< <

Το χιόνι που έφερε ο νοτιάς

Και όμως, παρά τη βροχή που συνέχιζε να πέφτει μέχρι το πρωί της Κυριακής, παρά τις δυσοίωνες καιρικές προβλέψεις, παρόλο το χιόνι που έπεφτε συνεχώς όλο το Σάββατο στην ορεινή ζώνη του νομού μας, μια πολυάριθμη ομάδα από 20 μέλη του συλλόγου μας στάθηκε πιστή στο ραντεβού για την προγραμματισμένη ανάβαση στην κορυφή Μπάτης της Νεράιδας. Ήταν μια απόφαση για την οποία κανείς δεν μετάνιωσε, αφού αποδείχτηκε εμπειρία μοναδικής ομορφιάς.

Το ξεκίνημα της πορείας έγινε πάνω από την Πύρρα, από το υψόμετρο των 1260 μέτρων σε ένα ολόλευκο τοπίο. Στο βάθος, το ορεινό συγκρότημα του Αυγού φωτίζεται αμυδρά από έναν ήλιο δειλό. Αναδύεται μέσα από τις ομίχλες σαν νησί η εντυπωσιακή μορφολογία με τις απόκρημνες κορυφές. Δυο μηχανήματα αποχιονισμού περνούν γρήγορα κατευθυνόμενα βορειότερα. Το χιόνι που έφερε ο νοτιάς, όπως συνήθως ήταν πολύ και δημιούργησε προβλήματα στην επικοινωνία των χωριών της περιοχής.

Ξεκινούμε ακολουθώντας τον χωματόδρομο που οδηγεί ψηλότερα, στα βοσκοτόπια της Νεράιδας. Κατάφορτα τα έλατα, γέρνουν τα κλαδιά τους από το βάρος του χιονιού. Με το λιώσιμό του, τα κλαδιά ελευθερώνονται και τινάζονται προς τα πάνω δημιουργώντας λευκούς καταρράκτες, γεγονός που μας δίνει την ευκαιρία για παιχνίδι και αλλοίμονο σε όποιον βρεθεί κάτω από το χιονένιο ντους.

Ένας πίσω από τον άλλον και η ομάδα μας ανοίγει ένα βαθύ αυλάκι, ορατό από μακριά. Όσο ανηφορίζουμε, τόσο περισσότερο βουλιάζουμε στο χιόνι, ιδιαίτερα στα ανοιχτά κομμάτια που δεν υπάρχουν δέντρα.

Η γνωστή διαδρομή περνά από το μαντρί (εδώ το χιόνι ξεπερνά το μισό μέτρο), ξαναμπαίνει στο δάσος και φτάνει στο οροπέδιο με την ποτίστρα. Ένας μεγάλος χώρος, η λευκότητα του οποίου δεν διακόπτεται πουθενά.

Ξανά στο δάσος, και πάλι ανηφορίζουμε. Όλο και πιο αργά, όλο και περισσότερο δυσκολευόμαστε να ελευθερώσουμε να πόδια μας από το χιόνι που πλησιάζει πλέον το ένα μέτρο. Ο καιρός έκλεισε, το γύρισε σε χιόνι. Κάθε προσπάθεια να συνεχίσουμε ψηλότερα είναι μάταιη, Αού για να προσεγγίσουμε τα 1700 μέτρα χρειάστηκαν ήδη τρεις ώρες.

Εδώ θα σταματήσουμε για να κόψουμε την ορειβατική πίτα του Σ.Π.ΟΡ.Τ. για το 2018. Είναι κάτι επιπλέον της ανοικτής εκδήλωσης που κάναμε έναν μήνα πριν. Γίνεται για να τιμήσουμε τα μέλη που πλαισιώνουν τις αναβάσεις και τις πορείες ακολουθώντας το πρόγραμμα του συλλόγου μας. Λιγότερο επίσημη αλλά πιο χαλαρή και αυθόρμητη. Μια γιορτή αποκλειστικά δικιά μας. Ας είναι καλά τα νεαρά μέλη που κουβάλησαν την πίτα μέχρι εδώ πάνω. Δεν πειράζει που η σοκολάτα πάγωσε, ούτε που ο τελετάρχης της εκδήλωσης την έκοψε με νυχοκόπτη ελλείψει μαχαιριού σε ακανόνιστα μεγέθη και σχήματα. Η χαρά περίσσευε για όλους.

Εδώ πρέπει να ευχαριστήσουμε το κατάστημα Woodland του κ. Αλέκου Τζιώρα για την προσφορά του δώρου της χρονιάς και για την στήριξη που παρέχει στις εκδηλώσεις του συλλόγου μας.

Have your say