< <

Στο μονοπάτι για το Χατζή

Σε μια εποχή που όλα κινούνται με αστρονομικές ταχύτητες και που όλα αλλάζουν από μέρα σε μέρα, εμείς όπως είναι φυσικό μένουμε πιστοί στις αρχές και τους στόχους του συλλόγου μας και μέσα από την άμεση επαφή με τη φύση και το περιβάλλον λατρεύουμε όλο και περισσότερο τη χώρα μας και ψάχνουμε το αληθινό της πρόσωπο στις στράτες των κερατζήδων και στα μονοπάτια των ορεινών περιοχών.

Όλα αυτά τα ξαναθυμηθήκαμε στη σηματοδότηση του τελευταίου μέρους του μονοπατιού Μεσοχώρα – κορφή Χατζή που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Κυριακή.
Ξεκινώντας όπως πάντα από το γνωστό μας χώρο πήραμε το δρόμο για τα σπίτια Μεσοχώρας. Εκεί έγινε η συνάντηση με την πρώτη ομάδα που ανέβηκε από το Σάββατο για να συναντήσει τους ανθρώπους που θα βοηθούσαν στη μεταφορά της σιδερένιας κατασκευής και των άλλων υλικών για την τοποθέτησή της σε διαφορετικό σημείο κοντά στην κορυφή και ακριβώς πάνω στο μονοπάτι το οποίο σημαδέψαμε πριν λίγα χρόνια (περιγράφεται στο περιοδικό κορφές Μαρτίου – Απριλίου 2003).

Φτάνοντας στη θέση Μορτζούλα, χωρίς να καθυστερήσουμε φορτώσαμε τα υλικά στα δυο γεροδεμένα άλογα. Έτσι η πορεία μας ξεκίνησε με τον πιο παραδοσιακό τρόπο μεταφοράς και πάντα με σεβασμό σ’ αυτά τα ζώα, αφήνοντας να προπορεύονται της μεγάλης ομάδας των μελών μας. Η πορεία ήταν ήδη γνωστή, άλλωστε το καλά διατηρημένο μονοπάτι που είναι σημαδεμένο με κίτρινη και μαύρη μπογιά και οι πολλές ενδεικτικές πινακίδες κάνουν ξεκούραστο το περπάτημά μας.

Τα αγέρωχα άλογα συνεχίζουν ακούραστα τη διαδρομή λες και γνωρίζουν ποιος είναι ο στόχος τους. Σε μια περίπου ώρα φτάνουμε στην πέμπτη πινακίδα με ένδειξη «Προς Χατζή 1.45’» και λίγα λεπτά μετά φτάνουμε σε μικρό λιβάδι όπου αφήνουμε για λίγο τα άλογα να ξεκουραστούν και κάποιοι παίρνουν νερό από κοντινή πηγή που βρίσκεται πιο κάτω.

Μετά από λίγο, το σύνθημα για τη συνέχεια δόθηκε από το Σωτήρη και με τα άλογα μπροστά ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε τη μικρή κορυφογραμμή έχοντας αριστερά μας την τεράστια σάρα που σχηματίζεται μέχρι τους πρόποδες του βουνού. Μπροστά μας συναντάμε μικρή πινακίδα που οδηγεί στην κορφή Αλαμάνος, την παρακάμπτουμε συνεχίζοντας να ανεβαίνουμε ανατολικά και λίγο πριν το διάσελο επιλέγουμε το μέρος που θα το τοποθετήσουμε. Εκεί τα άλογα απελευθερώνονται από τα βαριά φορτία και επιστρέφουν για τη στάνη με οδηγό τον Σωτήρη. Τώρα αρχίζει να γίνεται η τοποθέτηση. Ανοίγουμε λάκκο- φτιάχνουμε τσιμέντο –τοποθετούμε μπετόβεργες. Επί πλέον δεν ξεχνούμε να το τοποθετήσουμε σε θέση που να δείχνει το Βορά και το σημαντικότερο, τοποθετούμε αλφάδι για να γίνεται πιο εύκολα το γύρισμα της μικρής σημαίας με το φύσημα του αέρα.

Τέλος τοποθετούμε στο μεταλλικό κουτί το βιβλίο όπου θα μπορεί ο κάθε ορειβάτης να γράψει, καθώς και δυο πλαστικοποιημένους χάρτες που δείχνουν με κάθε λεπτομέρεια τις περιοχές αυτές. Θα πρέπει εδώ να αναφέρουμε ότι το υψόμετρο είναι 1750 μ. και η θέα θαυμάσια με τα Τζουμέρκα δίπλα μας, πιο δεξιά την Κακαρδίτσα και στο βάθος δεξιά τον Αχελώο με τις κορυφές του Αυγού.

Μετά από λίγη ξεκούραση ξεκινήσαμε για την επιστροφή μια και οι καλοί μας φίλοι που ήρθαν από την Κοζάνη είχαν πολύ δρόμο να κάνουν. Κλείνοντας αυτό το κείμενο, το Δ.Σ. του Σ.Π.ΟΡ.Τ. και τα μέλη του θέλουν να εκφράσουν ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Γιάννη Χονδρό που με μεγάλη προθυμία διέθεσε τα άλογά του για την πραγματοποίηση αυτής της εργασίας που θα παραμείνει χρόνια και χρόνια σε αυτό το σημείο ώστε να μπορεί ο κάθε ορειβάτης να οδηγείται σωστά στον προορισμό του.

Have your say