< <

Τριήμερο στο Καπαόνικ

Για το σύλλογό μας, το τριήμερο της Αποκριάς συνδέεται αναπόσπαστα με μια πολυήμερη εκδρομή στο εξωτερικό, συνήθως σε κάποια χώρα των Βαλκανίων. Εδώ και χρόνια το όνομα Kopaonic έπεφτε συνέχεια στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ώσπου εφέτος, αφού εξαντλήθηκαν όλοι οι πιο κοντινοί προορισμοί, ήρθε η σειρά του. Βέβαια δεν φανταζόμασταν ότι θα απαιτούσε 14 ώρες ταξιδιού, αλλά χωρίς αμφιβολία άξιζε τον κόπο.

Το Kopaonic είναι το μεγαλύτερο βουνό της Σερβίας αφού έχει μήκος πάνω από 100 χλμ. Η ψηλότερη κορφή του είναι το Pancic στα 2016 μέτρα. Σαν εθνικό πάρκο ανακηρύχτηκε το 1981. Καταλαμβάνει έκταση 118 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο πυρήνας του πάρκου είναι το οροπέδιο Suvo Rudiste με μέσο υψόμετρο 1700 μέτρων που περιβάλλεται από υψηλές κορφές. Στα νότια και νοτιοδυτικά του εκτείνεται το Banjski Kopaonic και λίγο πιο κάτω τα γνωστά σπα Josanicka Banja με θερμοκρασία νερού που φτάνει τους 88 βαθμούς Κελσίου. Ακριβώς κάτω από το οροπέδιο ξεκινά η γραφική κοιλάδα του ποταμού Samokovska που είναι γεμάτη με φαράγγια και καταρράκτες.

Το πάρκο είναι διάσημο για την ανυπέρβλητη φυσική του ομορφιά. Απέραντα λιβάδια, όμορφα δάση με εξαιρετική ποικιλία βλάστησης αλλά και χιόνι, πολύ χιόνι που καλύπτει τις πλαγιές για μεγάλο διάστημα του έτους. Κατά το μεσαίωνα, η περιοχή αποτελούσε κέντρο εξόρυξης. Μεταξύ άλλων απασχολούνταν εδώ πολλοί Σάξονες σαν μεταλλωρύχοι. Το σπουδαίο ιστορικό παρελθόν δηλώνουν οι παλιές εκκλησίες, τα μοναστήρια αλλά και τα μεσαιωνικά και ακόμα αρχαιότερα κάστρα που έκτισαν Σέρβοι ηγεμόνες της περιοχής.

Η είσοδός μας στο Εθνικό Πάρκο συνοδεύτηκε από χιονόπτωση, γεγονός που   έκανε την πορεία μας ακόμα πιο αργή στο στενό ορεινό δρόμο. Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο αποφασίσαμε να κάνουμε μια σύντομη πορεία στη γύρω περιοχή ώστε να έχουμε μια πρώτη επαφή με το περιβάλλον. Το κρύο και το χιόνι μας προδιέθεσαν άσχημα για την επόμενη ημέρα αλλά ευτυχώς οι προγνώσεις της μετεωρολογικής υπηρεσίας δεν επαληθεύθηκαν.

Η Κυριακή ξημέρωσε λαμπερή και υπέροχη, ιδανική για κάθε είδους ορεινή δραστηριότητα. Το λεωφορειάκι του ξενοδοχείου μας οδήγησε στο χιονοδρομικό κέντρο του Kopaonic, κάνοντας τη διαδρομή των 18 χιλιομέτρων σε χρόνο ρεκόρ. Εδώ όλοι οδηγούνε χωρίς αλυσίδες στον χιονισμένο δρόμο και μάλιστα εκπληκτικά γρήγορα, γεγονός που μας ανησύχησε αρκετά μέχρι να το συνηθίσουμε. Γύρω μας απλώνεται ένα εκπληκτικής ομορφιάς τοπίο, διάσπαρτο με ορεινά καταλύματα τύπου σαλέ, ξύλινες κατασκευές που δένουν αρμονικά με το περιβάλλον. Πλήθος ανθρώπων περιφέρεται με τα σκι ανά χείρας. Υπάρχουν πίστες για όλα τα γούστα με συνολικό μήκος 70 χιλιομέτρων. Οι σκιέρ εξυπηρετούνται από 24 λιφτ.

Κάποιοι από εμάς θα κάνουν σκι, άλλοι θα προτιμήσουμε την ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του βουνού, ξεκινώντας από το υψόμετρο των 1700 μέτρων. Ακολουθώντας την πίστα νούμερο 2 είχαμε αριστερά μας όλο αυτό που λέγεται Kopaonic: βουνοκορφές, οικήματα, πίστες, λιφτ. Η καλά πατημένη και παγωμένη πλαγιά ευκόλυνε αφάνταστα την πορεία μας. Σε αντίθετη περίπτωση, η ανάβαση θα ήταν ένας άθλος αφού το χιόνι ξεπερνούσε το ένα μέτρο.

Φτάνοντας πάνω από το κεντρικό λιφτ βρεθήκαμε απέναντι από τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις που βομβαρδίστηκαν ανηλεώς από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ λίγα χρόνια πριν. Μπροστά μας μια στήλη – μνημείο προς τιμήν του σπουδαίου Σέρβου βοτανολόγου Josif Pancic (1814 – 1888), ενός ανθρώπου που λάτρεψε την περιοχή, πραγματοποιώντας εδώ πλήθος ερευνών που οδήγησαν στην ανακάλυψη πολλών ειδών χλωρίδας. Ο Pancic διετέλεσε πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας της Σερβίας και μετά το θάνατό του θάφτηκε στην αγαπημένη του γη. Διάσημη είναι η ρήση του – παρακαταθήκη προς τους νέους. «Μόνο με πλήρη κατανόηση και ανάλυση της φύσης της χώρας μας θα δείξετε πόσο τιμάτε και αγαπάτε την πατρίδα σας».

Η πλαγιά κόβεται απότομα δίνοντας τη θέση της στα χαμηλότερα υψώματα του Κοσσόβου. Η ομορφιά του τοπίου καθυστέρησε την απόφαση της επιστροφής μας. Φτάνοντας στη βάση, ανακατευτήκαμε με το πολύχρωμο πλήθος που χαίρεται το χιόνι, τη μέρα, τη ζωή. Ένα μικρό διάστημα ανάπαυσης επιβάλλονταν, καθώς η νύχτα προβλέπονταν μακρά. Δεν περιλάμβανε μόνο φαγητό και πιοτό αλλά  και εκπλήξεις σαν αυτές που κάθε χρόνο μας επιφυλάσσει ο Τζίμης, ο μάγος των μεταμορφώσεων. Φέτος η φαντασία του ξεπέρασε κάθε προηγούμενο αφού μεταμφιέστηκε σε δεινόσαυρο κερδίζοντας το χειροκρότημα όλων.

Πρωί της Δευτέρας, μέρα επιστροφής κάτω από συνεχή χιονόπτωση. Άλλες δεκατέσσερις ώρες δύσκολου ταξιδιού με ενδιάμεσο σταθμό το Νις, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Σερβίας.

Ο Σ.Π.ΟΡ.Τ. αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει όλα τα μέλη και τους φίλους του που συμμετείχαν στην εκδρομή καθώς και το γραφείο ταξιδιών το κυρίου Λίπα για την άψογη διοργάνωση της εκδρομής.

Have your say