Σε αυτή την κορυφή και αν έχουμε ανεβεί. Από όλες τις πλευρές και σε όλες τις εποχές. Πρόκειται για το βορειοανατολικό άκρο του συγκροτήματος της Καράβας, ενός μεγάλου βουνού που η ομώνυμη κορυφή του είναι η ψηλότερη των Αγράφων, με τα 2184 μέτρα του αναστήματός της. Τι μας οδήγησε λοιπόν στην πολλοστή ανάβασή της;
Η προσπέλαση από μια ασυνήθιστη διαδρομή, το χρέος να τη συστήσουμε στα νέα μέλη του συλλόγου μας, η ανάγκη χαλάρωσης από την πολύωρη μακρινή πορεία του περασμένου Σαββατοκύριακου, η επιθυμία επιστροφής στο αγαπημένο Αγραφιώτικο τοπίο; Όλα αυτά μαζί και χωριστά.
Στον δρόμο Οξιάς – Αργιθέας, αριστερά της μεγάλης ανηφορικής στροφής, ξεκινά ένας στενός χωματόδρομος που με κατεύθυνση δυτική οδηγεί σε μαντριά. Ακολουθώντας τον, ανηφορίζουμε ήπια, έχοντας αριστερά μας το βαθύ φαράγγι της Οξιάς. Δεξιά μας οι απότομες πλαγιές του βουνού αποσαθρώνονται διαρκώς από τα χιόνια και τις βροχές, κομματιάζονται και καταλήγουν στο φαράγγι.
Μετά από μιας ώρας πορεία φτάνουμε στο υδραγωγείο της Οξιάς. Εδώ τελειώνει ο χωματόδρομος και ξεκινά η επίπονη ανάβαση στην πλαγιά μέχρι τον χωματόδρομο που συνδέει τον αυχένα του Τυμπάνου με αυτόν του Αγίου Νικολάου σε μέσο υψόμετρο 1700 μέτρων. Μέχρι εκεί χρειάστηκε άλλης μιας ώρας πορεία με τις απαραίτητες στάσεις.
Είμαστε στη βάση της κορυφής μας που είναι χαμένη στα σύννεφα που φέρνει ο ανατολικός άνεμος. Έχουμε μπροστά μας έναν απότομο κώνο 300 μέτρων που απαιτεί υπομονή για την ανάβασή του. Το ευτύχημα είναι ότι δεν φυσάει ιδιαίτερα, κάτι σπάνιο για τη συγκεκριμένη κορυφή που σαρώνεται συχνά από τους δυνατούς βοριάδες. Κατορθώνουμε έτσι να φτάσουμε μέχρι το κομματιασμένο από τις κακοκαιρίες κολωνάκι της κορυφής, ένας μετά τον άλλον, όλα τα μέλη της ομάδας.
Η όμορφη φθινοπωριάτικη μέρα επιτρέπει την παραμονή μας εδώ για αρκετή ώρα, δίνοντας την ευκαιρία της πανοραμικής θέας σε όλες τις κορυφές των Αγράφων, και όχι μόνο.





































