< <

Το φαράγγι της Κοζίτσας

Τόσο κοντά στην πόλη μας και τόσο άγνωστο σε όλους. Ακόμα και οι κάτοικοι του Παλαιόκαστρου δεν γνωρίζουν και πολλά για το παρακείμενο φαράγγι της Κοζίτσας. Και όμως, έχει όλα τα χαρακτηριστικά των μεγαλύτερων, διάσημων ανά το πανελλήνιο φαραγγιών: καταρράκτες, βάθρες, σπηλιές, βλάστηση, απότομα τοιχώματα. Για κακή του τύχη όμως, συνορεύει με τον κάμπο. Τι γυρεύει ένα φαράγγι στον κάμπο; Ας είναι καλά το ασβεστολιθικό υπόβαθρο της νοτιοδυτικής απόληξης των Αντιχασίων, κάτω ακριβώς από την Λαγκαδιά. Υπαίτιο το ρέμα που έκοψε στα δυο το βουνό και σμίλεψε αριστοτεχνικά τα βράχια. Εποχιακή η ροή του, μα αρκετή για να ανοίξει το δίοδο προς την πεδιάδα.

Για πρώτη φορά διασχίσαμε το φαράγγι και το σημαδέψαμε πρόχειρα το 2003. Πέρασαν από τότε 10 χρόνια. Αν και κάναμε κάποιες κρούσεις στις τοπικές αρχές για την ανάδειξή του, η μάλλον χλιαρή ανταπόκριση μας αποθάρρυνε και έτσι η υπόθεση ξεχάστηκε. Μέχρι πριν λίγους μήνες που αναζητώντας κάποια κοντινή διαδρομή για να την εντάξουμε στο νέο μας πρόγραμμα, το φαράγγι της Κοζίτσας ξαναήρθε στο προσκήνιο.

Το πρωί της περασμένης Κυριακής λοιπόν, μια πολυάριθμη ομάδα 30 περίπου ατόμων συγκεντρώθηκε γύρω από την έξοδο του φαραγγιού στον οικισμό Κοκκώνα. Αριθμητικά, καμία σύγκριση με την προ δεκαετίας μικρή ομάδα. Λίγοι είναι και όσοι απέμειναν από αυτήν. Με την διάθεση του νεοφώτιστου και με τον κατάλληλο εξοπλισμό (κλαδευτήρια, πριόνια, τσεκούρια) για το καθάρισμα της άγριας βλάστησης μπαίνουμε στο φαράγγι. Σκοτεινό ακόμα αφού ο ήλιος το φωτίζει μόνο στο μεσουράνημά του. Υγρά τα βράχια από την βροχή της περασμένης νύχτας, όπως και τα χορτάρια. Προσοχή λοιπόν για να αποφύγουμε κάποιο γλίστρημα που συνεπάγεται οδυνηρή πτώση.

Αρχικά κινούμαστε έχοντας το ρέμα στα αριστερά μας, ψηλά πάνω από την κοίτη του, για να κατεβούμε σύντομα χαμηλά, να περάσουμε πάνω από τα νερά του και να βαδίσουμε στη συνέχεια δίπλα στην ροή του. Ακολουθούμε τα παλιά σημάδια που έμειναν ανεξίτηλα πάνω στην επιφάνεια των βράχων. Συχνά ο ρυθμός μας επιβραδύνεται καθώς η βλάστηση φουντώνει. Τότε τα εργαλεία αναλαμβάνουν δράση. Άλλοτε τα τοιχώματα στενεύουν τόσο που πρέπει να βαδίσουμε σε στενές κόψεις ή να σκαρφαλώσουμε ψηλότερα για να βρούμε πέρασμα. Χωρίς να είναι ένα φαράγγι δύσκολο, απαιτεί προσοχή και υπομονή.

Ανταμοιβή μας οι μικροί και λίγο μεγαλύτεροι καταρράκτες που συναντάμε στην πορεία μας, όμορφα φωτογραφικά θέματα. Όπως και οι πρώτες ανεμώνες, προφυλαγμένες από το κρύο στην αγκαλιά του φαραγγιού. Οι προάγγελοι της άνοιξης, έχουν γερμένα τα κεφάλια τους και κλειστά τα πέταλά τους. Θα ξυπνήσουν με το φως του ήλιου που θα στεγνώσει τις σταγόνες της δροσιάς που λαμπυρίζουν πάνω τους. Από το μέσο της πορείας και μετά, το νερό είναι ελάχιστο, χωρίς αυτό να αποτελεί πλεονέκτημα μια που η κοίτη είναι ιδιαίτερα ολισθηρή.

Μετά από δίωρη πορεία φτάνουμε στην αρχή του φαραγγιού  που οριοθετείται από έναν καταρράκτη ύψους αρκετών μέτρων που όμως είναι στεγνός. Από εδώ και πέρα η πορεία διακόπτεται αφού πρέπει να σκαρφαλώσουμε τα απότομα βράχια για να βγούμε στην κορυφή του καταρράκτη και να εξερευνήσουμε το υπόλοιπο κομμάτι, πράγμα αδύνατο χωρίς ειδικό εξοπλισμό. Εδώ η στάση επιβάλλεται, για ξεκούραση και απόλαυση του όμορφου μέσα στην αγριάδα του τοπίου.

Για να αποφύγουμε την επιστροφή μέσα από το φαράγγι, αναζητούμε δίοδο δεξιά και αριστερά μας, κάτι που αποδεικνύεται ανέφικτο. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν την ίδια διαδρομή. Εξάλλου τώρα που ο ήλιος μεσουρανεί είναι ευκαιρία να δούμε και την άλλη όψη του φαραγγιού, την φωτεινή.

Kozitsa2 Kozitsa9 Kozitsa13 Kozitsa19 Kozitsa27 kozitsaSatSateliteN

Have your say