< <

Στον Κόζιακα ξανά

Συνήθως το πρόγραμμα του συλλόγου μας κλείνει τη χρονιά με ανάβαση στον Κόζιακα. Έτσι και εφέτος, επιλέξαμε την ψηλότερη κορυφή του για να τελειώσουμε μια πολύ πετυχημένη χρονιά.

Αντί για τα «Λιβάδια Περτουλίου», σαν αφετηρία προτιμήσαμε την Ελάτη για να μεγαλώσουμε το μήκος της διαδρομής. Φανταζόμασταν μια πορεία με αρκετό χιόνι, σύμφωνα και με τις μετεωρολογικές προβλέψεις, αλλά διαψευστήκαμε. Το ηλιόλουστο αν και κρύο πρωινό της Κυριακής μας βρήκε να βαδίζουμε στη γυμνή από χιόνι δυτική πλευρά του βουνού. Εξίσου ξέχιονοι και οι γειτονικοί ορεινοί όγκοι του Αυγού και της Τριγγίας. Είναι ένας περίεργος Δεκέμβρης, παγερός αλλά δίχως καιρικά φαινόμενα.

Η διαδρομή γνωστή από παλιά: Ελάτη – Πουλιμέν – Βάρα – Καναλάκια. Ακολουθούμε τα τετράγωνα κίτρινα μεταλλικά ταμπελάκια ανηφορίζοντας ήπια. Χωματόδρομος ένα μεγάλο τμήμα της πορείας μας με θέα προς τα χωριά Ελάτη, Βροντερό, Καλόγηροι, Περτούλι. Η διαύγεια της ατμόσφαιρας επιτρέπει την ανεμπόδιστη θέα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Μετά από 1.30’, ο χωματόδρομος δίνει τη θέση του σε δασικό μονοπάτι. Βαδίζουμε ανάμεσα σε έλατα, στη σκιά των οποίων διατηρείται παγωμένο το χιόνι.  Διαδρομή πανέμορφη, μέσα από πηγές και ρέματα, ανεβαίνει συνεχώς στη ράχη του βουνού μέχρι ένα μεγάλο οροπέδιο. Σε λίγο βρισκόμαστε πάνω από το ορειβατικό καταφύγιο συνεχίζοντας στο μονοπάτι για την ψηλότερη κορυφή.

Χιόνι λιγοστό αλλά παγωμένο, σε βαθμό που να γίνεται επικίνδυνο. Αναζητούμε τον ασφαλέστερο τρόπο για να συνεχίσουμε. Άλλοτε σκάβοντας με τις μύτες των παπουτσιών μας και άλλοτε χρησιμοποιώντας τα πιολέ για να ανοίξουμε πατήματα. Κάτω από την κορυφή τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα αφού δεν υπάρχει καθόλου χιόνι ούε πάγος.

Τρεις ώρες κράτησε συνολικά η ανάβαση μέχρι τα 1901 μέτρα της Αστραπής (ή αλλιώς Χατζηπέτρος). Από εδώ η θέα είναι καταπληκτική, ιδιαίτερα προς τις κορυφές των Αγράφων που χρωματίζονται γαλάζιες κάτω από τον εκτυφλωτικό ήλιο. Αριστερότερα γυαλίζουν τα νερά της λίμνης του Μέγδοβα. Και ο κάμπος; Απλώνεται η ταπεινότητά του μέχρι τις παρυφές του Ολύμπου, σκουρόχρωμος, χειμωνιάτικος, γυμνός από βλάστηση.

Κατεβαίνουμε απότομα στο καταφύγιο. Στο λιακωτό, προφυλαγμένοι από το κρύο και το αέρα, παραδινόμαστε στις ζεστές ακτίνες του ήλιου.

Προχωρημένο μεσημέρι πλέον παίρνουμε το μονοπάτι της επιστροφής.

Have your say