< <

Στην Τέμπλα των Αγράφων

Στην προηγούμενη ανάβασή μας, από τη Λουπάτα βλέπαμε τις κορυφές των Αγράφων. Την Κυριακή τα πράγματα αντιστράφηκαν καθώς από τα Άγραφα κοιτάμε την Πίνδο. Είναι μια μέρα πολύ διαφορετική, με παγωμένο άνεμο και θερμοκρασία κάτω από το μηδέν. Με πρόσφατα χιόνια που σκέπασαν τις ψηλές κορφές. Με κρυστάλλινη διαύγεια και θέα απεριόριστη. Είμαστε στην Τέμπλα, από τις σχετικά χαμηλές κορυφές των Αγράφων με υψόμετρο 1800 μέτρα, ακριβώς πάνω από τη Νεράιδα. Κάτω από τα πόδια μας, τα γαλάζια νερά της λίμνης. Τριγύρω μας όλες οι κορυφές των Αγράφων. Από την Καράβα, την Καζάρμα, το Μπορλέρο, τους Πέντε Πύργους, τη Σβώνη και το Παπαδημήτρη μέχρι το Ντελιδήμι, τη Φτέρη και τη Λιάκουρα. Πιο πίσω η Οίτη, η Γκιώνα και τα Βαρδούσια. Και δίπλα μας το Βουτσικάκι. Ψηλό, κάτασπρο, ελκυστικό. Μια ανάσα δίπλα μας. Μια ευκαιρία που αφήσαμε.

Για να φτάσουμε μέχρι εδώ ακολουθήσαμε το χωματόδρομο από τη Νεράιδα που πρόσφατα διαπλατύνθηκε με προοπτική να γίνει άσφαλτος ως το υποτιθέμενο χιονοδρομικό κέντρο. Πιο χιονοδρομικό δηλαδή; Αυτό με την πίστα μήκους 50 μέτρων μέσα στα δέντρα και τις φτέρες; Ας υποθέσουμε ότι μάλλον για παιδική χαρά πρόκειται και όχι για εξαπάτηση του ανύποπτου επισκέπτη. Και αν δεν πειράζει που ένας ακόμη δρόμος ανοίχτηκε, γιατί ένα ακόμη μονοπάτι καταστράφηκε; Γιατί όλα γίνονται με σκοπό το κέρδος που αφήνει ο επισκέπτης του Σαββατοκύριακου; Γιατί οι περήφανοι κάτοικοι του οροπεδίου της Νεβρόπολης έγιναν ταβερνιάρηδες και χρεώνουν πανάκριβα ένα δωμάτιο που βλέπει στη λίμνη; Γιατί ογκώδη τζιπ που θυμίζουν πολεμικά οχήματα οργώνουν τις πλαγιές των βουνών μας; Γιατί οχυρωμένοι πίσω από τις λαμαρίνες κουρελιάζουμε αυτό που θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε; Γιατί δικαιώνουμε αυτή τη μιζέρια; Γιατί συνεχώς εκδικούμαστε τον εαυτό μας;

Have your say