< <

Στις υψηλότερες κορυφές του Παρανασσού

Όταν λιώσουν τα χιόνια στις πίστες και κλείσουν τα χιονοδρομικά στη Φτερόλακα και στα Κελλάρια ο Παρνασσός ντύνεται ανοιξιάτικη στολή και γίνεται ελκυστικός. Ένα βουνό κάπως παρεξηγημένο από το ορειβατικό κοινό λόγω του κοσμοπολίτικου χαρακτήρα που αποκτά τους χειμερινούς μήνες, αλλά σπουδαίο από κάθε άποψη.

Με πλούσια χλωρίδα στην οποία περιλαμβάνονται πολλά ενδημικά είδη και ενδιαφέρουσα πανίδα (δυστυχώς υποβαθμιζόμενη λόγω της ανθρώπινης δραστηριότητας).
Η ασβεστολιθική του σύσταση είναι το αίτιο δημιουργίας σπηλαίων και δολινών στα μεγάλα υψόμετρα. Αυτό το μεγάλο ορεινό συγκρότημα χωρίζεται σε ανατολικό και δυτικό Παρνασσό. Άγριος ο πρώτος με πολλές κορφές που ξεπερνούν τα 2000 μέτρα, πιο ήπιος ο δεύτερος, καταλήγει ομαλά στον κάμπο της Άμφισσας.

Φυσικά, εμείς διαλέξαμε το ανατολικό τμήμα για την ορειβατική εξόρμησή μας του περασμένου σαββατοκύριακου. Αποφεύγοντας τις πρώιμες ζέστες του Μάη κατασκηνώσαμε σε υψόμετρο 1500 μέτρων μέσα σε ξέφωτο ενός πυκνού δάσος κεφαλλονίτικου έλατου. Έτσι είχαμε τη χαρά να ξυπνήσουμε χαράματα από τη χορωδία των πουλιών όπου πρωτοστατούσαν τα αηδόνια. Λίγος ύπνος αρκεί εδώ για να ξυπνήσουμε δυνατοί και ευδιάθετοι, έτοιμοι να περπατήσουμε για ώρες ολόκληρες.

Αφετηρία μας το καταφύγιο Μ. Δέφνερ στα 1830 μέτρα. Πρώτος στόχος ο Γεροντόβραχος, μια τεράστια ορθοπλαγιά που υψώνεται απότομα στα 2389 μέτρα. Στη βάση του ασπρίζουν τα τελευταία χιόνια. Γύρω μας ένα πέταλο οι γυμνές, αλπικές κορφές: ο Τσάρκος (2395 μ.) η Τσαρκόραχη (2322 μ.) οι Τρεις Τούμπες (2300 μ.), ο Καλόγηρος (2327 μ.), η Αρνόβρυση (2259 μ.) και φυσικά η Λιάκουρα (2456 μ.) η ψηλότερη από όλες. Φαγωμένες από το κρύο και τη βροχή. Τεράστιες δολίνες, σαν κρατήρες ηφαιστείων, σκεπασμένες με χιόνι. Φως σκληρό που τονίζει τη δωρικότητα του τοπίου. Άσπρο – μαύρο και το γαλάζιο του ουρανού. Το χορτάρι που δεν πρασίνισε ακόμη στα αλπικά λιβάδια, τα χιονολούλουδα που προβάλλουν στις νοτισμένες πλαγιές.

Και μια διάθεση πρωτόγνωρη που μας έκανε να σκορπίσουμε σε όλες τις κορφές. Λες και το είχαμε κάνει τάμα να μην αφήσουμε καμιά απάτητη. Ώρες ολόκληρες περιπλανηθήκαμε στο κακοτράχαλο οροπέδιο ανεβαίνοντας βράχια και κατεβαίνοντας χιονούρες.

Απολαύσαμε από ψηλά τον Κορινθιακό και τις βόρειες ακτογραμμές της Πελοποννήσου, την Ιτέα και το Γαλαξίδι, την Γκιώνα και την Οίτη, την Εύβοια και τον κάμπο της Λειβαδιάς. Στη Λιάκουρα φωτογραφίσαμε τις φιγούρες ενός ελληνοαλγερινού ακροβάτη και κάτω από τον Γεροντόβραχο θαυμάσαμε την ανάβαση πλήθους Ολλανδών μαθητών (πόσο θα θέλαμε αλήθεια, να ήταν δικοί μας μαθητές). Στα έρημα μαντριά θυμηθήκαμε το κυνηγητό που έκαναν πέρσι τα τσοπανόσκυλα. Δοκιμάσαμε τις αντοχές των ποδιών μας κατεβαίνοντας στα τσουγκάνια της χιονοδρομικής πίστας, για να φτάσουμε το απόγευμα πια στο τέλος της μακριάς πορείας μας.

Have your say