< <

Στο Άγιο Όρος

Ένας κόσμος μυστικός. Οχυρωμένος. Μέσα στον περίβολο των μοναστηριών του Αγίου Όρους, αλλά κυρίως έξω από αυτόν. Μακριά από το πλήθος των περαστικών που πρόσφατα ανακάλυψαν τη μαγεία του θρησκευτικού τουρισμού που προσφέρει διαμονή σε πολυτελή κελιά ανακαινισμένων ξενώνων με θέα στη θάλασσα.
Είναι ο κόσμος των μικρών, παραμελημένων μοναστηριών: Κονσταμονίτου, Χελανδαρίου, Εσφιγμένου. Είναι ο καλόγερος που ψαρεύει το βράδυ στο Θρακικό πέλαγος. Είναι οι αστραπές της καταιγίδας στα τζάμια του κελιού της Σταυρονικήτα, που κρέμεται πάνω από τη θάλασσα. Είναι η επίπονη ανάβαση στην κορυφή του Άθωνα, το Χριστός Ανέστη του καλόγερου που μόνος πορεύεται στο μονοπάτι, τα χελιδόνια που έχτισαν φωλιές στο τείχος της μονής Δοχειαρίου.
Αυτό τον κόσμο ψάχνουμε χρόνια τώρα επιστρέφοντας διαρκώς στο Περιβόλι της Παναγίας. Έτσι και φέτος, μια ομάδα 8 μελών και φίλων του συλλόγου ήμασταν εδώ από 19 έως 22 Απριλίου.
Πρώτος σταθμός η μονή Ξενοφώντος. Το κύμα αγκαλιάζει τα τείχη του πρόσφατα ανακαινισμένου μοναστηριού και οι πασχαλιές στεφανώνουν την είσοδο. Αφήνουμε τα πράγματά μας και ακολουθούμε το μονοπάτι για τη μονή Παντελεήμονος. Το Ρώσικο, με τους πράσινους τρούλους και τους 2000 μοναχούς στην περίοδο της ακμής του. Με τη δεύτερη σε μέγεθος καμπάνα του κόσμου και τον πύργο του ρολογιού που μετρά τους ελάχιστους καλόγερους που απέμειναν, μόνοι, φτωχοί αλλά ζεστοί και ανθρώπινοι. Με τα σπασμένα Ελληνικά τους μας προσφέρουν τσάι και λουκούμι.
Συνεχίζουμε το μονοπάτι για τη μονή Ξηροποτάμου. Το αηδόνι τραγουδά για τα νερά που συναντούν τη θάλασσα, για το φύλλωμα που το κρύβει από τα μάτια μας, για τα χέρια που έφτιαξαν το μονοπάτι που πατάμε. Μια σύντομη ξενάγηση στο καθολικό της μονής και επιστροφή στο Ξενοφώντος για τον εσπερινό και την τράπεζα, Το δειλινό στην παραλία. Η ψυχή ελευθερώνεται, γαληνεύει. Το σώμα αποζητά την ξεκούραση.
Με το χάραμα της επομένης, φορτωμένοι τα σακίδιά μας ακολουθούμε το μονοπάτι για τη μονή Δοχειαρίου. Ένα κομψοτέχνημα, ένα όνειρο στο κύμα. Στον περίβολό του, λεμονιές και νεραντζιές σμίγουν το άρωμά τους με αυτό της γαρδένιας ενώ στο λιτό και σκοτεινό καθολικό οι μοναχοί υμνούν το Δημιουργό.
Συνεχίζουμε βορειότερα, μέχρι τον αρσανά του Ζωγράφου. Από εδώ ο ανηφορικός χωματόδρομος μας οδηγεί στη μονή Κωνσταμονίτου. Μέσα σε δάσος καστανιάς χτισμένο, αντιστέκεται στον πειρασμό των Ευρωπαϊκών κονδυλίων και στον εκσυγχρονισμό του. Είναι όμως οι καλόγεροι ζεστοί μέσα στη φτώχεια τους και οι φιλοξενία τους απλόχερη. Τη νύχτα η λάμπα πετρελαίου φωτίζει το φτωχικό κελί αλλά η ξυλόσομπα δεν λέει να ανάψει παρά τις προσπάθειές μας.
Η νέα μέρα ξημερώνει απειλητική. Μαύρα σύννεφα στεφανώνουν το βουνό και ο αέρας γονατίζει τις καστανιές στο δάσος. Το καράβι δεν θα έρθει σήμερα από την Ουρανούπολη, μόνη είσοδο στο Άγιο Όρος. Ξεκινάμε για τη μονή Βατοπαιδίου. Ο δρόμος είναι δύσκολος. Η προσοχή μας τεταμένη αφού τα σημάδια δεν είναι ευδιάκριτα και ο κίνδυνος να χαθούμε στο δάσος υπαρκτός. Ακούμε τον αέρα να σφυρίζει στην κορυφή. Τα κλαδιά των δέντρων τρίζουν. Οι νεαρές καστανιές δοκιμάζουν την αντοχή τους, και εμείς τη δική μας. Πέρα μακριά ο Άθως υψώνεται σαν προσευχή. Σκούρο το Θρακικό πέλαγος, αφρίζει στη μανία του νοτιά. Και να το Βατοπαίδι, προφυλαγμένο στον απάνεμο όρμο του, προβάλλει σαν λουλούδι ανθισμένο. Πόσος δρόμος όμως ακόμα! Πρέπει να κάνουμε το γύρο του βουνού για να αντικρίσουμε τα πελώρια τείχη και το θαυμαστό καθολικό του. Το μοναστήρι με τη μεγαλύτερη κίνηση σε ολόκληρο το Όρος, με ένα πλήθος μοναχών, νέων κυρίως, αληθινό μελίσσι που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση.
Από εδώ αναχωρούμε το πρωί της επομένης για το ταξίδι της επιστροφής, έχοντας κατά νου την επάνοδο σ’ αυτόν τον εξαίσιο τόπο.

Have your say