< <

Στο δάσος του Περτουλίου

Όταν οι καιρικές συνθήκες είναι αποτρεπτικές για ορειβασία, το δάσος προσφέρει την εναλλακτική λύση. Μια λύση που πολλές φορές μας εκπλήσσει ευχάριστα χαρίζοντάς μας πλήθος συγκινήσεων. Ο ιδιαίτερα βροχερός φετινός Οκτώβρης μας ανάγκασε να ακυρώσουμε την προγραμματισμένη μας ανάβαση στον Όλυμπο και να προτιμήσουμε την περιοχή του Περτουλίου. Αφού και εδώ οι γύρω κορυφές ήταν για τα καλά κρυμμένες στα σύννεφα, μας έμεινε η λύση της πεζοπορίας στο δάσος. Προτιμήσαμε το κομμάτι μεταξύ Περτουλίου και χιονοδρομικού κέντρου επειδή είναι πυκνό και διασχίζεται από πλήθος χωματόδρομων που εξυπηρετούν την αρκετά αναπτυγμένη υλοτομία. Παράλληλα ένας δαίδαλος μονοπατιών οργώνει το δάσος και απαιτεί σωστό προσανατολισμό για μια ασφαλή πορεία.

Ξεκινώντας από το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής διασχίσαμε το Περτουλιώτικο ρέμα και μπήκαμε στο λασπωμένο δάσος. Αμιγές ελατόδασος, από τα υγιέστερα που έχουμε δει. Μια σιγανή βροχή συνοδεύει τα βήματά μας ενώ η ομίχλη κρέμεται από τις άκρες των δέντρων. Στο έδαφος κλαδιά και φύλλα που σαπίζουν δίνουν τροφή σε ατέλειωτες σειρές μανιταριών. Ετούτη την εποχή είναι οι χαρακτηριστικότεροι κάτοικοι του δάσους. Πολλά από αυτά δίνουν τροφή στα ζώα όπως φανερώνουν οι δαγκωματιές στα καπέλα τους. Τα κατάλευκα Αγαρικά, οι σπογγώδεις κίτρινες Ραμάριες και οι κοκκινωπές Ροσούλες μαζί με ένα πλήθος μικρών και μεγάλων Βολιτών είναι τα συνηθέστερα στην πορεία μας.

Ουσιαστικά ακολουθούμε το ίδιο μονοπάτι με τα μουλάρια που κουβαλούν ξύλα ή σέρνουν κορμούς δέντρων. Με νοτιοανατολική πορεία ανεβαίνουμε συνεχώς μέχρι το υψόμετρο των 1300 μέτρων, πάντα μέσα σε πυκνό δάσος. Τα σημάδια των υλοτόμων στους κορμούς μας βοηθούν να ξαναβρούμε την πορεία μας όταν το μονοπάτι χάνεται στις φτέρες. Μετά από μιάμισης ώρας πορεία φτάνουμε στην κορυφή της πίστας του χιονοδρομικού κέντρου. Εκεί μας περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη. Ένας μεγάλος αριθμός τεράστιων μανιταριών Macrolepiota Procera ή Ζαρκαδίσιων σύμφωνα με τη λαϊκή τους ονομασία κυριεύουν την πλαγιά. Είναι ένα είδος που προτιμά ηλιόλουστα ξέφωτα και όχι σκιερά μέρη όπως τα περισσότερα άλλα. Φημίζεται για τη νοστιμιά του γι’ αυτό εξάλλου μαζέψαμε σακούλες ολόκληρες για να τα ψήσουμε το βράδυ της Κυριακής. Ήταν μια υλική απόλαυση που μας προσέφερε το δάσος σαν ανταμοιβή για την επίσκεψή μας.

Have your say