< <

Στο Μαντάνι του Δαίμονα

Είχαμε προγραμματίσει να βρεθούμε στην Οίτη της Στερεάς και δεύτερες σκέψεις στην εβδομαδιαία συνάντηση της Παρασκευής 31/8ου στα Γραφεία του Συλλόγου, μας οδήγησαν στην Τζούρτζια, την Αγία Παρασκευή στον Ασπροπόταμο που την είχαμε για την τελευταία Κυριακή του Τρυγητή.
Χωριό που είναι κρυμμένο ανάμεσα στους ορεινούς όγκους της Κακαρδίτσας και της Κουρούνας, χτισμένο μέσα στο φαράγγι των βουνών σε ύψος 870 μέτρων, είναι αθέατο από τον δρόμο.

Στο μεσοχώρι και στην πλακόστρωτη πλατεία δεσπόζει η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην οποία “οφείλει” και το “σύγχρονο” όνομα που απέκτησε το 1955 αντικαθιστώντας το βλάχικο, παρότι ακόμα και μετά από έξι δεκαετίες η Τζούρτζια πεισματικά επιβιώνει εις βάρος της Αγίας Παρασκευής.

Στο χωριό (όπως και στα περισσότερα ορεινά χωριά εξάλλου) υπάρχουν δυο Μαχαλάδες (Γειτονιές)…Ο πάνω μαχαλάς που έχει θέα προς το Τζουρτζιώτικο ρέμα το οποίο πηγάζει από τις κορυφές του “Καταραχιά” και σμίγει τα νερά του με εκείνα του Ασπροπόταμου, λίγα μέτρα μετά την μεταλλική γέφυρα Belley και ο κάτω μαχαλάς που βρίσκεται δίπλα στο ρέμα, με παλιά πέτρινα σπίτια και λιθόστρωτους δρόμους, ένας εκ των οποίων καταλήγει στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που ιδρύθηκε το 1808 και από εκεί ξεκινά και το μονοπάτι της διαδρομής μας.

Κινηθήκαμε παράλληλα με το ρέμα περνώντας την πρώτη τσιμεντένια πεζογέφυρα, μετά τον μεγάλο βράχο, πίσω από τον οποίο κρύβεται και στα πρώτα καγκέλια του μονοπατιού πέσαμε πάνω σε μαντριά. Το μονοπάτι αφού ελίσσεται στην απόληξη του βράχου της Κουρούνας καταλήγει σε διάσελο και στη συνέχεια περνά μέσα από την κοίτη του Τζουρτζιώτικου ρέματος…Μόλις περάσαμε τον πόρο του ποταμού και ενώ βρισκόμαστε κάτω από βαθύσκιωτα πλατάνια το μονοπάτι διχαλίζεται (στον πρώτο έλατο) όπου ό ένας κλάδος ανηφορίζει μέσα στο Ελατόδασος και ο δεύτερος ανεβοκατεβαίνει μέσα στην βραχώδη κοίτη του ρέματος πηγαίνοντας πότε από την μία όχθη και πότε από την άλλη.

Προτιμήσαμε την πορεία μας στο δροσερό ελατόδασος, όπου συνεχώς ανεβαίνοντας βγήκαμε σε ραχούλα από την οποία αντικρίζαμε στα δεξιά μας την δυτική πλαγιά της “Σκλήβας” και κατά μέτωπο είχαμε πορεία προς “Καταραχιά”.
Βγήκαμε ψηλότερα από τον στόχο μας…Οδηγούμαστε πλέον από την βουή του Καταρράκτη. Ό ήχος του, στα αυτιά μας. Κάνουμε στροφή δεξιά και προσεγγίζουμε εκ νέου τα έλατα μέσα από τα οποία (σε μια σχεδόν κατακόρυφη κατάβαση) καταλήξαμε, σε λίγα λεπτά της ώρας, στην κρυμμένη “φωλιά” του Δαίμονα …

Εδώ τα νερά “σκοτώνονται” από ύψος 15 μέτρων και ο πάταγος που κάνουν στο πέσιμό τους μέσα στην κοιλότητα του βουνού, δικαιολογούν και το προσωνύμι του Δαιμονισμένου τόπου. Το πόσο δαιμονισμένος τόπος είναι, φάνηκε από το γεγονός ότι γυναίκες και άνδρες της ομάδας μας, επέλεξαν την “κολυμπήθρα” του για να ανακουφίσουν τα κορμιά τους στα πολύ δροσερά νερά του.

Η επιστροφή μας έγινε από την εναλλακτική διαδρομή που πορεύεται μέσα στην κοίτη στα κατάντη του ρέματος και μερικές φορές πάνω στην όχθη του, κάτω από τον ίσκιο των Πλατάνων και των Ιτιών. Σε λίγη ώρα και εφόσον απασχόλησαν τις φωτογραφικές μηχανές τα πολλά Κολχικά (λουλούδια που μοιάζουν με τους Κρόκους) που βρήκαμε στα ξέφωτα του μονοπατιού, φτάσαμε στην πλατεία του χωριού.

Στον ίσκιο του υπεραιωνόβιου πλάτανου και στα αναπαυτικά καθίσματα δροσιστήκαμε με ποτά του καταστήματος “Η Τζούρτζια” από το κάμα της ημέρας και ξαποστάσαμε την προσωρινή και μικρή κούραση. Φεύγαμε από ένα χωριό που οι γεροντότεροι παρότι μπήκε το φθινόπωρο δεν θέλουν να το αποχωριστούν αν δεν έλθει ο Άγιοδημήτρης, τον Οκτώβρη, με τις καλύτερες των εντυπώσεων αν δεν πέφταμε πάνω στα σκουπίδια που είχαν σκορπίσει στον δρόμο από τον γεμάτο κάδο που βρίσκεται κάτω από την κεντρική πλατεία…

Η τύχη της Ελληνικής υπαίθρου.

tzurtzia1 tzurtzia16 tzurtzia29 tzurtzia30 tzurtzia31 tzurtziasat

Have your say