< <

Στις κορυφές της Νεράιδας (Χαλικόβουνο 2145)

Μέσα στη σχόλη των γιορτινών ημερών, έτσι, χωρίς πρόγραμμα, μαζευτήκαμε την προηγούμενη Κυριακή για μια πορεία στο βουνό. Η όμορφη χειμωνιάτικη μέρα προκαλούσε για μια ψηλή κορφή από όπου θα μπορούσαμε να απολαύσουμε το θέαμα των χιονισμένων οροσειρών.

Επιλέξαμε λοιπόν την Νεράιδα (ή Μπουντούρα), ένα βουνό που υψώνεται ανάμεσα στον Κόζιακα, την Τριγγία και το Καπ Γκρας και απλώνεται από το Περτούλι μέχρι τη Δέση.

Από τα Περτουλιώτικα λιβάδια και κατόπιν, όλα είναι κάτασπρα, σκεπασμένα με παχύ στρώμα χιονιού. Μέσα από πέπλα χαμηλής νέφωσης προβάλλουν σαν νησιά οι κορφές της Πίνδου, κάτασπρες στον πρωινό ήλιο. Μετά την Πύρρα όμως, το τοπίο αλλάζει αφού το λευκό υποχωρεί. Στη Δέση δεν υπάρχει πλέον καθόλου χιόνι. Αυτό θα διευκολύνει την πορεία μας, τουλάχιστον στην αρχή.

Είμαστε στα 1200 μ. και σκοπεύουμε να φτάσουμε στα 2100. Από το δασόδρομο φτάνουμε στο ναΐδριο του Αγίου Νικολάου και στη συνέχεια σκαρφαλώνουμε την πρώτη σάρα (θα βρούμε και άλλες αργότερα) που μας οδηγεί στην καρδιά του δάσους, σε μικρό διάσελο με όμορφη θέα στην κοιλάδα του Καμνιαίτικου ρέματος. Δεύτερη απότομη ανηφόρα, σε χιόνι τώρα, μας φέρνει στα 1700 μ. κάτω από το πέταλο των ψηλών κορυφών της Νεράιδας. Εδώ τα δέντρα τελειώνουν και αρχίζει το βασίλειο του λευκού. Διακρίνουμε πατήματα άγριων ζώων που διασταυρώνουν τα βήματά μας.

Τώρα αρχίζουν τα πιο δύσκολα καθώς εκτός από τη μεγάλη κλίση έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τις πέτρες που γλιστράνε κάτω από το χιόνι. Η προσπάθειά μας είναι επίπονη. Κάθε βήμα χρειάζεται προσοχή.

Όταν όμως φτάνουμε στην κορυφογραμμή όλη η κούραση ξεχνιέται μπροστά στην πανέμορφη θέα των χιονοσκέπαστων κορυφών. Ένα λευκό πανόραμα απλώνεται γύρω μας. Όπου και να στρέψουμε τα μάτια μας αισθανόμαστε δέος. Οι ψηλές κορφές απογυμνωμένες από τις λεπτομέρειές τους φαντάζουν πιο απόκρημνες, πιο μεγαλόπρεπες. Το χιόνι που τις σκεπάζει καλύπτει τις λεπτομέρειες και αναδεικνύει την αληθινή τους φύση. Με τα μάτια ακολουθούμε το περίγραμμά τους, ταξιδεύουμε πάνω τους, φτάνουμε από τη μια άκρη της Ελλάδας μέχρι την άλλη.

Πως πέρασε η ώρα εδώ πάνω δεν καταλάβαμε. Όταν επιστρέψαμε στη Δέση ήταν πια απόγευμα.

Have your say