< <

Ταξίδι γνώσεων και περιπέτειας στην Ινδοκίνα

Ταξίδι γνώσεων και περιπέτειας πραγματοποίησε από 25 Δεκεμβρίου 2009 μέχρι 10 Ιανουαρίου 2010 ο ΕΟΣ Αθηνών στην βόρεια Ταϋλάνδη το Λάος, στο οποίο συμμετείχε και ο Ιωάννης Ξηρός, μέρος του ΣΠΟΡΤ Τρικάλων, ορειβάτης και ταξιδευτής. Με τα παρακάτω λόγια περιγράφει την εμπειρία του:

Η περιπέτεια (στην οποία συμμετείχαν 42 άτομα) άρχισε από την περίφημη γέφυρα του ποταμού Κβάϊ, βορειοδυτικά της Bangkok, πρωτεύουσα της Ταϋλάνδης. Με συγκίνηση ακούσαμε την τραγική, όσο και ηρωική ιστορία των χιλιάδων ντόπιων σκλάβων και δυτικών αιχμαλώτων του Ιαπωνικού στρατού που υποχρεώθηκαν από το 1945 να κατασκευάσουν τη γέφυρα για την οποία θυσιάστηκαν 100.000 ντόπιοι και 20.000 αιχμάλωτοι, Άγγλοι, Αυστραλοί και Αμερικανοί.

Στην συνέχεια θαυμάσαμε την εξαιρετική τέχνη των αρχαίων Καμποτζιανών Χμερ, οι οποίοι πριν από 1.000 χρόνια στην Πνομ Πραγκ της ανατολικής Ταϋλάνδης και στο Ουάτ Φου του νοτιοδυτικού Λάος κατασκεύασαν τους ομώνυμους ινδουϊστικούς ναούς, στους τοίχους των οποίων απεικόνισαν την ινδουϊστική πίστη με τον Βισνού, τον θεό της προστασίας της Κτίσης και τον Σίβα, τον θεό της καταστροφής του Κακού να κυριαρχούν. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι στην ινδουϊστική θρησκεία, ο Μπράμα, ο κυρίαρχος θεός και δημιουργός του Κόσμου, μετενσαρκώσεις του οποίου ήταν όλοι οι άλλοι μεγάλοι θεοί, δεν διαθέτει μορφή, ούτε ναούς.

Το ταξίδι περιλαμβανόταν σε μια μεγάλη διαδρομή ανατολικά της Bangkok, είσοδο στο Λάος από τα νοτιοδυτικά σύνορά του, πορεία προς βορράν μέχρι την πόλη Λουάγκ Πραμπάγκ, του βορείου Λάος, πρωτεύουσας πριν αυτή μεταφερθεί στην Βιεντσιάν, κατόπιν επανείσοδο στην Ταϋλάνδη αεροπορικώς από Λουάγκ Πραμπάγκ στο Τσιάγκ Μάϊ, δεύτερης πόλης της Ταϋλάνδης και παλαιότερης πρωτεύουσας πριν αυτή μεταφερθεί στην Bangkok και κάθοδο προς νότον μέχρι την Bangkok.

Στο νότιο Λάος συναντήσαμε τον Μεκόγκ, μέγα και ζωοδότη ποταμό, τον μεγαλύτερο της χερσονήσου και σύμβολο της Ινδοκίνας. Η περιοχή Σι Φαν Νταν όπου ευρεθήκαμε, διαθέτει περίπου 4.000 τροπικά νησιά και είναι το παλαιότερο σημείο του Μεκόγκ. Μας εδόθη η ευκαιρία να κάνουμε μια πρωινή μεγάλη βόλτα στα νερά του γίγαντα, εντός πλοιαρίων. Χαρακτηριστικής ινδοκινεζικής τεχνικής και παρατηρήσαμε τα δελφίνια του γλυκού νερού, όπως επίσης και τον τρόπο ζωής των παραποταμίων κατοίκων σε ένα περιβάλλον ανείπωτης ομορφιά.

Στην πορεία προς την πρωτεύουσα Βιεντσιάν είχαμε την δυνατότητα να παρατηρήσουμε πλευρές του τρόπου ζωής και της οικονομίας της Ινδοκίνας, την φύση της και τα χαρακτηριστικά της. Τα κύρια προϊόντα είναι φρούτα, λαχανικά και όρυζα, με τους περισσότερους ορυζώνες στεγνούς, επειδή δεν είναι ακόμη η περίοδος των μουσώνων. Τα σπίτια ξύλινα, απλά, με ένα ή δύο δωμάτια ελάχιστης επίπλωσης, κατασκευασμένα πάνω σε πασσάλους, διά τον φόβο πλημμύρων και τερμιτών. Οι περισσότεροι κυκλοφορούν επί – μηχανών 50 έως 120 cc, είναι η κατ΄ εξοχήν χώρα της μοτοσυκλέτας.

Η Ινδοκίνα και ιδίως το Λάος διαθέτει τα πιο πυκνά τροπικά δάση με άφθονα ποτάμια, καταρράκτες και σπήλαια. Σε πολλά από αυτά βουδιστές μοναχοί έχουν από εκατοντάδες χρόνια εναποθέσει αγάλματα του Βούδα διαφόρων μεγεθών και δημιούργησαν λατρευτικές απεικονίσεις, όπως είδαμε με ευλάβεια στο Τακ Χεκ. Τα σπήλαια δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμη όλα και πολλά έχουν υπόγειους ποταμούς. Στην πόλη Βαγκ Βιεγκ είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε ένα υπόγειο κολύμπι με σαμπρέλες (tubes) διάρκειας δύο ωρών σ΄ ένα τέτοιο ποτάμι που βγαίνει από το σπήλαιο.
Στην πρωτεύουσα του Λάος Βιεντσιάν οι Γάλλοι αποικιοκράτες κατασκεύασαν την αψίδα του Πατουξαί, αντίγραφο της Αψίδας του θριάμβου των Παρισίων. Δέος προκαλεί το μνημείο – σύμβολο του Λάος, τον τεράστιο ναό Τατ Λουάγκ, έργο 500 ετών. Στη διαδρομή του βορείου Λάος θαυμάσαμε τα Βουνά του Ουρανού, ύψους 1.800μ. καλυμμένα με τροπικό δάσος, αδιάβατα και απάτητα. Οι κάτοικοι των υψιπέδων του Λάος είναι ιδιαίτερη φυλή. Ζουν σε μικρά χωριά φτιαγμένα από μπαμπού με αχυρένιες στέγες. Ζουν από το κυνήγι και την καλλιέργεια ρυζιού και πατάτας, δυστυχώς όμως για την επιβίωσή τους μεγάλες εκτάσεις τροπικού δάσους.

Στην Λουάγκ Πραμπάζη ευρίσκονται αρχαίοι ναοί, όλοι μνημεία προστατευμένα από την Ουνέσκο και το ανάκτορο των αρχαίων βασιλέων, τώρα μουσείο βασιλικών εκθεμάτων. Στο γειτονικό πάρκο με τους καταρράκτες μια ευχάριστη έκπληξη: Περιφραγμένη έκταση όπου φυλάσσονται μαύρες ασιατικές αρκούδες της ζούγκλας, μέτριου μεγέθους, πολύ επιθετικές στην ελεύθερη ζούγκλα.

Κατά την επιστροφή στην βόρεια Ταϋλάνδη και στην πόλη Τσιαγη Μάϊ με πληθώρα εξαιρετικών ναών έφτασε η μεγάλη στιγμή της εκδρομής, το διήμερο τρέκιγκ. Αυτό άρχισε με πορεία επί ελεφάντων που εκτρέφονται σε ιδιαίτερο πάρκο. Κατόπιν μας παρέλαβαν οδηγοί βουνού και μετά από τρίωρη εξαντλητική ανηφορική πορεία βαθιά μέσα στη ζούγκλα φτάσαμε για διανυκτέρευση σ΄ ένα απομωνομένο χωριό, κατοικούμενο από την φυλή των Λάχου με καταγωγή από Βιρμανία. Την επόμενη ημέρα εγερτήριο την 5:30 για ανάβαση σε ψηλότερο σημείο της ζούγκλας και επιστροφή μετά από 2 ½ ώρες. Κατόπιν ακολούθησε μια εξίσου δύσκολη κατάβαση από άλλη πλευρά, περνώντας δίπλα από καταρράκτες ανείπωτης ομορφιάς.

Το πιο εντυπωσιακό μέρος της διαδρομής ήταν η κατάβαση με ραφτ μέρους του ποταμού του ποταμού με δύσκολα περάσματα, τα οποία μας παγίδευσαν κάποιες φορές και χρειάστηκε όλη η δύναμη και η τεχνική μας να τα περάσουμε. Στο ηρεμότερο μέρος του ποταμού πλεύσαμε επάνω σε σχεδίες από μπαμπού, ένας αρχαίος τρόπος μεταφοράς ανθρώπων και αγαθών στην Ινδοκίνα, ανάλογος με τις πιρόγες των ερυθροδέρμων.

Η εκδρομή έκλεισε με επίσκεψη του Ιστορικού πάρκου Σοθκχοτάϊ με απομεινάρια αρχαίων παλατιών και ναών και τέλος στην Μπαγκόγκ, της μεγαλούπολης των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου συνυπάρχουν ουρανοξύστες από γυαλί και ατσάλι, ναοί εξαιρετικής τέχνης και τενεκεδογειτονιές. Παρόλα αυτά η πόλη είναι δυναμική και σφύζει από ζωή. Έτσι τελείωσαν οι ινδοκινέζικες ημέρες μας.

Κλείνοντας θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω ορισμένα κοινωνικά στοιχεία των χώρων αυτών, τα οποία τραβούν πάντα την προσοχή ενός ταξιδευτή. Στο Λάος κυβερνά από το 1975 μονοκομματική κουμμουνιστική κυβέρνηση, ενώ στην Ταϋλάνδη επικρατεί συνταγματική μοναρχία και κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Για ιστορικούς, πολιτικούς και γεωγραφικούς λόγους η Ταϋλάνδη μαζί με την Μαλαισία ελκύουν ισχυρές εξωτερικές επενδύσεις, είναι εξαιρετικά τουριστικές και σαφώς ευνοημένες από την παγκοσμιοποίηση. Το Λάος, η Καμπότζη και το Βιετνάμ έχουν διατηρήσει τον μονοκομματισμό πλην όμως με οικονομίες πιο κλειστές και γραφειοκρατικές αγωνίζονται να ξεφύγουν από την φτώχεια. Παρόλα αυτά έχουν ανοίξει τα σύνορά τους ήδη από την περασμένη δεκαετία και οι ξένες επενδύσεις είναι, ευπρόσδεκτες. Σε κανένα κράτος της Ινδοκίνας δεν υπάρχει κοινωνικό σύστημα ασφαλίσεων και πρόνοιας, ούτε νοσοκομειακής περίθαλψης και σύνταξη απονέμεται μόνο στους δημοσίους υπαλλήλους. Όλοι οι άλλοι φροντίζουν μόνοι τους το μέλλον τους. Δεν υπάρχει κατώτατος μισθός και κανονικό ωράριο πουθενά, πλην όμως παντού είναι κατοχυρωμένη η ατομική ιδιοκτησία και η επιχειρηματικότητα με λιγότερες ή περισσότερες γραφειοκρατικές διαδικασίες, αναλόγως της μορφής του κάθε κράτους. Ενδημική είναι επίσης η διαφθορά στο Λάος, όπως μας αναφέρουν οι ντόπιοι ξεναγοί.

Όλες οι χώρες της περιοχής διαθέτουν μεγάλο νεανικό πληθυσμό και παρουσιάζουν δυναμισμό. Εντύπωση προκαλεί η πίστη στην χώρα τους και στις αξίες της και σχεδόν σε κάθε σπίτι κυματίζει η σημαία τους. Συνιστώ εντόνως ένα ταξίδι στην περιοχή, αναλόγου του προαναφερθέντος εκεί όπου χτυπά τόσο δυνατά η καρδιά της αιώνιας Ασίας.

Have your say