< <

Στο φαράγγι του Βοϊδομάτη

Ξημερώνει η Κυριακή στην Κλειδωνιά. Μετά από μέρες και μέρες βροχής τα σύννεφα άδειασαν το βαρύ φορτίο τους. Ο μπάρμπα Φίλιππος ξύπνησε νωρίς για να φτιάξει τους καφέδες. Άρχοντας και νοικοκύρης στο μικρό ξενώνα του που προσφέρει ζεστή φιλοξενία.

Φτάσαμε μέχρι εδώ, αψηφώντας τις δυσοίωνες προβλέψεις του μετεωρολογικού δελτίου, έχοντας στο πρόγραμμά μας τη διάσχιση του φαραγγιού του Βοϊδομάτη. Του καθαρότερου ποταμιού της Ευρώπης, που ξεκινά λίγο κάτω από το χωριό Βίκος και μέσα στο ομώνυμο φαράγγι για να καταλήξει στον Αώο κοντά στον αρχαιολογικό χώρο του Λιατοβουνίου. Στη σύντομη ζωή του προλαβαίνει να περάσει κάτω από τα πέτρινα γεφύρια της Αρίστης και της Κλειδονιόβιστας, να τραγουδήσει έξω από τα έρημα μοναστήρια της Παναγίας Σπηλιώτισσας και των Αγίων Αναργύρων, να χαϊδέψει με τα ήρεμα νερά του τις καρίνες των καγιάκ.

Ξεθαρρεμένοι από την αναπάντεχη ύφεση της κακοκαιρίας πάμε γραμμή για το ποτάμι. Οδηγός μας η βουή του που γεμίζει την ατμόσφαιρα. Τόνοι νερού κυλούν γοργά κάτω από την πέτρινη καμάρα, πηδάνε το μικρό φράγμα και χάνονται. Τούτος εδώ δεν είναι ο γλυκός, νωχελικός Βοϊδομάτης, ο αγαπημένος των καγιάκερς. Είναι ένας γίγαντας ατίθασος, θεριεμένος από τις καταιγίδες που ορμά να κυριεύσει τον κάμπο της Κόνιτσας.
Δίπλα στο πέτρινο γεφύρι που έχτισαν οι Κλειδωνιάτες το 1853 για να ενώσουν το χωριό τους με αυτό του Αγίου Μηνά, ξεκινά λιθόστρωτο μονοπάτι εκπληκτικής ομορφιάς και συμμετρίας. Στο βάθος κυλούν τα σκοτεινά νερά πλάι σε τεράστια πλατάνια. Οι τελευταίες σταγόνες της βροχής κρέμονται από τις άκρες των κίτρινων φύλλων.

Σε λίγο το λιθόστρωτο τελειώνει. Βαδίζουμε πια κοντά στην κοίτη του ποταμού που απειλεί να κόψει την πορεία μας. Και προς στιγμή τα καταφέρνει, αλλά ο Γιώργος ανακαλύπτει ένα πέρασμα που οδηγεί ψηλά, σε στράτα παλιών καιρών που εξυπηρετούσε την επικοινωνία των χωριών του Ζαγορίου με την Κόνιτσα. Ένα πανέμορφο μονοπάτι που άλλοτε κατεβαίνει δίπλα στο νερό και άλλοτε απομακρύνεται ψηλά στα βράχια για να καμαρώσει από ψηλά τα έργα του ποταμού. Πάνω από τα κεφάλια μας, στη θέση «Κλειδί» διακρίνονται οι σπηλιές όπου βρέθηκαν ίχνη της προϊστορικής παρουσίας του ανθρώπου.

Το φθινόπωρο βρίσκεται στην κορύφωσή του. Ζεστά γήινα χρώματα σε άπειρες αποχρώσεις. Πλατάνια και βελανιδιές, φτέρες και θάμνοι. Και κάποια μικρά έλατα που ποιος ξέρει πως φύτρωσαν εδώ κάτω. Ο κόσμος του φθινοπώρου (σαλαμάνδρες, μανιτάρια) θάλλει κάτω από τα πεσμένα φύλλα.

Στο μέσο της διαδρομής, μια μικρή παράκαμψη μας οδηγεί στο ερειπωμένο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων. Στέκει όρθιο μόνο το μικρό καθολικό, ένας σταυρεπίστεγος ναός που χτίστηκε το 1658 και αγιογραφήθηκε το 1660. Από τα απόκρημνα τείχη του βλέπουμε μεγάλο μέρος του φαραγγιού. Έχουμε ακόμα δρόμο, και ο ουρανός βουρκώνει. Πρέπει να επισπεύσουμε.

Κόκκινα σημάδια μας οδηγούν εκ του ασφαλούς, μακριά από την πλημμυρισμένη κοίτη, χωρίς πάντως να αποφύγουμε εντελώς τις λάσπες και τα γλιστρήματα στις πέτρες και τα φύλλα. Νερά αναβλύζουν από τα βράχια και ενώνονται με αυτά του ποταμιού. Φυσικές πηγές που σβήνουν τη δίψα μας. Η υγρασία είναι τρομερή, τα ρούχα κολλάνε πάνω μας. Κάθιδροι φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής που κράτησε περίπου δυο ώρες και ήταν μια έκπληξη για όλους μας. Αν και σχετικά άγνωστη, είναι εφάμιλλη με τη διάσχιση του φαραγγιού του Βίκου, και την οποία συμπληρώνει.

Have your say