< <

Τέμπλα, στις ομίχλες των Αγράφων

Τα σύννεφα χαμήλωσαν ακουμπώντας τα νερά της λίμνης του Μέγδοβα. Τούτο το πρωινό του Μάρτη είναι καθαρά χειμωνιάτικο. Μα τι γυρεύουμε σε αυτά τα μέρη, τα έρημα από ανθρώπους, πρωί της Κυριακής; Ούτε καπνός τζακιού, ούτε γάβγισμα σκύλου στο γκρίζο, ακίνητο τοπίο.

Κρυονέρι – Ανθοχώρι – Καλύβια Πεζούλας  – Νεράιδα. Άνθρωπος πουθενά. Λίγο πιο πάνω, το χιόνι μας αναγκάζει να αφήσουμε τα οχήματά μας στην άκρη του δρόμου. Συνεχίζουμε την μοναχική πορεία μας στο μονοπάτι, ανάμεσα στα έλατα. Βαριά τα κλαδιά τους από το χιόνι, γονατίζουν μέχρι τα έδαφος. Στις ρίζες τους μόλις που είχαν αρχίσει να βλασταίνουν οι κρόκοι. Τα βιολετιά τους κεφαλάκια τώρα χάνονται σταδιακά κάτω από τις χιονονιφάδες. Η ανάσταση αναβάλλεται προς το παρόν.

Πλέουμε σε θάλασσα ομίχλης με οδηγούς μοναδικούς τα κίτρινα σημάδια στους κορμούς. Ασφαλής πλοήγηση έως το ορειβατικό καταφύγιο στο υψόμετρο των 1536   μέτρων. Κάτω ακριβώς από την Τέμπλα, τον σημερινό μας στόχο. Μιάμισης ώρας πορεία ως εδώ, μέχρι την κορυφή μας πόσο; Το χιόνι έφτασε ως την είσοδο της πόρτας, σωρεύεται πάνω στην στέγη, μπάζωσε την βεράντα, πολιορκεί από παντού το οίκημα. Σκληρός, επίμονος ο χειμώνας εδώ ψηλά στα Άγραφα. Απρόβλεπτα τα ξεσπάσματά του, μεταμορφώνουν το τοπίο από την μια μέρα στην άλλη. Ο προθάλαμος ξεκλείδωτος, όπως σε όλα τα ορεινά καταφύγια, προσφέρει την ευκαιρία για μερικές ανάσες, μια στάση σε χώρο προφυλαγμένο από τον χιονιά. Από εδώ και πέρα συνεχίζουμε βασιζόμενοι στην εμπειρία αφού η ορατότητα δεν ξεπερνά τα δυο μέτρα.

Βαδίζουμε κάτω από τα συρματόσκοινα του μικρού λιφτ, αφήνοντας δεξιά τα πρόχειρα ξύλινα οικήματα. Μυρωδιά καμένου ξύλου. Κάποιοι διανυκτέρευσαν εδώ. Το επιβεβαιώνουν τα ίχνη ορειβατικών σκι στο φρέσκο χιόνι. Ακολουθούμε την πορεία τους στα στενά περάσματα ανάμεσα στα βαρυφορτωμένα έλατα. Το πράσινο αμυδρό κάτω από το λευκό φορτίο τους. Δύσκολος ο βηματισμός μας καθώς το χιόνι υποχωρεί παγιδεύοντας τα πόδια μας. Τοπίο απόκοσμο, μοναδικό. Οι Εσκιμώοι έχουν χίλιες διαφορετικές λέξεις για το χιόνι. Να διαθέταμε τουλάχιστον τις εκατό για να περιγράψουμε με περισσότερη ακρίβεια την χιονισμένη Τέμπλα !

Στο τέλος των ελάτων συναντάμε τον βοριά. Η παγωμένη ανασαιμιά του πέτρωσε θάμνους και δενδρύλλια. Μαστιγώνει τα κορμιά μας ανελέητα και μας αναγκάζει να επιστρατεύσουμε ότι διαθέτουμε σε ρουχισμό. Οι φωνές των σκιέρ δεξιά μας. Χαμένοι στην αντάρα, προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας. Βρίσκονται πάνω ή κάτω από την πορεία μας; Φωνές που εξασθένησαν και χάθηκαν χωρίς ούτε καν να διακρίνουμε τις ανθρώπινες φιγούρες. Τώρα ανηφορίζουμε απότομα στην παγωμένη πλαγιά, την ξυρισμένη από τον άνεμο. Καταφυγή μας η τελευταία συστάδα των ελάτων. Προσωρινή ανακωχή στην μάχη με τον άνεμο.

Σκοτείνιασε για τα καλά, η πορεία είναι πλέον ανασφαλής, ώρα να επιστρέψουμε. Κρατάμε την μαγεία των στιγμών στο χιονισμένο δάσος, την συντονισμένη ομαδική προσπάθεια και όσα τουλάχιστον μπορέσαμε να αποτυπώσουμε στις μνήμες των φωτογραφικών μας μηχανών.

Templa23 Templa21 Templa13 Templa12 Templa9

Have your say