< <

Στους λόφους της περιοχής μας

Τα ξεσπάσματα του καιρού αρκετές φορές μας αποτρέπουν από προγραμματισμένες αναβάσεις σε ψηλές κορυφές ή από εξορμήσεις σε μακρινούς προορισμούς. Αυτό όμως έχει και τα καλά του αφού μας επιτρέπει να αυτοσχεδιάζουμε περπατώντας σε χαμηλότερα υψόμετρα και να γνωρίζουμε την εγγύς περιοχή μας, αυτή που πολλές φορές υποτιμούμε. Μοιάζει σαν να σκαλίζουμε στη σοφίτα του σπιτιού μας μια μέρα βροχερή και να ανακαλύπτουμε πράγματα ξεχασμένα, ή άλλα που δεν είχαμε ποτέ μας ξαναδεί.

Με χαλαρή διάθεση λοιπόν και χωρίς ιδιαίτερο σχέδιο, την περασμένη Κυριακή που το χιόνι έκανε αδύνατη την πρόσβαση στην περιοχή των Αγράφων και η κορυφή Καζάρμα ήταν αόρατη πίσω από τα πέπλα των νεφών, εμείς ξεκινήσαμε να περπατήσουμε στη λοφοσειρά μεταξύ Θεόπετρας και Ριζώματος. Πρόκειται για τις απολήξεις του σχηματισμού των Μετεώρων που με κατεύθυνση Βορράς – Νότος σβήνουν μαλακά στον κάμπο.

Σημείο εκκίνησης το εκκλησάκι έξω από τη Θεόπετρα, δεξιά του δρόμου προς το Ρίζωμα. Ανεβαίνουμε την πλαγιά και στη συνέχεια κινούμαστε νότια πάνω στη λοφογραμμή. Δεξιά μας μια ψηλότερη ράχη και ανάμεσά τους μια μικρή κοιλάδα με ελαιόδεντρα, προφυλαγμένα από το κρύο και τον βοριά. Φτάνοντας στην άκρη του λόφου στρίβουμε δεξιά κατεβαίνοντας στην κοιλάδα και συνεχίζουμε δυτικά με στόχο το κιόσκι της αντικρινής πλαγιάς. Στα σημεία όπου το νερό τρώει το χώμα αποκαλύπτονται σχηματισμοί κροκαλοπαγείς, βράχια παρόμοια με αυτά των Μετεώρων.

Φτάνοντας στη ράχη συναντάμε το χωματόδρομο που διασχίζει ολόκληρο το μήκος της ανάμεσα στη Βασιλική και τη Θεόπετρα. Υπάρχει και τριγωνομετρικό που με ένδειξη 295 μ. σημαδεύει το ψηλότερο σημείο της περιοχής. Είμαστε ακριβώς πάνω από τη Βασιλική. Μια σύντομη ξεκούραση και στρεφόμαστε βόρεια βαδίζοντας στο χωματόδρομο που σύντομα μας οδηγεί στην είσοδο της γυναικείας μονής των Αγίων Θεοδώρων, πάνω από τον ομώνυμο οικισμό. Μικρή στο μέγεθος, εντυπωσιάζει έτσι όπως στέκει πάνω στο βράχο. Πρόσφατα ανακαινίστηκε και διευθετήθηκε ο περιβάλλων χώρος. Η μονή αναφέρεται για πρώτη φορά σε μια επιστολή του 1541 ως μοναστήρι των Μετεώρων, χωρίς να γνωρίζουμε πότε ακριβώς κτίστηκε (πιθανόν στα 1400). Κάηκε δύο φορές στα νεότερα χρόνια, μια στη διάρκεια της Κατοχής και μια στα 1960. Παλιότερα ήταν μετόχι της μονής του Αγίου Στεφάνου.

Ο δρόμος κατηφορίζει στη συνέχεια προς τη Θεόπετρα αλλά εμείς σύντομα τον εγκαταλείπουμε για να ακολουθήσουμε μικρό μονοπάτι που στρίβει δεξιά καταλήγοντας σε βουστάσιο. Οι βροχές έκαναν το έδαφος λασπώδες, τόσο που ψάχνουμε να βρούμε σημεία για να περάσουμε.

Επιστρέφουμε στο σημείο εκκίνησης, έχοντας διαγράψει μια κυκλική πορεία που εκτός από τη φυσική άσκηση μας έδωσε τη χαρά να δούμε μέρη γνωστά από εντελώς διαφορική οπτική γωνία.

Have your say