< <

Στρογγούλα, η ωραία των Τζουμέρκων.

Την γνωρίσαμε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2009 σε μια διερευνητική πορεία που απομυθοποίησε των φήμη της απροσπέλαστης από την βορεινή πλευρά της. Ακολούθησε μια αποτυχημένη προσπάθεια επανάληψης της ανάβασης σε συλλογικό επίπεδο δυο χρόνια αργότερα. Τότε που το καλοκαίρι μετατράπηκε αιφνίδια σε χειμώνα τρέποντάς μας σε φυγή.
Τώρα, στην πλατεία των Πραμάντων, κάτω από τον ίσκιο του πλατάνου σβήνουμε την δίψα μας με νερό παγωμένο από την «βρύση του Αράπη» και στο μεγαλείο των Τζουμέρκων αντιπαραβάλλουμε το δικό μας ασήμαντο ανάστημα. Προσπαθούμε να εντοπίσουμε το μονοπάτι που συμφιλιώνει τους γκρεμούς και τα λιθάρια οδηγώντας στην απόκρημνη Στρογγούλα.
Μα τι κορυφή και αυτή! Η φύση έχτισε ένα φρούριο στην άκρη των Τζουμέρκων και οι άνθρωποι ένα αρχοντοχώρι στα πόδια της. Δεν μπορούμε να φανταστούμε την Στρογγούλα δίχως τα Πράμαντα μήτε τα Πράμαντα δίχως την Στρογγούλα. Στενά δεμένα τα έργα της φύσης και του ανθρώπου, ευτυχής στιγμή στον χρόνο. Για να αντέχουν ο Μπάμπης και η Πόλα την ερημιά του ορεινού καταφυγίου, στην ρίζα της κορυφής.
Την ηρεμία τους ταράσσει η πολυάριθμη βραδινή παρουσία μας. Η νύχτα είναι γλυκιά, ευκαιρία για κουβέντα κάτω από τα αστέρια. Άναψαν τα φώτα στους Καλαρρίτες, στο Συρράκο, στους Χριστούς. Στην αγκαλιά του Λάκμου, στα πόδια των Τζουμέρκων, τα ορεινά κοσμήματα, αποκομμένα από τα μεγάλα αστικά κέντρα κοιμούνται τον ύπνο των μικρών παιδιών.
Αντίθετα από εμάς που ασυνήθιστοι στο ξένο περιβάλλον και με την έγνοια της πρωινής ανάβασης στο νου μας ελάχιστα κοιμηθήκαμε. Αυτό δεν μας απέτρεψε από το να ξεκινήσουμε χαράματα την δύσκολη, ανηφορική πορεία. Από το 1250 μέτρα του καταφυγίου, τα αραιά σημάδια οδηγούν δυτικότερα, μέσα σε αραιή θαμνώδη βλάστηση στην άκρη της μεγάλης σάρας που σαν ποτάμι κυλάει από ψηλά. Από εδώ και πάνω οι πέτρες εναλλάσσονται με βράχια, γυμνούς ασβεστόλιθους φαγωμένους από τους δριμείς χειμώνες.
Το μονοπάτι ελίσσεται ψάχνοντας περάσματα, τρυπώνει στα βράχια, αιωρείται πάνω από γκρεμούς, ισορροπεί στο χείλος της αβύσσου οδηγώντας μας όλο και πιο πάνω. Από το ύψος των δυο χιλιάδων μέτρων βλέπουμε τις κόκκινες στέγες των σπιτιών της Πράμαντας και των Μελισσουργών, βυθισμένων στην ρέμβη της Κυριακής.
Βαθύχρωμα κόκκινα γεράνια, μωβ καμπανούλες, κίτρινα δωρόνικα στο γκρίζο πρόσωπο της πέτρας. Στο ακριβό χορτάρι πρίμουλες, στα ίχνη του χιονιού τρυφεροί κρόκοι. Λείπει ο ήχος των κοπαδιών, χάρμα οφθαλμών όταν απλώνονται στο πράσινο το λιγοστό, κάτω από των ίσκιο των βράχων.
Δυόμιση ώρες χρειαστήκαμε ως την μύτη της Στρογγούλας, θαυμαστό μπαλκόνι σε όλα τα ηπειρώτικα βουνά. Νοτιότερα το μονοπάτι που έρχεται από τα Άγναντα και ο βασικός κορμός των Τζουμέρκων: Ρόκα, Γερακοβούνι, Σχισμένο Λιθάρι, Αγκάθι, Καταφύδι.
Το κάλεσμά τους ηχηρό στα αυτιά μας, πώς να το αγνοήσουμε; Αφού τα πόδια μας βαστούν θα συνεχίσουμε. Πάνω στο παγωμένο χιόνι, δίπλα σε επίφοβες λευκές κορνίζες, εκεί που η άνοιξη φτεροκοπά.
Σύννεφα ανεβαίνουν από τους δρόμους των νερών, πυκνώνουν γύρω από τις κορυφές μέχρι να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας. Το ευμετάβλητο του καιρού στα ηπειρώτικα βουνά μας υπενθυμίζει  την αναγκαιότητα της επιστροφής …

Strogula13 Strogula14 Strogula25 Strogula26 Strogula31 StrogulaSatSateliteN

Have your say