< <

Στο δάσος του Κρυονερίου

Βλέποντας τις ανατολικές πλαγιές των Αγράφων από την λίμνη του Μέγδοβα, η σκουροπράσινη, σχεδόν μαύρη απόχρωση κυριαρχεί. Είναι τόσο πυκνά τα πευκοδάση, που δύσκολα περπατάς ανάμεσα στα δέντρα. Αφού το δάσος ξυλεύεται, ένας δαίδαλος χωματόδρομων οργώνει τις πλαγιές προς κάθε κατεύθυνση, έτσι που δεν μπορείς να προσανατολιστείς αν δεν γνωρίζεις την περιοχή. Επιπλέον, τα κατοικίδια ζώα χαράσσουν μονοπάτια τα ίχνη των οποίων εύκολα σβήνουν, άρα καλύτερα να μην τα ακολουθεί κανείς. Α, βέβαια, υπάρχει και το σημαδεμένο μονοπάτι, επιδοτημένο από το πρόγραμμα Leader, αλλά από αυτό απομένουν ελάχιστες πλαστικές ταμπέλες, άρα ουσιαστικά δεν υπάρχει, και μάλλον δεν υπήρξε ποτέ. Στις σημερινές συγκυρίες, μόνο θλίψη προκαλούν αυτές οι ευκαιρίες που χάθηκαν. Πόσο θα μπορούσε να είχε ωφεληθεί ο ορεινός τουρισμός αν δεν σκεφτόμασταν μόνο τις τσέπες μας!

Το δάσος του Κρυονερίου επιλέξαμε για να περπατήσουμε την προηγούμενη Κυριακή. Γνωρίζαμε ήδη την φθινοπωρινή εικόνα του με την ομίχλη, το ψιλόβροχο και την απίστευτη λάσπη που καλύπτει τους δασόδρομους. Ώρα να μάθουμε και την καλοκαιρινή του όψη και μάλιστα μια μέρα ζεστή και υγρή σαν αυτές που επιμένουν να μας ταλαιπωρούν ακόμα, στα μέσα του Σεπτέμβρη.

Ξεκινώντας από το ψηλότερο και ανατολικότερο σημείο του χωριού όπου κάποιες εντυπωσιακές βίλες αντικρίζουν τα νερά της λίμνης, παίρνουμε τον χωματόδρομο και βαδίζουμε με νότια κατεύθυνση. Πάνω ψηλά ο Κουφόλογγος (υψ. 1882 μ.) εκεί που το δάσος υποχωρεί. Χωρίς σχέδιο και έχοντας κατά νου μια βόλτα στο δάσος ξεκινήσαμε, αλλά να που βρίσκουμε μια από τις ταμπέλες του μονοπατιού. Ακολουθώντας την, λίγο πιο ψηλά μια άλλη μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε. Δυστυχώς άλλη ένδειξη δεν υπάρχει, αλλά αφού μπήκαμε στο χορό ας χορέψουμε, ή μάλλον ας σκαρφαλώσουμε. Μέσα από κλαδιά και φτέρες, κάτω από τη σκιά των πεύκων, ανεβαίνουμε όλο και ψηλότερα. Κάποια ανοίγματα των φυλλωμάτων μας κρατούν σε επαφή με το γαλάζιο της λίμνης, αλλά και φανερώνουν το πόσο γρήγορα ανεβαίνουμε.

Μετά από δίωρη πορεία είμαστε στα 1350 μέτρα, ακριβώς στο σημείο όπου ο χωματόδρομος που έρχεται από τη Φυλακτή οδηγεί στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, μια διαδρομή που πρόσφατα κάναμε (1/5/2011). Στρίβοντας δεξιά, κατηφορίζουμε για το Κρυονέρι. Μπροστά μας η πετρώδης κορυφή του Κουφόλογγου, καίγεται κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού. Ευτυχώς είμαστε στο δάσος, προφυλαγμένοι από τη ζέστη. Σύντομα βρίσκουμε σιδερένια ταμπέλα με ένδειξη προς «Γουμαρίλα – Κρυονέρι» . Ένα ξέφωτο, μια ποτίστρα και στενός χωματόδρομος που κατηφορίζει. Λίγο πιο κάτω άλλο κόκκινο βελάκι σημαδεύει μονοπάτι που στρίβει δεξιά. Το δάσος εναλλάσσεται με ξέφωτα, μέχρι που φτάνουμε σε ρέμα. Βαδίζουμε έχοντάς το αριστερά μας μέχρι να συναντήσουμε τον χωματόδρομο και από εκεί το σημείο της αφετηρίας μας. Ήταν μια όμορφη πορεία που κατέληξε σε ταβέρνα της περιοχής με ειδίκευση στις πέστροφες.

krioneri2 krioneri4 krioneri15 krioneri17

Have your say