< <

Στο δάσος της Χουτιάνας

Κυριακή πρωί στη Γλυκομηλιά. Στριφογυρίζουμε ψάχνοντας το δρόμο για το δάσος της Χουτιάνας. Ο νοτιάς και η υγρασία τρώει το χιόνι γεμίζοντας τον τόπο με νερά. Βρώμικο χιόνι, λασπωμένο από τις ρόδες των αγροτικών αυτοκινήτων. Εδώ, τίποτα δεν θυμίζει τις όμορφες εικόνες των περιοδικών με το κάτασπρο χιόνι που γλυκά σκεπάζει τις πέτρινες στέγες σπιτιών χτισμένων με στυλ παραδοσιακό. Εδώ, το γλυκερό Χριστουγεννιάτικο παραμύθι δεν παίζει. Εδώ, τα πράγματα είναι ζόρικα. Δηλαδή, πάντα έτσι ήταν. Σκεφτείτε ότι το 1850 ολόκληρο το χωριό ξεκληρίστηκε από τους κλέφτες. Οι λίγοι που σώθηκαν εγκατέλειψαν για πάντα το παλιό χωριό που ήταν χτισμένο στη Χουτιάνα και ήρθαν εδώ, στις παρυφές του Κόζιακα για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Σήμερα, οι 300 κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Ο χειμώνας είναι σκληρός, εδώ στα 650 μέτρα υψόμετρο, αλλά ευτυχώς η πρόσβαση σε Τρίκαλα και Καλαμπάκα δεν είναι δύσκολη, κάτι που παρέχει την αίσθηση κάποιας ασφάλειας.

Επίκεντρο της ζωής βέβαια είναι το καφενείο της κεντρικής πλατείας. Εδώ θα πάρουμε τις πληροφορίες, θα πιούμε ένα ζεστό ρόφημα πριν ξεκινήσουμε. Ο θηροφύλακας είναι πρόθυμος να μας φορτώσει στην πλατφόρμα του τρακτέρ για κάποια χιλιόμετρα, ώστε να μειώσει την πορεία μας. Είχαμε να ανεβούμε σε τρακτέρ από την Άνοιξη του 2004, στο Πίνοβο, όπου κάτω από νεροποντή βροντοχτυπιόμασταν στην καρότσα κατεβαίνοντας τα κακοτράχαλα δασικά δρομάκια. Τότε υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας να μη ξανανεβούμε σε τρακτέρ, αλλά τι τα θές, τέτοιες υποσχέσεις είναι για να ξεχνιούνται. Εξ άλλου, εδώ ο δρόμος είναι στρωτός, αν και το χιόνι δυσκολεύει την κίνηση. Δρόμος που οδηγεί στα λιβάδια που Περτουλίου, μετά από αρκετά χιλιόμετρα. Εμείς ένα τμήμα του θα κάνουμε σήμερα, έτσι για να περπατήσουμε στο πρώτο χιόνι της χρονιάς.

Ώρα να κατεβούμε λοιπόν από το τρακτέρ και να ξεμουδιάσουμε τα πόδια μας. Περπατάμε πλάι στο ρέμα της Χουτιάνας, που αναζωογονημένο από τα χιόνια τρέχει βουίζοντας. Τις βελανιδιές διαδέχονται οι οξιές και στη συνέχεια τα έλατα. Φρέσκα πατήματα αρκούδας διασταυρώνουν το δρόμο μας. Και ένα έλατο με φανερά τα ίχνη από τα νύχια της. Σπασμένα κλαδιά μέχρι ψηλά και ξεφλουδισμένα κομμάτια του κορμού. Να ανέβηκε η αρκούδα μέχρι εκεί πάνω; Και για τι άραγε;

Μετά από αρκετό περπάτημα αποφασίζουμε να επιστρέψουμε. Θα ξανάρθουμε την άνοιξη, να μπούμε βαθιά στο δάσος, να δούμε τα ερείπια του παλαιού χωριού, να προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε το μύθο της Χουτιάνας, που κυριαρχεί και ονοματίζει όλη την περιοχή.

Have your say