< <

Το ολόλευκο Βουτσικάκι

Ενώ στον κάμπο η άνοιξη μπήκε φουριόζα, στα αλπικά υψόμετρα ο χειμώνας καλά κρατεί. Εμπειρία συναρπαστική το να μπορείς από το μωβ της πασχαλιάς να περνάς άμεσα στο λευκό των υψιπέδων.  Είναι ίσως η ωραιότερη εποχή για αναβάσεις στις ψηλότερες των κορυφών, τόσο από τεχνική άποψη αφού το χιόνι είναι παγωμένο και δεν καθυστερεί την προσπέλαση, όσο και από την πλευρά της αισθητικής απόλαυσης – εξίσου σημαντική για κάθε ορειβάτη.

Καιρού επιτρέποντος λοιπόν, δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε ανάμεσα σε δεκάδες κορυφές, από τις πλησιέστερες έως τις πλέον απομακρυσμένες. Αγαπημένος μας προορισμός τα Άγραφα, δεν μπορεί λοιπόν παρά να αποτελεί την πρώτη μας επιλογή. Όχι τυχαία, αφού περιλαμβάνει μερικές από τις εντυπωσιακότερες κορυφές των οποίων η κεντρική θέση στον ορεινό κορμό της χώρας προσφέρει ανεμπόδιστη θέα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Προορισμός μας το Βουτσικάκι, τελευταίο του ορεινού τόξου που οριοθετεί από τα βορειοανατολικά το συγκρότημα των Αγράφων. Είναι ένα ογκώδες βουνό, εντυπωσιακό στην όψη, ανάμεσα στον οικισμό Πετρίλο και στην Φυλακτή. Με σημείο εκκίνησης το διάσελο του Αγίου Νικολάου, στο υψόμετρο των 1200 μέτρων, πάνω από το Βλάσι, έχουμε να διανύσουμε 5,5 χιλιόμετρα ορεινού χωματόδρομου, κλειστού σε πολλά σημεία του από το χιόνι που τον μετέτρεψε σε συνέχεια της πλαγιάς. Έτσι όπως αυτή καταλήγει τον γκρεμό σχηματίζονται επίφοβα περάσματα που πρέπει να διασχίσουμε με προσοχή.

Χρειαστήκαμε πάνω από μια ώρα για να φτάσουμε στο διάσελο, αντίκρυ στο βουνό, με το πρώτο φως του ήλιου που ξεπροβάλλει πάνω από την κορυφή του Κουφόλογγου. Καθαρή, όμορφη μέρα που υπόσχεται μια ακόμα ομορφότερη συνέχεια.
Επιλέγουμε την προσπέλαση του βουνού από την δεξιά πλευρά του, κάτω ακριβώς από τις ψηλότερες κορυφές του. Έντονα ανηφορική η πορεία μας στο παγωμένο χιόνι. Ακολουθούμε τα ίχνη ενός μοναχικού σκιέρ κερδίζοντας ύψος συνεχώς. Παράλληλα κερδίζουμε σε θέα καθώς έχουμε την δυνατότητα να διακρίνουμε τις κορυφές της Νότιας Πίνδου, εύκολα αναγνωρίσιμες λόγω του χιονιού που αναδεικνύει τα βασικά μορφολογικά χαρακτηριστικά τους.

Είμαστε κοντά στο υψόμετρο των δυο χιλιάδων μέτρων και πλέον μπορούμε να διακρίνουμε τον Όλυμπο- ένα λευκό νησί που πλέει σε θάλασσα νεφών. Άλλης μιας ώρας πορεία ως το διάσελο κάτω από την Μουτσιάρα, την δεύτερη σε ύψος κορυφή (2133 μ.) του βουνού. Εντυπωσιακές κορνίζες χιονιού κρέμονται στο χείλος της. Κάποιες από αυτές αποκόπτονται και καταλήγουν χαμηλότερα με μορφή χιονοστιβάδων.

Τα πόδια του βουνού ξεπλένουν τα νερά του Μέγδοβα. Ένας γαλάζιος καθρέπτης η λίμνη, στριφογυρίζει στο οροπέδιο της Νεβρόπολης δημιουργώντας απειράριθμα φιόρδ. Θαυμαστή επέμβαση του ανθρώπου που άλλαξε την μορφή και την μοίρα του τόπου ολοκληρωτικά. Συνεχίζουμε νότια ισορροπώντας πάνω από γκρεμούς που χωρίς το χιόνι είναι αδιάβατοι. Στα βάθη τους πόλγες και δολίνες – καρστικοί σχηματισμοί που ο χειμώνας έχει μετατρέψει σε έργα τέχνης.

Η ψηλότερη κορυφή του βουνού (υψ. 2152 μ.) βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του. Εδώ σωρεύεται μέτρα ολόκληρα το χιόνι, τόσο που έχει καλύψει τελείως το κολωνάκι της γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού. Εκτεθειμένη στον άνεμο που σε αυτά τα υψόμετρα φυσάει παγερός, δεν προσφέρει κανένα σημείο καταφυγής., έτσι η εδώ παραμονή παρά την θέλησή μας είναι σύντομη.

Το εντυπωσιακό θέαμα του λευκού ορεινού κόσμου που απλώνεται από το βόρειο ως το νότιο άκρο της χώρας αποτυπώνεται στο μυαλό και στους αισθητήρες των φωτογραφικών μας μηχανών. Σύντομα το χιόνι θα δώσει τη θέση του στο πράσινο, βελούδινο χορτάρι και στην τραχιά πέτρα. Αλλάζει γρήγορα η όψη των πραγμάτων στο πέρασμα της άνοιξης.

Vutsikaki16 Vutsikaki23 Vutsikaki24 Vutsikaki29 Vutsikaki31

Have your say