< <

Στις κορυφές του Όλυμπου, Σκολιό

Το βουνό των Θεών αποτελεί ένα πολυπόθητο στόχο για πλήθος ανθρώπων από όλο τον κόσμο. Είναι το άρωμα του μύθου, η ομορφιά των τοπίων του, τα μοναδικά μονοπάτια, οι απόκρημνες κορυφές του που μας προσελκύουν κοντά του.
Η γεωγραφική εγγύτητα μας δίνει τη δυνατότητα να περιλαμβάνουμε στο πρόγραμμά μας τις κορυφές του Ολύμπου τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Φέτος, αντί της κλασσικής προσέγγισης από την πλευρά του Λιτοχώρου, επιλέξαμε μια ανάβαση από το δυτικό μέρος του. Από εδώ οι ψηλές κορυφές του είναι πιο κοντά αφού η εκκίνηση γίνεται από μεγαλύτερο υψόμετρο. Αφετηρία της διαδρομής μας η θέση Βρυσοπούλες (υψ. 1800 μ). Εκεί φτάσαμε το απόγευμα του προηγούμενου Σαββάτου ακολουθώντας το δρόμο Ελασσώνα – Καλλιθέα – Ολυμπιάδα – Σπαρμός και κατόπιν χωματόδρομο μέτριας έως κακής βατότητας μήκους 15,5 χλμ. Αυτός οδηγεί στο Κέντρο Εκπαίδευσης Καταδρομέων (ΚΕΟΑΧ), που προσφέρει υπάρχει δυνατότητα διαμονής αρκεί κανείς να ειδοποιήσει έγκαιρα.
Πάνω από το στρατόπεδο ξετυλίγεται η πίστα του χιονοδρομικού κέντρου Ολύμπου, μέχρι το υψόμετρο των 2450 μ. όπου βρίσκεται ένα μικρό καταφύγιο ανάγκης, που μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 8 άτομα.
Ο αίθριος καιρός μας επέτρεψε να κατασκηνώσουμε λίγο έξω από το στρατόπεδο και να απολαύσουμε το ωραιότερο φεγγάρι της χρονιάς. Ανέτειλε πίσω από την κορυφή Κακάβρακας κάνοντας τη νύχτα μέρα και σβήνοντας με το φως του όλα τα αστέρια. Μαγεμένοι, παρακολουθούσαμε το μεσουράνημά του. Μέχρι που η νύχτα βάρυνε τα βλέφαρά μας.
Πριν ακόμα χαράξει η επόμενη μέρα και ενώ το φεγγάρι χάνονταν πίσω από τα Καμβούνια ήμασταν στο πόδι, αφού συνήθως τούτο το βουνό σκεπάζεται από σύννεφα μέχρι το μεσημέρι και συχνά δέρνεται από καταιγίδες.
Για μια περίπου ώρα ακολουθούμε τους στύλους της πίστας του σκι σε μια πολύ ανηφορική και κοπιαστική πορεία, μέχρι το καταφύγιο ανάγκης. Σε αυτό ξεκουραζόμαστε για λίγο και φωτογραφίζουμε τις πρώτες ακτίνες του ήλιου που ροδίζουν τις γύρω κορυφές.
Από το τέλος της πίστας ξεκινά ένα μονοπάτι σημαδεμένο με πασσάλους που οδηγεί στην κορυφή Άγιος Αντώνιος (υψ. 2815 μ) και ένα άλλο χωρίς σημάδια που παρακάμπτει την κορυφή αυτή, με κατεύθυνση το Σκολιό. Ακολουθώντας το πρώτο μονοπάτι, μετά από μια ώρα και πολύ ιδρώτα φτάνουμε στο Μετεωρολογικό σταθμό του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Χτισμένος ακριβώς στην κορυφή δέρνεται ανελέητα από τον παγωμένο αέρα. Όλες οι κορυφές του Ολύμπου υψώνονται γύρω από αυτή την τέταρτη σε ύψος κορυφή της χώρας μας: Μύτικας (υψ. 2917 μ.), Σκολιό (υψ. 2911 μ.), Στεφάνι (υψ. 2909 μ.). Πάνω στη Χονδρομεσοράχη ξεχωρίζει το μονοπάτι Ε4 που έρχεται από το καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός.
Κατεβαίνουμε ακολουθώντας την κορυφογραμμή για να συναντήσουμε το μονοπάτι που οδηγεί στο Σκολιό, δεύτερο στόχο της εξόρμησής μας. Οι μικρές κλίσεις του και το βατό έδαφος κάνουν την πορεία μας άνετη. Σε 45′ βρισκόμαστε πάνω στη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας. Απέναντί μας ορθώνεται απόκρημνος ο Μύτικας και το Στεφάνι. Κάτω από τα πόδια μας χάσκει το ιλιγγιώδες βάραθρο των Μεγάλων Καζανιών. Παρακολουθούμε την πορεία δεκάδων ορειβατών που ανεβαίνουν σιγά – σιγά σε όλες τις γύρω κορυφές. Είναι μια μέρα με πολύ κίνηση η σημερινή.
Σύννεφα αρχίζουν να ανεβαίνουν από τη μεριά της θάλασσας. Σημάδι επιδείνωσης του καιρού. Ώρα να επιστρέψουμε.
Όταν φτάνουμε στην κατασκήνωση, οι κορυφές είναι πλέον σκεπασμένες από μαύρα νέφη. Ο Όλυμπος έκλεισε για σήμερα τις πόρτες του. Είναι μεγάλο λάθος να αψηφήσει κανείς τις διαθέσεις του. Λάθος που πολλές φορές πληρώθηκε ακριβά. Μαζεύουμε τον εξοπλισμό μας και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο γιγάντιο ορεινό όγκο που εγκαταλείπουμε.

Have your say