< <

Στο δάσος του Λογγά

Κυριακή πρωί στο δάσος του Λογγά. Η βροχή που έπεφτε ολονυχτίς και μέχρι νωρίς το πρωί ξέπλυνε την ατμόσφαιρα και έδωσε στα φυλλώματα χρώματα λαμπερά. Η πεζοπορία στις νοτιοδυτικές απολήξεις των Αντιχασίων είναι πάνω απ’ όλα μια σπάνια αισθητική απόλαυση. Δυστυχώς μια περιοχή που σε άλλες χώρες θα αποτελούσε πόλο έλξης των οπαδών του εναλλακτικού τουρισμού, εδώ είναι άγνωστη, παρά την εγγύτητα με τα αστικά κέντρα των Τρικάλων και της Καλαμπάκας. Αποτελεί τμήμα της περιοχής Natura 2000 μαζί με τα Μετέωρα αλλά ο φορέας διαχείρισης δεν έχει ακόμα καθοριστεί με αποτέλεσμα η προστασία και η ανάδειξή της να παραμένει ζητούμενο. Η σχετικά πρόσφατη δημιουργία της μικρής λίμνης – ταμιευτήρα άλλαξε την όψη της περιοχής χωρίς να την επιβαρύνει περιβαλλοντικά. Τέτοιας ήπιας μορφής έργα είναι σίγουρα ευπρόσδεκτα και μόνο οφέλη μπορούν να αποφέρουν.

Πάνω από τη λίμνη απλώνεται πυκνό δρυοδάσος που σε υψόμετρο μεγαλύτερο των χιλίων μέτρων δίνει τη θέση του σε δάσος οξιάς. Ιδανικότερη περίοδος επίσκεψης το προχωρημένο φθινόπωρο, στο κύκνειο άσμα των φυλλοβόλων. Ένα ξύλινο γεφυράκι περνά πάνω από το μικρό φράγμα και καταλήγει σε πλακόστρωτο που τερματίζει σε χώρο αναψυχής. Στην πρώτη δεξιά στροφή αφήνουμε το πλακόστρωτο για να μπούμε στο δάσος ακολουθώντας νότια κατεύθυνση. Από τα πρώτα κιόλας βήματά μας διαπιστώνουμε την καθολική παρουσία των επισκεπτών της βροχής. Μια μεγάλη ποικιλία μανιταριών σε μεγάλες συγκεντρώσεις ξεφυτρώνουν πάνω στα πεσμένα φύλλα. Ξεχωρίζουν βέβαια τα παραμυθένια Amanita muscaria, σε πολλά μεγέθη και χρώματα, από το βαθυκόκκινο ως το κίτρινο – πορτοκαλί. Εδώ μπορούμε να δούμε όλα τα στάδια της ανάπτυξής του, από το λευκό βολβό που ξεπετιέμαι μέσα από το χώμα μέχρι την ώριμη ομπρέλα διαμέτρου πολλών εκατοστών. Σημαντικό γεγονός είναι η ύπαρξη του Hericium coraloides καθόλου συνηθισμένο είδος στα δάση μας.

Μπαίνοντας στις οξιές, ο κόσμος σκοτεινιάζει. Φύλλα πολλών ετών σωρεύονται κάτω από τα δέντρα. Πάνω τους νωθρά κινούνται οι σαλαμάνδρες. Έκπληξη προκαλούν τα τέσσερα διαφορετικά είδη Ramaria που συνυπάρχουν στο δάσος οξιάς, κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Δεν ακολουθούμε κάποιο μονοπάτι, απλά αποφεύγουμε τα πυκνότερα σημεία του δάσους που σε πολλά σημεία γίνεται αδιαπέραστο. Διασταυρώνουμε το δασικό δρόμο, έναν από τους πολλούς που οργώνουν το βουνό και το εγκαταλείπουμε συνεχίζοντας ανάμεσα στα δέντρα.

Μετά από 1.30’ συνολικής πορείας φτάνουμε στην κορυφογραμμή έχοντας απέναντί μας την πεδιάδα της Ελασσόνας.  Το βουνό είναι τόσο δασωμένο μέχρι τα ψηλότερα σημεία του, που ελάχιστες θέσεις θέας προσφέρει. Ευκαιρία λοιπόν για σύντομη ξεκούραση πριν την επιστροφή, ακριβώς απέναντι από τις κορυφές του Ολύμπου.

Have your say