< <

Τα αγριολούλουδα του Συνιάτσικου

Αρκετές φορές είχαμε στο πρόγραμμά μας το Σινιάτσικο, αλλά διάφορες συγκυρίες δεν επέτρεψαν την επίσκεψή μας. Και ήταν πάλι μια συγκυρία –ακυρώθηκε η τριήμερη εκδρομή μας στη Θράκη –που μας οδήγησε στην κορυφή του.

Πρωί της Κυριακής λοιπόν –ένα παράθυρο καλοκαιρίας στον άστατο καιρό των τελευταίων ημερών- και το ταξίδι μας ξεκίνησε: Γρεβενά -Σιάτιστα –Εράτυρα –Βλάστη. Ένα πανέμορφο ορεινό χωριό χτισμένο στα 1200 μέτρα υψόμετρο είναι η Βλάστη, αρκετά κοντά στη Σιάτιστα και στην Πτολεμαΐδα. Όμορφη πλατεία, ταβέρνες, καφετέριες. Πεντακάθαροι δρόμοι, νοικοκυρεμένα σπίτια και κόσμος αρκετός που απολαμβάνει το ηλιόλουστο πρωινό. Από ψηλά μοιάζει σαν ένα καλοφτιαγμένο παζλ με τις κόκκινες κεραμιδοσκεπές και τους πετρόχτιστους τοίχους.

Έξω από το χωριό ένας βατός χωματόδρομος οδηγεί μετά από 4 χιλιόμετρα στο καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου της Πτολεμαΐδας και από εκεί στη βάση των κορυφών.

Το Σινιάτσικο (ή Άσκιο) συνδέεται βόρεια με το Βίτσι μέσω του περάσματος της Κλεισούρας (υψόμετρο 1870 μ.) και νότια με τον Βούρινο με το πέρασμα της Μπάρας (υψόμετρο 690 μ.). Είναι μια περιοχή σημαντική για τα πουλιά (χρυσαετός, όρνιο, ασπροπάρης) και για τα λουλούδια που φυτρώνουν άφθονα στα υποαλπικά λιβάδια. Για τους λόγους αυτούς έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000.

Όπως και ο Βούρινος, το ΝΔ τμήμα του είναι γυμνό, αλλά το ΒΑ κομμάτι είναι αρκετά δασωμένο με κύρια είδη την οξιά και τη βελανιδιά. Στα 20 χιλιόμετρα του μήκους του υπάρχουν αρκετές κορφές, με ψηλότερη το Σινιάτσικο (2111 μ.). Γενικά είναι ένα ομαλό βουνό, χωρίς απότομες εξάρσεις και αρκετά εύκολο στην πρόσβαση.

Ξεκινώντας από την αρχή του σημαδεμένου μονοπατιού ακολουθήσαμε ΒΔ κατεύθυνση. Δίχως απότομες ανηφόρες και βαδίζοντας σε καλογραμμένο μονοπάτι είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε την απέραντη ποικιλία των αγριολούλουδων. Πραγματικά, πρόκειται για έναν βοτανικό παράδεισο, εφάμιλλο με την κοιλάδα του Μεσσιανού νερού στο Βούρινο. Σκίλλες (Scilla bifolia), Γεράνια (Geranium sanguineum), Πρίμουλες (Primula veris), Τουλίπες (Tulipa australis), Κενταύριες (Centaurea pindicola), Καμπανούλες (Campanula sprunerana), Αχίλλεες (Achillea grandifolia), Αγριοτριφύλι (Lotus corniculatus), Ηλιάνθεμα (Helianthemum nummularium), Ορχιδέες (Orchis palustris). Κάπου μέσα από τους θάμνους ένας τεράστιος λαφιάτης (Elaphe quatorlineatua) σέρνεται στις πέτρες και γρήγορα χάνεται από τα μάτια μας.

Μα είναι και τα έντομα που κυριολεκτικά μας κάνουν επίθεση, σκεπάζοντας τα ρούχα και τα καπέλα μας (ιδίως αυτά). Και οι φωνές αόρατων πουλιών, κρυμμένων στις πέτρες και τα χορτάρια. Ένας υπέροχος μικρόκοσμος που δοξάζει την ομορφιά της Άνοιξης.

Μετά από μιας ώρας πορεία φτάνουμε στην κορυφογραμμή. Εδώ είναι κυριολεκτικά το βασίλειο της βιολέτας. Πρόκειται για τη Μακεδονική βιόλα (Viola macedonica) και Βιόλα του Βούρινου (Viola Vurinensis) που απαντά μόνο εδώ και στο Βούρινο. Κίτρινα και μωβ άνθη κατακλύζουν τον τόπο. Ένα θέαμα μοναδικό που δεν είδαμε πουθενά αλλού, ένας καλός λόγος να φτάσει κανείς εδώ πάνω. Ποια φωτογραφία και ποια περιγραφή μπορεί να αποδώσει τόση ομορφιά; Μόνο αν το δείτε θα καταλάβετε. Μετά από αυτό, μικρή σημασία είχε η κορυφή, αν και προσφέρει ενδιαφέρουσα θέα προς την πεδιάδα της Πτολεμαΐδας, τα Πιέρια, το Βούρινο και το Καΐμακτσαλάν.

Για την επιστροφή επιλέξαμε να κατεβούμε απότομα προς τα λιβάδια της βάσης. Έτσι είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε μέσα σε συστάδες Δωρόνικων (Doronicum columnae). – κίτρινα λιβάδια που λικνίζονταν στο φύσημα του ανέμου. Να διακόψουμε την μεσημεριανό υπνάκο ενός τεράστιου σταχτιού λαγού που πετάχτηκε άξαφνα μπροστά μας, πήρε την κατηφόρα της πλαγιάς με μεγάλα σίγουρα άλματα και με υπέρμετρη σεμνότητα απέτρεψε την χρήση των φωτογραφικών μηχανών μας.

Η επιστροφή μας σημαδεύτηκε από την καταιγίδα που ξέσπασε αμείλικτη πάνω σε δρόμους και σκεπές, πάνω σε δέντρα και λιβάδια, υπενθυμίζοντας μας το μέτρο του ανθρώπου.

Have your say