< <

Στο ανοιξιάτικο Ξηρουβούνι του Χατζή

Είναι φορές που η παρέκκλιση του προγράμματος δεν έχει πάντα άσχημες συνέπειες αλλά αντίθετα μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία για απροσδόκητες και ταυτόχρονα ευχάριστες περιπέτειες. Το διαπιστώσαμε την περασμένη Κυριακή 14 Απριλίου 2013 στο ανηφορικό Ξηροβούνι όπου ανεβήκαμε στα 1823 μέτρα της κορυφής όχι από το χωριό Πολυνέρι που είχαμε στο πρόγραμμα αλλά δυο χιλιόμετρα έξω από το Μοσχόφυτο.

Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 854 μέτρων και απέχει από τα Τρίκαλα 60 χιλιόμετρα. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1336, υπέρ της Επισκοπής Σταγών. Στην Οθωμανική απογραφή του 1454/55 αναφέρεται ως kornisi και προέρχεται από τη Βλάχικη λέξη cornu, που σημαίνει κρανιά.

Λίγο πιο πέρα από το Μοσχόφυτο βρίσκουμε τα χωριά Βαλκάνο (με ύψος 743 μέτρα και απόσταση 65 χιλιόμετρα από Τρίκαλα) και Πολυνέρι (με ύψος 857 μέτρα και 70 χιλιόμετρα απόσταση από Τρίκαλα) ενώ αντικρίζουμε τις κορυφές που υψώνονται γύρω από το Μοσχόφυτο, την Λέουσα και το Ξηροβούνι.

Αφήνουμε τα αυτοκίνητα στο δρόμο και έπειτα από μια σύντομη προετοιμασία ξεκινάμε την πορεία μας. Από την πρώτη στιγμή, η ομορφιά της ανοιξιάτικης φύσης που ξεδιπλώνεται μπροστά μας, προκαλεί τον θαυμασμό μας, γεμίζοντας τα αισθητήρια όργανά μας από κελαιδίσματα, χρώματα και αρώματα. Ένας πίδακας νερού ξεπροβάλλει σε κάποιο σημείο του βουνού δημιουργώντας έναν μικρό αλλά θορυβώδη καταρράκτη. Κινούμαστε κυρίως σε πυκνή θαμνώδη περιοχή αλλά και ανάμεσα σε έλατα. Η σχετικά απότομη κλίση του εδάφους, ανεβάζει τους σφυγμούς της καρδιάς και επιταχύνει την συχνότητα της ανασαιμιάς. Βαδίζουμε πάνω από μια ώρα όταν φτάνοντας σε ένα ξέφωτο σταματάμε για να συμβουλευτούμε τον Χάρτη, σχεδιάζοντας την πορεία μας.

Συνεχίζουμε νοτιοδυτικά μέσα στο δάσος. Ο ήλιος που μας έχει πάρει από νωρίς στο “κοντό” μετατρέπει την περιοχή και την ατμόσφαιρα σε καλοκαιρινή, η σχετικά υψηλή θερμοκρασία κάνουν την ανάβαση ευχάριστη, ενώ οι Πρίμουλες που συναντάμε σε πολλά σημεία της διαδρομής συμπληρώνουν την πολύχρωμη και μυροβόλα ανοιξιάτικη αίσθηση που είχαμε από την πρώτη επαφή με το τοπίο… Άνοιξη = Το Πανηγύρι της Φύσης.

Φτάνοντας στα 1560 μέτρα του βουνού, κάνουμε μια δεύτερη στάση… Ανακτούμε δυνάμεις γιατί η συνέχεια είναι δυσκολότερη, εφόσον πρόκειται να ορειβατήσουμε σε ένα κατακόρυφο λούκι. Καταβάλλουμε επίπονα τις δυνάμεις μας, γιατί κινούμαστε πλέον σε βραχώδες έδαφος, αφήνοντας το δάσος, οριστικά, πίσω μας. Σε λίγη ώρα βρισκόμαστε στην κορυφογραμμή. Τα περάσματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα και απότομα, αλλά η ελάχιστη απόσταση από την κορυφή μας κάνει να ξεχνάμε για λίγο την κούραση και τη θέση της παίρνει η αποφασιστικότητα.

Μετά από περίπου τρεισίμησι ώρες πεζοπορίας, σε σχετικά δύσκολη διαδρομή, πατάμε στην κορυφή του Ξηροβουνίου. Η θέα είναι εκπληκτική, σαν να βλέπουμε όλον τον…κόσμο. Στη νότια πλευρά το χωριό Πολυνέρι, λίγο πιο αριστερά το φαράγγι – ρέμα του Αρέντα (παραπόταμος του Αχελώου), και στο βάθος διάφορες κορυφές των Αγράφων, βλέπουμε ακόμα και τον Κοκκινόλακο της…Άρτας. Βορειανατολικά αντικρίζουμε τις κορυφές Αυγό και Μαρόσα ενώ στην βορειοδυτική πλευρά, υψώνεται ο οξυκόρυφος «Χατζής».

Βαθιές ανάσες, ανάπαυλας…λίγο νερό, μια μπουκιά να απασχολήσουμε την πείνα μας και να πάρουμε δυνάμεις. Η ώρα της επιστροφής, έφτασε. Πέφτει η ιδέα να μην ακολουθήσουμε την ίδια πορεία, καθώς οι κλίσεις είναι μεγάλες σε όλη την διαδρομή, αλλά να τραβήξουμε νότια πορεία η οποία θα μας βγάλει στο Πολυνέρι. Μετά τα πρώτα δύσκολα περάσματα, το τοπίο αρχίζει και γίνεται ομαλότερο.

Μια μικρή πηγή που συναντάμε, μετά από λίγο, αποτελεί την ιδανική ευκαιρία να ξεδιψάσουμε αλλά και να γεμίσουμε τα παγούρια μας. Βγαίνουμε πλέον στον χωματόδρομο, με έναν λόγο μπαίνουμε στο οδικό δίκτυο. Το μυαλό μας τώρα είναι στα αυτοκίνητά μας, τα οποία βρίσκονται περίπου 8 χιλιόμετρα μακριά. Με την πρώτη ευκαιρία και χωρίς δεύτερη σκέψη χρησιμοποιήσαμε τις καρότσες ημιφορτηγών που στην τύχη μας περνούσαν εκείνη την ώρα από τον δρόμο μας, οι οδηγοί των οποίων, προθυμοποιήθηκαν να μας κουβαλήσουν λίγο παραπέρα, βλέποντας στα πρόσωπά μας την εμφανή κούραση. Οι ευχαριστίες μας είναι πολύ μικρές μπροστά στην ανακούφιση που μας πρόσφεραν.

Μια ακόμα ορειβατική εμπειρία που χαράχτηκε στην μνήμη μας.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA xirovuni6 xirovuni7 xirovuni18 xirovuni20 xirovuni21 xirovuniSatSateliteN

Have your say