυτο, Στεφάνι, Καλλιρόη, Τζούρτζια, Πολυθέα, Κρανιά. Εννιά μήνες το χρόνο έρημα, με σπίτια κλειδαμπαρωμένα, στο έλεος του σκληρού χειμώνα. Σπίτια που ανοίγουν το καλοκαίρι, προσφέροντας στους ιδιοκτήτες τους καταφύγιο από τη ζέστη της πόλης. Δεν είναι μόνο οι ντόπιοι που ανακαίνισαν τα σπίτια τους ή έκτισαν νέα, αλλά και αρκετοί τρικαλινοί ή και κάτοικοι άλλων περιοχών της χώρας που έφτιαξαν εδώ τα εξοχικά τους.
Στην Κρανιά βρεθήκαμε το προηγούμενο σαββατοκύριακο, φιλοξενούμενοι του μέλους του συλλόγου Θοδωρή Κλιάφα, τον οποίο και ευχαριστούμε.
Το χωριό απέχει περίπου 80 χλμ από  την πόλη μας και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1050 μ. Περιλαμβάνει τους οικισμούς Δολιανά, Κονάκια και Κουκουφλί. Όλη η περιοχή είναι κατάφυτη, κυρίως με έλατα. Οι ψηλές κορυφές που περιβάλλουν το χωριό αποτελούν συχνά στόχο των αναβάσεων του συλλόγου μας. Δεσπόζει ο όγκος της Τριγγίας στα 2204 μ. αλλά και οι χαμηλότερες κορυφές Κάλτσα, Γκιώναλη, Τσιοάνια προσφέρουν τη χαρά όμορφων διαδρομών. Το Κρανιώτικο ρέμα, που τροφοδοτεί τον Ασπροπόταμο χωρίζει το χωριό στη μέση και είναι βιότοπος της πέστροφας.
Το μεγαλύτερο αξιοθέατο της περιοχής είναι ο ναός του Τιμίου Σταυρού, 1,5 χλμ από το χωριό. Σημείο αναφοράς ο μεγάλος αριθμός των τρούλων και η πολυπλοκότητά τους. Χτίστηκε το 1770 και επισκευάστηκε αρκετές φορές από τότε, με πιο πρόσφατη τη στερέωση των θεμελίων του από την αρχαιολογική υπηρεσία. Το 1943 υπέστη καταστροφές από τους Γερμανούς (ούτε αλλόθρησκοι να ήταν) όπως άλλωστε και τα περισσότερα σπίτια του χωριού.
Απόγευμα Σαββάτου στην αυλή του σπιτιού και κάτω από τη σκιά των δέντρων απολαμβάνουμε το τσίπουρο του Νίκου συνοδεία εκλεκτών μεζέδων και μουσικής. Αυτά τα πετρωμένα καλοκαιρινά απομεσήμερα της πόλης, εδώ έχουν τη δική τους σημασία και ομορφιά.
Το σούρουπο η πλατεία του χωριού γεμίζει κόσμο. Στις βεράντες των σπιτιών ανάβουνε τα φώτα. Μυρωδιές φαγητών, τραγούδια. Θυμίζει τις γειτονιές των παιδικών μας χρόνων. Το φεγγάρι, ολόγιομο, ξεπροβάλλει πίσω από την Τριγγία και οδηγεί τα βήματά μας στις στράτες του χωριού. Θυμόμαστε ιστορίες με νεράιδες. Καλότυχες τις ονόμαζαν στα χωριά, λέξη άγνωστη σήμερα. Πως χάθηκε ο πολιτισμός μας σε διάστημα μιας μόνο γενιάς; Πως οι μυλόπετρες της πόλης αλέσανε τα όνειρά μας; Τι ζητάμε κάτω από τις ομοιόμορφες ομπρέλες των παραλιών; Εδώ τα πράγματα είναι απλά και οι ρυθμοί ανθρώπινοι. Η κουβέντα στην πλατεία, το φαγητό στην ταβέρνα, ο ύπνος στη δροσιά του πέτρινου σπιτιού, πρωινές βόλτες στα γύρω δάση και τα βουνά. Θόδωρε, κάτι ξέρεις που έκανες την Κρανιά ερημητήριο και ορμητήριό σου.
Αργά το πρωί της Κυριακής ξεκινάμε για περπάτημα μέχρι την κορυφή Πάτωμα (υψ. 1630 μ). Η ζέστη είναι ανυπόφορη, αλλά ας όψεται η Αυγουστιάτικη πανσέληνος και η καλή παρέα που μας κράτησαν ξύπνιους μέχρι αργά το βράδυ του Σαββάτου. Ακολουθώντας το δασικό δρόμο φτάνουμε στον προορισμό μας σε δυο περίπου ώρες. Από εδώ αγναντεύουμε τις κορυφές της Κακαρδίτσας και θυμόμαστε την προ δυο μηνών πορεία μας.
Επιστρέφουμε ακολουθώντας ένα πανέμορφο μονοπάτι στο δάσος που φτάνει μέχρι τα Δολιανά. Μια πορεία που θα θέλαμε να ξανακάνουμε στη νέα περίοδο, ώστε να τη χαρούν και τα άλλα μέλη του συλλόγου μας.

Have your say