< <

Στις Κορυφές τις Τριγγίας (Κακούρενα)

Πως φαίνεται ο κόσμος δυο χιλιάδες μέτρα πάνω από τον κάμπο καταμεσής του χειμώνα; Μια ερώτηση που γεννιέται μεσοβδόμαδα, όταν στην ρουτίνα της καθημερινότητας τύχει να σηκώσουμε το κεφάλι και αντικρύσουμε το μεγαλείο του ορεινού όγκου που απλώνεται γύρω μας. Θέλουμε να ξεφύγουμε από τα κοινά και τετριμμένα και να βρεθούμε σε μια από αυτές τις κορυφές που ασπρίζουν στο φως του πρωινού ή ρόδινες χάνονται σιγά – σιγά με το πέσιμο του ήλιου. Μια ερώτηση που συνήθως βρίσκει απάντηση κάθε Κυριακή σε μια από τις τόσες και τόσες αναβάσεις του συλλόγου μας.

Μέρα ηλιόλουστη, αλκυονίδα, από τις σπάνιες μέρες του Γενάρη. Μέρα για φευγιό, μέρα για περιπέτεια, μέρα για δράση. Στην Τριγγία, επιτάσσει το πρόγραμμά μας, στην πρώτη από τις επίσημες αναβάσεις του 2015. Πρόκειται για το μεγάλο ορεινό συγκρότημα που υψώνεται ανάμεσα σε Κρανιά και Κλεινοβό, με αρκετές κορυφές που ξεπερνούν τα 2000 μέτρα. Μια από αυτές είναι και η Κακούρενα (υψ. 2027 μ.) στην οποία δεν έτυχε ποτέ να ανεβούμε. Ευκαιρία λοιπόν να την γνωρίσουμε ακολουθώντας μια εντελώς διαφορετική διαδρομή από τις συνηθισμένες.

Αφετηρία μας ο αυχένας της «Κιάτρα Μπάστα», το ψηλότερο σημείο της διαδρομής από την Καστανιά προς την Κρανιά Ασπροποτάμου. Αριστερά μας ο χωματόδρομος που οδηγεί στον Κλεινοβό, χιονισμένος και σε πολλά σημεία παγωμένος. Τον ακολουθούμε για μισή περίπου ώρα και στην συνέχεια στρίβουμε αριστερά, έχοντας πλάι μας την Πιτσιλού, στο ΒΑ άκρο του βουνού.

Παρακάμπτουμε την κορυφή βαδίζοντας στην βάση της για βρεθούμε στα παγωμένα αλπικά λιβάδια της Τριγγίας. Εδώ το λευκό κυριαρχεί κάτω από τον έντονα γαλάζιο ουρανό. Βαδίζουμε τώρα με σταθερή πορεία προς τον νότο, έχοντας αντίκρυ μας τις ψηλότερες κορυφές του βουνού.

Ίσα που βουλιάζει το άρβυλο μέχρι την φτέρνα, για να μας κρατάει σταθερούς στην παγωμένη επιφάνεια. Καθόλου δύσκολο το έργο μας σήμερα, απόλαυση η πορεία μέχρι την βάση της κορυφής. Από εδώ και πέρα θέλει και λίγο θάρρος για να αντιμετωπίσεις του ανέμου το γινάτι. Ορμητικότατος σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Με το ζόρι να σταθούμε για λίγο δίπλα στο κολωνάκι της κορυφής για μια αναμνηστική φωτογραφία, για να χαρούμε την θέα της ηπειρωτικής μας χώρας από την Τύμφη έως και τα Βαρδούσια.

Λίγο χαμηλότερα θα απαγκιάσουμε για ώρα. Είναι και η θέα στον κάμπο που μας κρατά αιχμάλωτους. Από εδώ ψηλά, μικρές, ελάχιστες φαίνονται οι πόλεις και τα χωριά, ασήμαντη η καθημερινότητά μας.

Εκτελέστε το διανεμόμενο αρχείο

Have your say