< <

Στις κορυφές της Οίτης

Λόγοι γενικότερης ασφάλειας σε συνδυασμό με το αστυνομικό δελτίο των τελευταίων ημερών μας ανάγκασαν να αναβάλλουμε την προγραμματισμένη εξόρμησή μας στα Βαρδούσια αλλά όχι και την επίσκεψή μας σε ένα από τα ορεινά συγκροτήματα της Ρούμελης. Η απόφασή μας ήταν να βρεθούμε λίγο ανατολικότερα από την αρχική επιλογή μας και συγκεκριμένα στις Λιβαδειές της Οίτης απ’ όπου θα επιχειρούσαμε να ανέβουμε σε όλες τις κορυφές που υπερβαίνουν τα 2000μ.
Ξεκινήσαμε το μεσημέρι του Σαββάτου από τα Τρίκαλα προς την Καρδίτσα, συναντήσαμε την τεχνητή λίμνη Σμοκόβου και ύστερα από πορεία δυόμιση ωρών περίπου αφήνοντας πίσω μας την Καστανιά Φθιώτιδας βρεθήκαμε στον χωματόδρομο μέσα στο πυκνό ελατόδασος του εθνικού δρυμού Οίτης. Μετά από μία απολαυστική διαδρομή 13km που συστήνεται ανεπιφύλακτα σε κάθε φίλο του τρέκινγκ φτάσαμε λίγο παρακάτω από το καταφύγιο του Ε.Ο.Σ Λαμίας στο νοτιοδυτικό τμήμα του δρυμού, την τοποθεσία Λιβαδιές όπου στήσαμε τις σκηνές μας κοντά στην πέτρινη βρύση.

Χωρίς να χάσουμε χρόνο ξεκινήσαμε την πρώτη ανάβασή μας προς το Γρέβενο, την 2η ψηλότερη κορυφή του συγκροτήματος. Η προσέγγισή της είναι πολύ εύκολη και σύντομη αλλά ένας κυριολεκτικά «βοτανόκηπος» από πολύχρωμα αγριολούλουδα που βρίσκουμε στο διάβα μας και την μοναδική στον κόσμο Veronica oetaea να κλέβει την παράσταση μας σαγηνεύει εξίσου με την θέα από το τριγωνομετρικό προς την Λαμία, το Αιγαίο και τις γύρω κορυφές των Βαρδουσίων και της Γκιώνας.

Μέχρι να επιστρέψουμε είχε σουρουπώσει για τα καλά όμως η φωτιά που είχαν ανάψει οι μόνιμοι αυτή την περίοδο φιλόξενοι κατασκηνωτές που συναντήσαμε στην βάση μας, έκαναν περιττή την χρήση τόσο των φακών όσο και των χειμερινών ρούχων ως ένα σημείο. Εδώ πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στον συνορειβάτη Λάμπρο που ανέλαβε με απόλυτη επιτυχία το ψήσιμο των κρεατικών ενώ μερίμνησε και για ποτό! Ευχαριστημένοι και καλοφαγωμένοι παρά την δροσερή βραδιά κοιμηθήκαμε άνετα στις σκηνές μας ενώ κάποιοι τολμηροί –όπως ο Λάμπρος-έξω από αυτές!

Νωρίς το πρωί της επομένης κατευθυνθήκαμε προς τα δυτικά με κύριο στόχο την ψηλότερη κορυφή της Οίτης, τον Πύργο. Όταν φτάσαμε στο διάσελο στην περιοχή όπου βρίσκεται το μικρό εικόνισμα ακολουθήσαμε νότια πορεία προς την αόρατη από τα σύννεφα κορυφή αλλά μετά από 1 ώρα περίπου όταν ακουμπήσαμε το τριγωνομετρικό η ατμόσφαιρα ήταν ήδη πεντακάθαρη και θαυμάσαμε εκ νέου μέσα στην πρωινή δροσούλα τις απότομες κορυφές των Βαρδουσίων και της Γκιώνας όσο και του Τυμφρηστού. Ο ιδανικός για πεζοπορία σχεδόν ανοιξιάτικος καιρός δεν επέτρεψε σε καμιά περίπτωση την κούραση να μας καταβάλλει και ενίσχυσε την επιθυμία μας για προσέγγιση και άλλων κορυφών.

Ακολουθώντας ανατολική πορεία δεν αργήσαμε να βρεθούμε στην κορφή Σέμπι (2091μ) ενώ έπειτα πεζοπορώντας προς τα βόρεια αντικρίσαμε στην κορφή Αλύκαινα (Αλούμπεης-Αλουμπόραχη) στα 2051μ. ένα όργανο μέτρησης υγρασίας τοποθετημένο λογικά από την ΕΜΥ.

Κάπου εκεί όμως τελείωσε το οδοιπορικό μας στις κορφές της Οίτης. Με την επιστροφή μας στις καταπράσινες Λιβαδιές ξεστήσαμε τα αντίσκηνα και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Όταν σταματήσαμε σε καφενείο της Καστανιάς για ένα καφεδάκι αποφασίσαμε -όπως και έγινε- ότι δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Οίτης και την Ιερά Μονή Αγάθωνος.

Oiti9 Oiti13 Oiti14 Oiti21 Oiti22

Have your say