< <

Στον Σμόλικα από το Παλιοσέλι

Ο Σμόλικας είναι ένα αρκετά εκτεταμένο ορεινό συγκρότημα που προσομοιάζει με τους νοτιότερους σχηματισμούς της Βασιλίτσας και της Βάλια Κάλντα.  Το υπόβαθρό του είναι κατά βάση οφιολιθικό, γεγονός που συντελεί στην ιδιαίτερη χλωρίδα του. Αυτή μεταξύ άλλων περιλαμβάνει αρκετά ενδημικά αγριολούλουδα. Εκτεταμένη είναι η δασοκάλυψη, με κυριότερα είδη την οξιά και τη μαύρη πεύκη, ενώ ψηλότερα αναπτύσσονται τα ρόμπολα, μέχρι τα 2200 μέτρα περίπου.

Υπάρχουν εκτεταμένα λιβάδια όπου παλιότερα έβοσκαν μεγάλα κοπάδια προβάτων, στηρίζοντας την οικονομία των χωριών που αναπτύχθηκαν στις πλαγιές του: Δίστρατο, Άρματα, Πάδες, Παλιοσέλι, Ελεύθερο στη δυτική πλευρά (τα χωριά της Λάκκας του Αώου), Σαμαρίνα, Φούρκα, Κεράσοβο στην ανατολική.

Από τα θηλαστικά αναφέρονται το αγριόγιδο  και το ζαρκάδι, μάρτυρες της παρουσίας των οποίων συχνά υπήρξαμε στις  πολλές αναβάσεις μας στο βουνό, καθώς και λίγες αρκούδες.

Τα πυκνά δάση, η κλίση και ο τύπος του εδάφους ευνοούν την ύπαρξη ρεμάτων που τροφοδοτούν έναν μεγάλο αριθμό πηγών με ροή καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Αυτά διαμορφώνουν την εικόνα του βουνού καθώς σκάβουν τα εύθρυπτα πετρώματα σχηματίζοντας εντυπωσιακούς κώνους κορημάτων με πρασινωπά και γκρίζα χρώματα.

Το συγκρότημα χωρίζεται δυτικά από την οροσειρά της Τύμφης με τη χαράδρα του Αώου ενώ στα βόρεια ο Σαραντάπορος χωρίζει τον Σμόλικα από τον Γράμμο. Το βουνό είναι το δεύτερο ψηλότερο της χώρας μετά τον Όλυμπο, αφού η ομώνυμη κορυφή του φτάνει τα 2637 μέτρα. Άλλες ψηλές κορυφές είναι η Μόσια (2560 μ.), ο Τσεκούρας (2253 μ.) και το Μπογδάνι (2239 μ.).

Οι αναβάσεις έχουν σαν ορμητήρια τη Σαμαρίνα, το Κεράσοβο, τους Πάδες και το Παλιοσέλι. Υπάρχουν καλά σημαδεμένα μονοπάτια – τμήματα κυρίως του Εθνικού μονοπατιού Ο3 που οδηγούν στην ψηλότερη κορφή περνώντας από τη Δρακόλιμνη που σχηματίζεται στη βάση της από τη βόρεια πλευρά. Το βουνό ομορφαίνει η παρουσία και άλλων μικρότερων λιμνών, μόνιμων ή εποχιακών.

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι αν και είναι ένα εντυπωσιακό, πολύ ενδιαφέρον βουνό, λόγω της γεωγραφικής του απομόνωσης δεν έχει την επισκεψιμότητα που του αξίζει. Για τον λόγο αυτόν δεν έχει αναπτυχθεί και η κατάλληλη υποδομή εστίασης.

Με στόχο την ψηλότερη κορυφή του επιχειρήσαμε ανάβαση το περασμένο Σαββατοκύριακο. Η καλοκαιρία μας επέτρεψε τη διανυκτέρευση στον χώρο γύρω από το παλιό ξύλινο καταφύγιο σε υψόμετρο 1650 μέτρων και νωρίς το πρωί της επομένης ακολουθήσαμε το μονοπάτι μέσα σε πυκνό δάσος μαυρόπευκων.

Μετά από μιας ώρας ανηφορική πορεία το δάσος υποχωρεί δίνοντας τη θέση του σε διάσπαρτα ρόμπολα. Διασχίζοντας τη γυμνή «Μεσοράχη» φτάσαμε πάνω από τον καθρέπτη της Δρακόλιμνης. Μικρή στάση για ανάκτηση δυνάμεων και ακολούθως η έφοδος προς την κορυφή, 500 μέτρα ψηλότερα. Ανάβαση απότομη, δοκιμασία για τις αντοχές μας.

Σε λιγότερο από μιάμιση ώρα βρεθήκαμε στο κολωνάκι, απέναντι από τις ανατολικές πλαγιές της Τύμφης. Η κεντρική θέση του βουνού προσφέρει θέα προς όλες τις κατευθύνσεις που όμως περιορίστηκε από τη θολή ατμόσφαιρα της μέρας.

Στην επιστροφή η ομάδα μας χωρίστηκε στα δυο, προκειμένου να ακολουθήσουμε τη διακλάδωση που οδηγεί τους Πάδες. Πρόκειται για ένα φρεσκοσημαδεμένο μονοπάτι μέσα σε δάσος πεύκων και οξιάς. Απότομα κατηφορικό αφού καλύπτει υψομετρική διαφορά 1500 μέτρων, διασχίζει τοπία θαυμαστά πριν καταλήξει στο κέντρο του χωριού μετά από τέσσερις περίπου ώρες. Από εδώ ο Σμόλικας φαντάζει τόσο μακρινός, τόσο απροσπέλαστος!

Have your say