< <

Στον Ηράκλειο τόπο μαρτυρίου

Η Οίτη (παλαιότερη ονομασία Καταβόθρα) είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας και καταλαμβάνει τμήμα των νομών Φθιώτιδας και Φωκίδας. Η Οίτη συνδέεται στα νότια με την Γκιώνα, δυτικά με τα Βαρδούσια και ανατολικά με το Καλλίδρομο ενώ το όριο της στα βόρεια είναι η κοιλάδα του Σπερχειού. Στις πλαγιές της σχηματίζονται πολλά υδάτινα ρεύματα. Από την Οίτη πηγάζουν ο Μόρνος και ο Γοργοπόταμος. Η Οίτη είναι ομαλό βουνό ιδιαίτερα στην κορυφή όπου γύρω της υπάρχουν μεγάλες επίπεδες εκτάσεις.

Η ανάβασή μας στην κορυφή (Πύργος 2152 μ.) ήταν μια ευχάριστη εμπειρία παρά τα 130 χλμ που την χωρίζουν από τα Τρίκαλα. Η Ε-65 και ο δρόμος που την συνδέει νοτιοδυτικά με Ε.Ο. Λαμίας – Καρπενησίου μας έφερε σε δύο ώρες πριν από το Νεοχώρι από όπου ξεκινά το κλασσικό μονοπάτι που ανεβαίνει στην κορυφή.

Ο Γιάννης ο οδηγός μας όμως δεν ήθελε τα τετριμμένα. Όπως πάντα μας οδήγησε από το δυσκολότερο μονοπάτι και περάσαμε όλες τις κορυφούλες και τις ράχες που ήταν ανάμεσα στο σημείο εκκίνησης και στον προορισμό. Παρά το μαρτύριο άξιζε ο κόπος γιατί απολαύσαμε την υπέροχη θέα προς τον Σπερχειό από την μία  και τις κοφτερές κορυφές της Γκιώνας και των Βαρδουσίων από την άλλη πλευρά.

Άλλωστε εδώ στην κορυφή μαρτύρησε και ο Ηρακλής. Ο Ηρακλής μαζί με την γυναίκα του την Δηιάνειρα ήθελαν να περάσουν ένα ποτάμι. Συνάντησαν τον κένταυρο Νέσσο που έκανε τον περαματάρη, αλλά μπορούσε να μεταφέρει στη ράχη του έναν άνθρωπο κάθε φορά. Πέρασε λοιπόν πρώτα τον Ηρακλή, όταν επέστρεψε στην άλλη όχθη ρίχτηκε στην Δηιάνειρα. Ο Ηρακλής, βλέποντάς τους από την άλλη όχθη του ποταμού, σημάδεψε καλά και τραυμάτισε με βέλος θανάσιμα τον Νέσσο. Ο Νέσσος, πεθαίνοντας, έδωσε μια ποσότητα από το αίμα μαζί το σπέρμα του στη Δηιάνειρα λέγοντάς της πως, όταν την απατήσει κάποτε ο Ηρακλής, θα τον ξανάφερνε κοντά της αλείφοντας τον χιτώνα του με αυτό.

Μετά από χρόνια λοιπόν, όταν η Δηιάνειρα υποπτεύθηκε ότι ο Ηρακλής ερωτεύθηκε την Ιόλη, άλειψε με το αίμα του Κενταύρου τον χιτώνα του. Ο Ηρακλής, φορώντας τον, καταλήφθηκε μετά από λίγο από τρομερούς πόνους και στην απόγνωσή του συγκέντρωσε ξύλα εδώ στην κορυφή και παρακάλεσε τον Φιλοκτήτη να ανάψει πυρά, πάνω στην οποία ανέβηκε και μαρτύρησε. «Πυρά» λοιπόν είναι το άλλο όνομα της κορυφής της Οίτης.

Στην επιστροφή η στάση στην μονή Αγάθωνος και τα λουτρά Υπάτης είναι υποχρεωτική. Η μονή σύμφωνα με την προφορική παράδοση ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα από τον μοναχό Αγάθωνα. Πασίγνωστη στην περιοχή επί Τουρκοκρατίας ήταν η Σχολή Γραμμάτων που λειτουργούσε μέσα στη μονή. Ηγούμενος υπήρξε μέχρι τον θάνατό του, το 2004, ο αρχιμανδρίτης Γερμανός, κατά κόσμον Γεώργιος Δημάκος, γνωστός και ως «παπα-Ανυπόμονος», ένας από τους πρώτους μαυροσκούφηδες του Άρη Βελουχιώτη. Η υποβλητική μονή με την απεριόριστη θέα στον κάμπο της Λαμίας μας υποδέχθηκε φιλόξενα με λουκούμι και τσίπουρο. Εκφράζουμε την συμπαράστασή μας προς τους καλογέρους που υπέφεραν μαζί με εμάς, μες το καταμεσήμερο, από την ομοβροντία κλαρίνου από παρακείμενη ταβέρνα.

Μόλις ο δρόμος βγει στον κάμπο συναντά τα Λουτρά Υπάτης. Μαζί με την μυρωδιά του υδρόθειου μας υποδέχονται κουφάρια από εγκαταλειμμένα πολυώροφα  ξενοδοχεία, τεκμήρια περασμένου μεγαλείου. Ένας καφές στο μπαρ του υδροθεραπευτηρίου έδιωξε κάθε υποψία ύπνου και μια βουτιά στο νερό με θερμοκρασία 32ο κάθε ίχνος περιέργειας.

Σύμφωνα με τον Στράβωνα, οι πηγές της Υπάτης αναπήδησαν από τα σπλάχνα της γης το έτος 427 π.Χ. έπειτα από έναν τρομερό σεισμό. Η περιοχή αφιερώθηκε στη θεά Αφροδίτη και γρήγορα έγινε πασίγνωστη για τις θεραπευτικές ιδιότητες των ιαματικών νερών της.

Επί Τουρκοκρατίας τα Λουτρά της Υπάτης, γνωστά ως Λουτρά του Πατρατζίκ, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή καθώς τα επισκέπτονταν ασθενείς από όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο και τη Μικρά Ασία. Στις αρχές του 19ου αιώνα ξεκίνησαν οι πρώτες ενέργειες συστηματικής οργάνωσης των ιαματικών νερών, ώστε να εξυπηρετούνται οι όλο και αυξανόμενοι επισκέπτες. Σε απόσταση αναπνοής από τα Λουτρά, σε ύψος 400 μέτρων συναντάμε την κωμόπολη της Υπάτης χτισμένη στη θέση της αρχαίας πόλης Υπατα.

Την Υπάτη την πυρπόλησαν οι Γερμανοί και ελάχιστα από τα παλιά πέτρινα αρχοντικά διασώζονται, το ενδιαφέρον εστιάζεται στους σπουδαίους βυζαντινούς ναούς, τα σπάνιας τέχνης ψηφιδωτά, στο επισκέψιμο κάστρο και στο νεοσύστατο Βυζαντινό Μουσείο που στεγάζεται σε πέτρινο στρατώνα της βαυαροκρατίας, κτίσμα του 1836.

Have your say