< <

Στον Κόζιακα με χιόνι

Όσοι μαθαίνουν ότι ανεβήκαμε στον Κόζιακα την προηγούμενη Κυριακή με ένα μέτρο χιόνι και τέτοιες καιρικές συνθήκες μας κοιτούν περίεργα. Δεν μπορούν να φανταστούν τη μαγεία του απάτητου χιονιού στο δάσος, τα κρύσταλλα στα κλαδιά των δέντρων, την πολύχρωμη ανθρώπινη αλυσίδα να κινείται στο πάλλευκο τοπίο.

Το πρόγραμμά μας έδειχνε το Αυγό με εκκίνηση από το Δροσοχώρι. Μαζί μας και τα μέλη του ΕΟΣ Λάρισας σε άλλη μια κοινή ανάβαση. Σύνολο 20 ορειβάτες με πλήρη χειμερινό εξοπλισμό και ανάλογη διάθεση. Φτάνοντας στο χιονοδρομικό κέντρο του Περτουλίου διαπιστώσαμε ότι ο δρόμος για το Δροσοχώρι ήταν κλειστός. Αποφασίσαμε έτσι τη σίγουρη λύση του Κόζιακα, μια πορεία που κάνουμε πλέον με κλειστά μάτια και με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.

Μεγάλο το ύψος του χιονιού από την αρχή ακόμη της διαδρομής, προμήνυε μια δύσκολη συνέχεια. Βαδίζουμε ο ένας πίσω από τον άλλο σε γραμμή ώστε να δημιουργείται διάβαση. Οι πιο έμπειροι μπροστά, για να βρίσκουν περάσματα με όσο το δυνατό λιγότερο χιόνι. Περπατάμε κοντά στα δέντρα και στα βράχια αποφεύγοντας τα ρέματα και τις ανοικτές περιοχές όπου το χιόνι σωρεύεται σε πάχος που ξεπερνά το ένα μέτρο. Αφράτο όπως είναι μοιάζει με κινούμενη άμμο από την οποία με πολύ κόπο βγαίνουμε όσες φορές πέφτουμε. Βήμα- βήμα προχωράμε αργά. Κάθε μέτρο κερδίζεται με πολύ ιδρώτα. Χρειάζεται άριστη φυσική κατάσταση και πείσμα για να μην επιστρέψει κανείς από τα πρώτα μέτρα κιόλας της διαδρομής.

Μέχρι να βγούμε από το δάσος χρειαστήκαμε μιάμιση ώρα σκληρής μάχης με το χιόνι. Από εδώ και πέρα περπατάμε στην πλαγιά του βουνού με λιγότερο κόπο. Από ψηλά βλέπουμε την κίνηση στο χιονοδρομικό να αυξάνεται συνεχώς. Όλες οι κορυφές είναι κλεισμένες μέσα στα σύννεφα και την ομίχλη. Νιφάδες χιονιού στροβιλίζονται γύρω μας. Παγωμένος αέρας μας αναγκάζει να σηκώσουμε τους γιακάδες και τα σφίξουμε τα σκουφιά μας. Τα μπατόν βουλιάζουν στο χιόνι μέχρι τις λαβές. Τα τελευταία μέτρα ως το ξέφωτο του καταφυγίου είναι και τα πιο δύσκολα. Παλεύουμε αρκετή ώρα με το χιόνι που σωρεύεται στα στενό πέρασμα ανάμεσα στα βράχια.

Το καταφύγιο και μόνο με την όψη του προσφέρει μια αίσθηση ανακούφισης. Αλλάζουμε τα μουσκεμένα ρούχα μας και τρώμε πρόχειρα κάποια φρούτα και ξηρούς καρπούς.Η επιστροφή δίνει την ευκαιρία σε πολλούς να αποκαλύψουν το παιδί που κρύβουν μέσα τους. Χιονοπόλεμος, τσουλήθρες, παιχνίδια στο χιόνι. Και η περιπέτεια κατέληξε σε φαγοπότι. Σε γνωστή ταβέρνα της Ελάτης, και ενώ έξω το χιόνι έπεφτε πυκνό.

Have your say