< <

Στης Λέουσας την στράτα

Την προηγούμενη Κυριακή περιπλανηθήκαμε σε ένα από τα πιο απόμακρα μονοπάτια, ένα από αυτά που θυμίζουν την παλιά αίγλη του τόπου. Λέουσα – Τούρλα, διαδρομή όμορφη με συμπαγείς πλαγιές και όμορφα περάσματα προς τα ψηλώματα που χαρακτηρίζονται από ξεχωριστή φυσιογνωμία.

Αφήνοντας τα αυτοκίνητά μας στον αυχένα από όπου κατηφορίζει φιδίσια η άσφαλτος προς τα χωριά Μοσχόφυτο – Βαλκάνο – Πολυνέρι – Μυρόφυλλο, αρχίζουμε ελαφρό ανέβασμα αριστερά μας σε δρόμο εγκαταλειμμένο που συνεχίζει πιο ψηλά.

Η διαδρομή είναι χαρακτηριστικά εντυπωσιακή και μας κερδίζει με τα πρώτα βήματα. Περνάμε τις λάκκες και δίπλα από μεγάλο μαντρί που στέκει όρθιο κόντρα στις κακοχειμωνιές των μεγάλων υψομέτρων. Είναι σε θέση όμορφη και σε στράτα πολλών γενεών. Ονομάζεται «Της γριάς ο κάμπος». Κατά τη λαϊκή παράδοση πήρε το όνομα αυτό γιατί κάποιο βαρύ χειμώνα χάθηκε εκεί μια γριά.

Ανηφορίζοντας για λίγο φτάνουμε στη Λέουσα, πέρασμα δύσκολο για άλλες εποχές, αφού οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν αυτή την ορεινή διάβαση. Λίγο πιο αριστερά μας βλέπουμε ένα σωρό με πέτρες. Είναι η θέση «Ανάθεμα». Οι παλιοί θέλοντας να τιμωρήσουν, να στιγματίσουν κάποιον που έκανε κακό και του έπρεπε κοινωνική απομόνωση και κατάρα, όχι μόνο τον απέφευγαν αλλά σε κάποιο χαρακτηριστικό σημείο, σταυροδρόμι, διάσελο κ.λ.π. περνώντας έριχναν και από μια πέτρα. Έτσι και σήμερα στη Λέουσα σώζεται το τοπωνύμιο αυτό.

Η πορεία μας συνεχίζεται πιο δεξιά και ανηφορική. Βγαίνουμε στην πρώτη ράχη με αραιά μεγάλα μπαλώματα χιονιού. Πιο πέρα συναντάμε το πρώτο τριγωνομετρικό στα 1599 μέτρα. Δεν σταματάμε εδώ αφού πρέπει να προχωρήσουμε πολύ ακόμη. Πρέπει να περάσουμε δεξιά από τα χαλιάδια και να ανεβούμε στην άλλη ράχη, έχοντας μπροστά μας τη μεγαλύτερη κλίση της διαδρομής. Εδώ δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας.

Βγαίνοντας στη δεύτερη ψηλότερη ράχη, συνεχίζουμε για την κορφή της Τούρλας, στα 1781 μέτρα. Περνάμε τώρα από παχύ στρώμα χιονιού που σε πολλά σημεία είναι στοιβαγμένο μέτρα ολόκληρα. Σε λίγο φτάνουμε ο ένας μετά τον άλλο στο ψηλότερο σημείο.

Η θεόρατη και ανεμπόδιστη ανύψωση της κορυφής μας δίνει μια αίσθηση μεγαλείου. Αφήνουμε τη ματιά μας να πλανηθεί σε μια θέα πανοραμική, αγκαλιάζοντας την άκρη του ορίζοντα για να χαθεί στην τριανταφυλλένια αχνάδα του ήλιου, πλημμυρίζοντας την καρδιά μας ευφροσύνη και φως. Είναι αλήθεια, σαν ριζώσει μέσα σου η βουνίσια ζωή, γίνεσαι άλλος άνθρωπος, με τη δική σου συμπεριφορά, κάτι που αυτός που ζει και περπατάει στον ίσιο κάμπο δεν μπορεί να καταλάβει.

Στα νοτιοδυτικά ο Αμβρακικός κόλπος, η Λευκάδα. Νότια τα όρη του Βάλτου και πιο κοντά η Μεσούντα, η ιερά μονή Σέλτσου, τα Βραγγιανά και αριστερότερα τα όρη των Αγράφων. Ανατολικά ο Κίσσαβος και δίπλα του ο Όλυμπος. Πιο βόρεια η Λουπάτα, η Μαρόσα το Αυγό. Στο βάθος ο Σμόλικας και πιο κοντά μας η Κακαρδίτσα. Δυτικά τα Τζουμέρκα, το Χατζή και στα ριζά του τα ορεινά χωριά Μοσχόφυτο, Βαλκάνο, Πολυνέρι και πιο πίσω το Μυρόφυλλο. Εδώ από κάτω μας τα τελευταία χωριά της Καρδίτσας, Καληκώμη, Ελληνικά. Εδώ σ’ αυτό τον τόπο η ζωή ήταν πάντα στερημένη….

Have your say