< <

Στο Ντελιδίμι

Το Ντελιδήμη είναι για εμάς ένας μύθος. Κάτι σαν την ομηρική Ιθάκη. Η αναζήτησή του πολλές φορές μας οδήγησε σε άλλες κορυφές είτε μακρινότερες είτε εγγύτατες αλλά με καιρικές συνθήκες που έκαναν την πρόσβαση απαγορευτική. Οι βροχές και οι ομίχλες είναι συχνότατες σε αυτή την απόμερη γωνιά των Αγράφων, τα χιόνια κρατούν μέχρι αργά την άνοιξη και οι δρόμοι κλείνουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Είναι και η περιέργειά μας να επιχειρούμε την πρόσβαση από διαφορετική κάθε φορά αφετηρία, αυτή που χαρίζει το ταξίδι με τα απρόοπτα στη θάλασσα των Αγραφιώτικων κορυφών. Λεοντίτο, Φουντωτό, Πετρίλο, Τροβάτο, δεν υπάρχει χωριό ή οικισμός από τον οποίον να μην ξεκινήσαμε για την κατάκτηση του Ντελιδημιού, της δεύτερης σε ύψος κορυφής των Αγράφων μετά την Καράβα.

Τραχύ και άγονο το τοπίο, αλλά εδώ χρειάζεται ένας βαθμός πάνω από τον υπερθετικό για να αποδώσει το απόκρημνο των κορυφών και το χαώδες των γκρεμών. Κάτι που εκτιμούν ιδιαίτερα τα τελευταία απομείναντα αρπακτικά. Χρυσαετούς, φιδαετούς, σφηκιάρηδες, πυροκόρακες, όρνια, σαΐνια και μαυροπετρίτες αναφέρει η βιβλιογραφία, λόγος βασικός για την ένταξη της περιοχής στο δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000. Υπάρχει εξάλλου και ο τοπικός μύθος που θέλει τον Κοσμά τον Αιτωλό να τιμωρεί το αφιλόξενο των ντόπιων μεταμορφώνοντας σε όρνια τα πρόβατα των κτηνοτρόφων. Αυτό που βλέπουμε πάντως ανεβαίνοντας από το Φουντωτό, παράλληλα με τη ράχη της Αφωρισμένης δεν είναι παρά κοράκια που πετούν κρώζοντας δυνατά δίπλα στα βράχια. Α, και κάποια τολμηρά κατσίκια, δεινοί αναρριχητές που κατέλαβαν τα βράχια της Αφωρισμένης και μας θωρούν αφ υψηλού, χλευάζοντας ίσως την προσπάθειά μας.

Ο ήλιος ψήλωσε πάνω από το βουνό, παρά το πρωινό μας ξεκίνημα. Ένας σκύλος γαβγίζει απειλητικά συνοδεύοντας αόρατο κοπάδι του οποίου ακούμε τα κουδούνια. Χωμένο στη χαράδρα κινείται παράλληλα με εμάς. Σκυλί που γαβγίζει μην το φοβάσαι, αλλά καλύτερα φύλαγε τα ρούχα σου για να έχεις τα μισά, γι αυτό λοξοδρομούμε ελαφρά.

Βγαίνοντας στη ράχη, βλέπουμε ολόκληρο το πέταλο των κορυφών γύρω από τη μικρή κοιλάδα Λεοντίτου – Φουντωτού. Ξεχωρίζουν δεξιά οι απόκρημνες κορυφές Σαλαγιάννη. Μπαίνουν στη λίστα των επόμενων εξορμήσεών μας.

Το αμυδρό μονοπάτι συνεχίζει κατηφορικά στο δεξιό φαράγγι μέχρι το διάσελο του Ντελιδημιού. Νέα γαυγίσματα αλλά αυτή τη φορά η παρουσία του τσομπάνου είναι καθησυχαστική. Δεξιά μας υπάρχει ποτίστρα και νερό παγωμένο και λίγο ψηλότερα πηγή. Το μονοπάτι περνάει από εδώ αλλά δύσκολα το βρίσκει κανείς αφού σημάδια δεν υπάρχουν.

Δυο ώρες πορείας χρειαστήκαμε μέχρι το διάσελο στα 2000 μέτρα ανάμεσα στο Ντελιδήμη και μια ψηλή ανώνυμη κορυφή. Από εδώ είναι πλέον θέμα 30’ μιας πολύ ανηφορικής πορείας για να φτάσουμε στο στόχο μας. Στην ουσία πρόκειται για ένα βουνό με κατεύθυνση Β – Ν που ξεκινά σαν ράχη της Αφωρισμένης και καταλήγει στην έξαρση του Ντελιδιμιού, στα 2162 μέτρα.

Λίγο πριν το τέρμα μια λευκή φιγούρα φτερουγίζει λίγο πάνω από τα κεφάλια μας. Ασπροπάρης! Ένα κρισίμως κινδυνεύον είδος, μια παρουσία μέχρι τώρα μη καταγεγραμμένη στην περιοχή, μια σημαντική ορνιθολογική παρατήρηση. Στην επιστροφή είχαμε την ευκαιρία και παρατηρήσουμε και άλλα τρία άτομα του είδους να γυροπετούν ψηλά πάνω από τα βράχια. Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν με το πέταγμα τριών μεγάλων όρνιων σε απόσταση λίγων μέτρων από τα βήματά μας. Τους αιφνιδιάσαμε και μας αιφνιδίασαν αφού δεν προλάβαμε ούτε τις κάμερές μας να βγάλουμε. Μας έμεινε η εικόνα των μακριών γυμνών λαιμών και των μεγάλων ραμφών, έτσι όπως με θόρυβο απογειώθηκαν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας.

delidimi2 delidimi3 delidimi4 delidimi6 delidimi9 delidimi13 delidimisat

Have your say