< <

Στο δάσος της Χουτιάνας

Ο Κόζιακας είναι ένα βουνό που χρόνια τώρα καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μας. Αιτία βέβαια είναι η εκπληκτική του ποικιλομορφία. Τέτοια που σπάνια συναντάμε ακόμα και σε πολύ μεγαλύτερα ορεινά συγκροτήματα. Επιπλέον είναι στενά συνδεδεμένος με τη ζωή των ανθρώπων που έκτισαν πλήθος χωριών και οικισμών στις πλαγιές του, γεγονός που μας δίνει αφορμές για πολλές διαδρομές με αρχή και τέλος χωριά ή τοποθεσίες.

Η τελευταία μας εξόρμηση ήταν μια διάσχιση με αφετηρία τα Περτουλιώτικα λιβάδια και κατάληξη τη Γλυκομηλιά. Είναι τμήμα του εθνικού μονοπατιού Ε4 που στο μεγαλύτερο μέρος του υπάρχει μόνο στα χαρτιά, αφού οι δασόδρομοι που διανοίχτηκαν κατέστρεψαν τα ίχνη του και νέα σηματοδότηση δεν έγινε ποτέ. Ειδικά για ένα βουνό δύσβατο όπως ο Κόζιακας, η σωστή σήμανση είναι αναγκαία όσο πουθενά αλλού αφού ο κίνδυνος αποπροσανατολισμού είναι άμεσος.

Ο δασικός δρόμος, φαρδύς αρχικά, διασχίζει ένα εντυπωσιακό ελατόδασος για να κατηφορίσει αργότερα σε χαράδρα όπου κυριαρχούν τα φυλλοβόλα δέντρα. Τμήμα του δάσους της Χουτιάνας, ενός τόπου μυθικού, μιας από τις  πλέον δύσβατες περιοχές της χώρας μας. Και όμως, εδώ ζούσαν άνθρωποι παλαιότερα, όπως δηλώνουν τα ερείπια οικισμού. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, η  περιοχή εγκαταλείφθηκε το 1720 εξαιτίας επιδημίας. Τώρα το δάσος σκέπασε κάθε ίχνος σχεδόν της ανθρώπινης παρουσίας.

Εδώ συνυπάρχουν οι οξιές με τους γάβρους και  οι καστανιές με τις βελανιδιές χάρη στο ιδιαίτερο μικροκλίμα της χαράδρας. Αρκουδοπούρναρα, πλατάνια και σφενδάμια ολοκληρώνουν το σκηνικό. Άφθονα νερά κυλάνε από τα υψηλότερα σημεία σχηματίζοντας χείμαρρους. Στο λασπωμένο οδόστρωμα διακρίνουμε καθαρά τα τεράστια πατήματα αρκούδας και δίπλα σε αυτά άλλα πολύ μικρότερα. Προφανώς ανήκουν σε αρκουδάκι που συνοδεύει τη μητέρα του. Η περιοχή αποτελεί τον κατεξοχήν βιότοπο της καφέ αρκούδας στο νομό μας. Η παρουσία της έχει συνδεθεί στενά με θρύλους και  ιστορίες που αφηγούνται οι κάτοικοι της Χρυσομηλιάς και της Γλυκομηλιάς, των δυο χωριών που συνορεύουν με την περιοχή.

Η εντυπωσιακή πορεία συνεχίζεται κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Ιδανικές συνθήκες για πεζοπορία. Στα ρείθρα του δασόδρομου πλήθος αγριολούλουδα κάθε μορφής και χρώματος. Εδώ είναι η χαρά του βοτανολόγου που θα μπορούσε να σταθεί με τις ώρες ανακαλύπτοντας μέσα στα χόρτα μικρές ορχιδέες όπως τα λευκά κεφαλάνθηρα (Cephalanthera longifoglia) ή τις πανέμορφες κενταύριες. Στα σκιερά μέρη ανθίζει το σαλέπι (Dactyloriza sampucina). Αντίθετα, η πυραμιδούλα, μια ιδιόμορφη κοκκινωπή ορχιδέα αναπτύσσει ψιλόλιγνο βλαστό αναζητώντας τον ήλιο. Λαδανιές (Cictus incanus), μαργαρίτες (Chrysanthemum coronarium), υπερικά (Hypericum perfolatum), ασπάλαθοι (Calicome villosa), καμπανούλες και τριφύλλια (Trifolium repens) εναλλάσσονται με αγριοτριανταφυλλιές (Rosa pentulina). Εντυπωσιακά μεγάλοι λάθυροι (Lathyrus grandiflorus) και φριτιλλάριες. Κοντά στο ρέμα εντοπίζουμε το σπάνιο Thalicum aquilogilolium. Πάνω στα ακτινωτά του άνθη πηγαινοέρχονται τα έντομα.

Σχεδόν δεν καταλάβαμε πως πέρασαν οι τέσσερις ώρες της δασικής διαδρομής. Μέχρι που βγαίνοντας στο διάσελο είδαμε στο βάθος τα σπίτια της Γλυκομηλιάς. Από εδώ χρειαστήκαμε άλλης μιας ώρας πορεία για να φτάσουμε το χωριό.

Have your say