< <

Στο δάσος του Κρυονερίου

Το κομμάτι των Βορειοανατολικών Αγράφων που ανταμώνει τα νερά της τεχνητής λίμνης του Ταυρωπού είναι ένα σημαντικό τμήμα της ορεινής μας δραστηριότητας. Η ομορφιά του τόπου σε συνδυασμό με την μικρή απόστασή του από την πόλη μας δίνει την ευκαιρία των συχνών εξορμήσεων. Κάποιες φορές και εκτός προγράμματος, έτσι όπως έγινε και την περασμένη Κυριακή που η βροχερή μέρα εμπόδισε την μακρινότερη και πιο απαιτητική πορεία στην κεντρική Πίνδο.

Αφετηρία μας το Κρυονέρι και σκοπός μας η πορεία στο δάσος που ξεκινά πάνω από το χωριό, στις πλαγιές του Κουφόλογγου. Το Κρυονέρι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 850 μ. και βορειοδυτικά σε σχέση με τη λίμνη Πλαστήρα, προς την οποία έχει εξαιρετική θέα. Είναι από τα λίγα χωριά της περιοχής όπου ο πληθυσμός δεν μεταβάλλεται σημαντικά (λειτουργεί και Δημοτικό Σχολείο) καθώς βρίσκεται σε νευραλγική θέση (ιδιαίτερα μετά την ανάπτυξη που έλαβε χώρα στην περιοχή της λίμνης) και έχουν δοθεί κίνητρα στους νέους να μείνουν και να κάνουν οικογένειες στο Κρυονέρι. Βοηθάει βέβαια σε αυτό και η καταπληκτική τοποθεσία όπως και το εξαιρετικό έδαφος, πρόσφορο για καλλιέργειες.Το χωριό αρχικά βρισκόταν ανατολικότερα και νοτιότερα της σημερινής του τοποθεσίας. Μάλιστα, στο κέντρο του χωριού δέσποζε ο ναός του Προφήτη Ηλία.

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο ναός κάηκε από τους κατακτητές στη διάρκεια της θείας Λειτουργίας. Τότε ήταν που οι κάτοικοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Κρυονέρι. Από την άλλη υπήρξαν φήμες και για ελονοσία που αφάνισε μεγάλο μέρος του πληθυσμού καθώς το χωριό βρισκόταν κοντά σε έλος (τη γνωστή “Της Βαβάς τη γούρνα”), που αργότερα καλύφθηκε με τη δημιουργία της λίμνης. Το νέο χωριό (στη σημερινή του τοποθεσία) ονομάστηκε Στούγκο. Η συνθήκη του Ταμασίου (1525) θα ευνοήσει την περιοχή και τα Άγραφα θα διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Οι κάτοικοι άρχισαν να μετακινούνται από τον κάμπο προς το Κρυονέρι και ο πληθυσμός αυξήθηκε και έτσι το χωριό εκείνη την εποχή ήταν γνωστότερο ως “Μέγα Στούγκο”. Το χωριό ήταν βακούφικο της Μονής Κορώνης, ανήκε δηλαδή στην εδαφική της περιουσία της. Μετά το 1923 ωστόσο, οι 103 οικογένειες που ζούσαν μόνιμα στο Στούγκο εξαγόρασαν την τιμή του χωριού από τη Μονή και έτσι απέκτησαν την πλήρη ανεξαρτησία τους. Το χωριό πάντως μετονομάστηκε σε Κρυονέρι μόλις το 1935.
Σήμερα το Κρυονέρι είναι ένα μαγευτικό μέρος με πυκνή βλάστηση, άφθονα νερά, φρέσκα κηπευτικά προϊόντα. Επιπλέον προσφέρει πολλά καταλύματα, χώρους εστίασης αλλά και αναψυχής και είναι ιδανικό για χειμερινές διακοπές.

Η ομίχλη και το ψιλόβροχο δεν μας αποθάρρυνε. Ξεκινώντας από το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και με κατεύθυνση νότια περάσαμε πάνω από τα τελευταία σπίτια του χωριού και μπήκαμε σε πυκνό δάσος. Μικτή βλάστηση πεύκου – έλατου με διάσπαρτες καρυδιές και καστανιές που χρυσίζουν υπέροχα μέσα στην ομίχλη. Μα η έκπληξη ήταν το πλήθος και η ποικιλία των μανιταριών μεταξύ των οποίων και αρκετά φαγώσιμα που δεν παραλείψαμε βέβαια να μαζέψουμε.

Κατεβαίνοντας από το ψηλότερο σημείο της διαδρομής η πορεία μας έγινε πλέον προβληματική λόγω της λάσπης. Έτσι αναζητήσαμε το μονοπάτι που περνά μέσα από την καρδιά του δάσους. Αποζημιωθήκαμε διπλά, αφού πέρα από την ομορφιά της διαδρομής είχαμε την τύχη να συναντήσουμε γιγάντιες καστανιές πανάρχαιες, με κορμούς συστρεφόμενους καλυμμένους με βρύα στις βορινές πλευρές τους, μνημεία πραγματικά της φύσης.

Μετά από τρίωρη πορεία επιστρέψαμε στο χωριό αναζητώντας τη θαλπωρή μιας σόμπας ή ενός αναμμένου τζακιού.

Have your say