< <

Στο Μονοπάτι των Σιδηροδρομικών

Σταμάτησε (επί τέλους) η συνεχής βροχή του Μάρτη και την πρώτη “στεγνή” Κυριακή γεμίσαμε ένα Λεωφορείο και ξεκινήσαμε για την Ηράκλεια της Φθιώτιδας, για τα ριζά της Οίτης, στο Καλλίδρομο Όρος. Μαζί μας, μέλη της Ορειβατικής Λέσχης Καλαμπάκας, μέλη του Συλλόγου Φίλων του Σιδηροδρόμου Τρικάλων και μια φίλη Λαμιώτισσα. Σκοπός να πεζοπορήσουμε στο Φαράγγι του Ασωπού όπου πριν από 162 χρόνια κατασκευάστηκε μονοπάτι, πάνω στον σκληρό βράχο του βουνού, για να μεταφερθούν τα υλικά της υποδομής του σιδηρόδρομου για χάρη του οποίου και “βαφτίστηκε”. Τα επονομαζόμενα «Μονοπάτια των Σιδηροδρομικών» στη χώρα μας είναι δυο. Το άλλο βρίσκεται στα στενά του Νέστου.

Μια μέρα που τιμούσε την Άνοιξη με την λαμπερότητά της, μας συνόδευε στον δρόμο που ξεκινάει από το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής όπου υπάρχει και σχετικό κιόσκι του Ε.Ο.Σ. Λαμίας, με τον Χάρτη της περιοχής.

Ανηφορίζουμε σε δασικό δρόμο που οδηγεί πρώτα σε μαντριά και μετά από λίγα καγκέλια στην μπούκα του σηματοδοτημένου Μονοπατιού… Τα πρανή της τοποθεσίας στολίζουν φρέσκες ανεμώνες που κουνιούνται ρυθμικά στο πρωινό αεράκι.

Μπαίνουμε στην στράτα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από την σιδηροδρομική γραμμή και που στα περισσότερα από τα σημεία της είναι λαξεμένη πάνω στην σκληρή πέτρα. Από αυτό το σημείο έχουμε θέα προς την μεγάλη πεδιάδα του Σπερχειού… Η πρωινή αχλή μας εμποδίζει να δούμε στο βάθος τα γαλανά νερά του Μαλιακού. Ψηλά, πάνω από το φαράγγι του Ασωπού που “χτυπιέται” στα βράχια της κοίτης του και βουίζει σκεπάζοντας καμιά φορά ακόμα και το κελάηδημα του σπίνου… Δεξιά μας ένας μεγάλος βράχος με τρύπες,  δεσπόζει σαν να είναι το Σκιάχτρο του Μονοπατιού, ο φυσικός του φύλακας… Μας κοιτάζει απειλητικά, σαν να ζητάει τα διαπιστευτήριά μας.

Μετά από μια δεξιά στροφή ανοίγει μπροστά μας ολόκληρη η αυλαία ενός ιδιόμορφου Θεάτρου όπου διαδραματίστηκε ένα γιγάντιο σιδηροδρομικό έργο. Γαλαρίες και πανέμορφα πέτρινα τοξωτά γεφύρια εναλλάσσονται… Το τρένο τρέχει κάτω από τα πόδια μας ψάχνοντας το “στόμα” της επόμενης Γαλαρίας για να κρυφτεί και πάλι μέσα στα έγκατα της Γής… Μοιάζει με κυνηγημένο φίδι.

Φέτος δεν μας υποδέχτηκαν οι πανέμορφες και αρωματικές μωβ Κουτσοπιές όπως πέρσι, το πράσινο της χλωρίδας υπολείπεται ακόμα αυτόν τον καιρό, κυριαρχεί το γκριζωπό του βράχου και τα σταχτιά, γυμνά, κλαδιά των φυλλοβόλων δέντρων… Μας αποζημίωσε όμως η Ίριδα που βρήκαμε σε αφθονία κατά μήκος όλου του μονοπατιού, την ομορφιά της οποίας ομολόγησαν οι άνθρωποι (χιλιάδες χρόνια πριν) ονομάζοντας το κάλος της σε Θεϊκό. Τα πέταλά της στο έντονο μπλε και στο κίτρινο προσφέρουν χρωματιστή γλυκιά πινελιά στο γκρι του ασβεστολιθικού τοπίου.

Τα πολλά ρέματα της περιοχής γεφυρώνονται από έργα απαράμιλλης λαϊκής τεχνοτροπίας… Τοξωτά πέτρινα γεφύρια μοιάζουν σαν να είναι η συνέχεια του βράχου πάνω από τα μεγάλα χάσματα των φαραγγιών, ένα από τα οποία έχει έξι καμάρες και απασχολεί τις φωτογραφικές μηχανές της μεγάλης ομάδας μας. Οι μεγάλες τρύπες των πολλών Τούνελ μοιάζουν με ανοιχτά μεν αλλά πανέμορφα στόματα που τα στολίζουν πέτρινα στεφανωτά σαν καλλίγραμμες οδοντοστοιχίες. Η φαντασία των μαστόρων που ασχολήθηκαν με τα έργα ολόκληρης της περιοχής που βρισκόμαστε έμεινε σαν προίκα στη μάνα Φύση.

Περίτεχνες λιθοδομές υποστηρίζουν το μονοπάτι σε πολλά σημεία… Βαδίζουμε πλέον στο χείλος του γκρεμού μπαινοβγαίνοντας σε μικρά τούνελ που μετατράπηκαν σε γιδομάντρια.

Κατηφορίζουμε σε καταπράσινο πουρναρότοπο στη σκιά του οποίου ανακουφίζουμε τα ηλιοκαμένα κορμιά μας. Σε λίγο το μονοπάτι συναντάει και πάλι τον δασικό δρόμο που κατεβαίνει από το βουνό και μαζί καταλήγουν πάνω στη γραμμή του τρένου… Μέχρι εδώ περπατήσαμε κοντά στα πέντε χιλιόμετρα. Μπροστά μας όλες οι κτιριακές εγκαταστάσεις του παλιού και εγκαταλειμμένου σταθμού του Ασωπού με ομορφότερο το Σταθμαρχείο φτιαγμένο από πέτρα γκρι και καφέ.

Περπατάμε πάνω στο αιχμηρό και ενοχλητικό χαλίκι της σιδηροδρομικής γραμμής για να καταλήξουμε σε λίγα λεπτά στην Γέφυρα του Ασωπού… Την διαβαίνουμε από την ειδική ράμπα (για πεζούς) που διαθέτει και από τις δυο πλευρές… Όποιος κοίταξε κάτω από τα πόδια του και μέσα από τα μεγάλα ανοίγματα του μεταλλικού φορέα της Γέφυρας ήλθε αμέσως αντιμέτωπος με ένα μεγάλο χάσμα και φυσικά με τον ίλιγγο.

Βγαίνοντας στην απέναντι πλευρά κουρνιάσαμε στον καταπράσινο λοφίσκο μοιράζοντας κολατσιό, νερό, γλυκίσματα  και χαμόγελα… Το καλαμπούρι διέκοπταν τα διερχόμενα τρένα. Μετά την ολιγόωρη ανάπαυλα και την αναμνηστική φωτογραφία επιστρέψαμε από τον ίδιο μονοπάτι καταγράφοντας στις φωτογραφικές μηχανές τα παιγνιδίσματα του τρένου.

Με το λεωφορείο επισκεφθήκαμε και την γέφυρα του Γοργοπόταμου.

Τόποι μαρτυρικοί, της ιστορίας μας… Τόποι φυσιολατρικοί, της εποχής μας.

asopos9 asopos10 asopos20 asopos26 asopos27

Have your say