< <

Το πρώτο βιβλίο κορυφής στ’ Άγραφα – Καράβα

Η Καράβα ουσιαστικά οριοθετεί τον κόσμο των Αγράφων σχηματίζοντας ένα απρόσιτο τείχος. Έχοντας κατεύθυνση ΒΑ-ΝΔ σχηματίζει ένα εκτεταμένο ορεινό συγκρότημα που κυριαρχεί στο χώρο με το ύψος και τον όγκο του. Οι πιο συνηθισμένοι τρόποι πρόσβασης στην κορυφή της που αποτελεί και το υψηλότερο σημείο των Αγράφων (υψ. 2184 μ.) είναι από το διάσελο του Αγίου Νικολάου λίγο πριν το Βλάση και από τον αυχένα «Αέρας» δίπλα στον Τύμπανο και πάνω από την Αργιθέα.

Σαφώς μεγαλύτερη και πιο απολαυστική διαδρομή η πρώτη, αφού διασχίζει ένα από τα λίγα δάση οξιάς της περιοχής και στη συνέχεια κινείται σε γυμνό πεδίο προσεγγίζοντας την κορυφή από το νότιο τμήμα της. Μικρότερη η δεύτερη, ακολουθεί το χωματόδρομο αριστερά του Τύμπανου,  αφήνοντας δεξιά τις κορυφές Μασούρι και Φούρκα. Στη θέση «Οβριά» μπροστά από την κορυφή Κουλκουτσάρι χωρίζεται στα δυο. Ο αριστερός κλάδος κατεβαίνει στο διάσελο του Αγίου Νικολάου και ο δεξιός στριφογυρίζει στις βόρειες πλαγιές της Καράβας για να κατεβεί στη συνέχεια στο Πετροχώρι και από εκεί να συναντήσει τον οδικό άξονα Βλάση – Στεφανιάδα.

Έχοντας σαν σκοπό την τοποθέτηση βιβλίου κορυφής μαζί με την απαραίτητη θήκη και τη βάση της για να αντέξει στις δύσκολες καιρικές συνθήκες, έπρεπε αναγκαστικά να προτιμήσουμε τη συντομότερη οδό. Φορτωμένοι λοιπόν με τα απαραίτητα υλικά βαδίζουμε στο χωματόδρομο που ανεβαίνει ψηλά στα 1700 μέτρα και είναι σκεπασμένος με χιόνι. Φαίνεται ασυνήθιστο για την εποχή, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι τα Άγραφα είναι από τα πρώτα βουνά της χώρας μας που σκεπάζονται με χιόνια. Συναντώντας το πρώτο ρέμα πρέπει να ανεβούμε στην πλαγιά για να προσεγγίσουμε το πλάτωμα στη ρίζα της κορυφής.

Το ξέρουμε από χρόνια, το είδαμε και το θαυμάσαμε πολλές φορές και κάτω από διαφορετικές καιρικές συνθήκες το θέαμα της αλπικής λίμνης που στα νερά της αντικατοπτρίζεται η κορυφή αλλά ποτέ δεν το χορταίνουμε. Παγωμένο το μεγαλύτερο τμήμα της, αντανακλά το πρωινό φως. Στις άκρες της φυσικές πηγές αναβλύζουν τροφοδοτώντας τα νερά της που υπερχειλίζουν από ένα φυσικό άνοιγμα στο νότιο τμήμα. Λείπουν τα περίφημα άγρια άλογα των Αγράφων που σε μέρες πιο ζεστές φτάνουν εδώ για να ξεδιψάσουν και να βοσκήσουν στο χορτάρι που αφθονεί γύρω από τη λίμνη.
Βρισκόμαστε στα 1900 μέτρα και η κορυφή απογειώνεται για να φτάσει τρακόσια μέτρα ψηλότερα σχηματίζοντας έναν πολύ απότομο κώνο που απαιτεί μιας περίπου ώρας ανάβαση. Είναι μια από τις διαδρομές που περισσότερο τις χαίρεται κανείς όταν είναι χιονισμένες, ιδιαίτερα σε μια διαυγή χειμωνιάτικη μέρα σαν τη σημερινή όπου η ματιά μας ελεύθερα ταξιδεύει προς κάθε κατεύθυνση.

Όσο ανεβαίνουμε η λίμνη μικραίνει κάτω από τα πόδια μας και στρογγυλεύει, τα νερά της αποκτούν μια πρασινωπή απόχρωση. Τελευταίος έρχεται ο Μάριος φορτωμένος τη βαριά κατασκευή, περήφανος όμως για την αποστολή του, αφού δικιά του ήταν η ιδέα του βιβλίου στην ψηλότερη κορυφή των Αγράφων. Έχοντας λοιπόν πλήρη συναίσθηση των ευθυνών που απορρέουν από τέτοιες ιδέες δεν σταματά παρά μόνο όταν αντικρίζει το τριγωνομετρικό της κορυφής και αποθέτει το φορτίο του.

Ο δυνατός και παγωμένος αέρας που συχνά πνέει στην περιοχή, ούτε σήμερα δεν έκανε εξαίρεση αναγκάζοντας μας να επισπεύσουμε τις εργασίες στερέωσης της κατασκευής. Λίγες γραμμές σαν αφιέρωμα στην πρώτη σελίδα του βιβλίου, τα ονόματα των παρόντων και επιστροφή. Μια επιστροφή που μας έδωσε την ευκαιρία για τσουλήθρες δεκάδων μέτρων στη χιονισμένη πλαγιά. Πρόκειται για το άθλημα του κωλοσκί στο οποίο τα μέλη μας διαπρέπουν. Είναι και αυτός ένας τρόπος να χαρεί κανείς την ομορφιά του χιονιού.

Have your say