< <

Στο Χατζή ακολουθώντας τα ίχνη της αρκούδας

Πόσες φορές αλήθεια περπατήσαμε στις πλαγιές και στις κορφές του Χατζή! Με όλες τις συνθήκες και σε κάθε εποχή. Και πάντα επιστρέφοντας, όταν από την Μαλόραχη βλέπουμε την απόκρημνη κορφή του χαμένη στον ορίζοντα, αναρωτιόμαστε πως φτάσαμε μέχρι εκεί.

Είναι ένα καθαρά αλπικό βουνό το Χατζή. Με πολλές κορφές που αγγίζουν τα 2000 μέτρα , υψώνεται ανάμεσα στον Αχελώο και στη χαράδρα του Αρέντα, χωρίζοντας τη Μεσοχώρα από το Μοσχόφυτο και το Πολυνέρι. Μέχρι τον Ιούνιο το χιόνι σκεπάζει το λούκι που οδηγεί στην κορυφή. Εξ άλλου χαρακτηριστικές είναι οι ιστορίες των παλιών Μεσοχωριτών για τον πάγο που κουβαλούσαν από το βουνό για να δροσίζονται το καλοκαίρι.

Όλη τη διαδρομή από τη Μεσοχώρα μέχρι την κορυφή την έχουμε σημαδέψει και τακτικά συντηρούμε το μονοπάτι στερεώνοντας τις πινακίδες που χαλαρώνουν από τις βροχές και τα χιόνια και ξαναπερνώντας με μπογιά τα σημάδια στα βράχια.

Αυτή ήταν και η αποστολή μας την προηγούμενη Κυριακή. Ξεκινώντας από τη Μαλόραχη αποκαταστήσαμε τις πινακίδες που στην πλειοψηφία τους είχαν φύγει από τη θέση τους, έτσι εκτεθειμένες στο έλεος του καιρού αλλά και των κακόβουλων (υπάρχουν τέτοιοι και στα βουνά δυστυχώς).

Ανοιξιάτικος καιρός, λαμπρός ήλιος, λουλούδια, νερά που τρέχουν από παντού, κελαϊδίσματα πουλιών, μεγάλα πράσινα λιβάδια μας φτιάχνουν τη διάθεση μετά από πολλές μέρες μουντές και βροχερές.

Το γλυκό και ήμερο τοπίο αλλάζει δραματικά όταν πλησιάζουμε τις κορυφές. Αριστερά μας το Χατζή και δεξιά ένα πέταλο ο Αλαμάνος και η Βρωμερή. Ανάμεσα στις κορυφές σκάβει απόκρημνες χαράδρες ο χιονιάς. Τεράστια βράχια που κατρακύλησαν από ψηλά ξεχωρίζουν ανάμεσα στα χιόνια. Ένας ατέλειωτος χαλιάς είναι το λούκι που οδηγεί στο Χατζή, απροσπέλαστο το καλοκαίρι. Γι αυτό στέλνουμε το μονοπάτι δεξιότερα, στο χείλος της χαράδρας. Τώρα όμως, με τόσο χιόνι, είναι πιο όμορφη η ανάβαση μέσα από το λούκι.

Κάποιοι ενδοιασμοί για την ασφάλεια της διαδρομής κράτησαν πίσω ορισμένους. Ήταν όμως τα πατήματα της αρκούδας που μας έκαναν να θέλουμε να τα ακολουθήσουμε στην πορεία της προς το διάσελο της κορυφής. Μεγάλα στρόγυλλα ίχνη με φανερά τα σημάδια των νυχιών της. Εκεί που το χιόνι γλιστρούσε, το μεγάλο ζώο άφηνε τεράστια σημάδια. Σκοπός της μάλλον ήταν να περάσει απέναντι στο ρέμα του Αρέντα (παραπόταμος του Αχελώου) και να βρει τροφή στα πυκνά δάση της όχθης του, πεινασμένη από τον ύπνο του μεγάλου χειμώνα.

Κυρίως όμως ήταν το πείσμα του Μάριου αυτό που μας οδήγησε στην κορυφή μετά από τρεις και μισή ώρες πορείας.

Όσον αφορά το κατέβασμα, ε αυτό έγινε με τον παραδοσιακό τρόπο (κολοσκί) ένα τρόπο που η αρκούδα μάλλον αγνοεί.

Have your say