< <

Στην περίκλειστη κοιλάδα του Ντελιδιμιού

Το πρωινό της Κυριακής φτάσαμε στο Λεοντίτο μετά από δύο σχεδόν ώρες οδήγησης. Η λειτουργία δεν έχει τελειώσει ακόμα και οι ελάχιστοι κάτοικοι του χωριού πρέπει να συντροφεύουν τον Παπακανάτα στην εκκλησία. Μία καλοσυνάτη γιαγιά μας δίνει οδηγίες για τον δρόμο προς την κορυφή του Ντελιδιμιού, μας συμβουλεύει να μην τολμήσουμε την ανάβαση στην κορυφή γιατί μ’ αυτήν την ομίχλη σίγουρα θα χαθούμε.

Ο κτηνοτροφικός δρόμος που ξεκινάει από το χωριό καταλήγει μετά δέκα δύσκολα χιλιόμετρα σε ένα μαντρί σε υψόμετρο 1500 μ. Διασχίσαμε όλη την δυτική πλευρά της κοιλάδας που περικυκλώνεται προστατευτικά από το ορεινό όγκο του γιγάντιου και άγριου Ντελιδιμιού. Λίγοι γνωρίζουν ότι μερικά χιλιόμετρα πριν φθάσουν στην Παναγιά την Σπηλιά στα αριστερά τους υπάρχει ένα άνοιγμα στο βουνό που οδηγεί σ’ αυτήν την κοιλάδα. Την είσοδο την φρουρούν τα δύο χωριά, το Λεοντίτο και το Φουντωτό. Για να την διαβείς πρέπει να εξασφαλισθεί και η συγκατάθεση της Καράβας, του ψηλότερου γίγαντα των Αγράφων που προστατεύει την πύλη από τα βόρεια. Άλλος τρόπος εισόδου δεν υπάρχει, το εγγυώνται οι ράχες του βουνού, όλες πανύψηλες, απόκρημνες, απρόσιτες, πάνω από τα 2000 μέτρα. Και αν κάποιος παράτολμος εισβολέας τις διαβεί σίγουρα θα γκρεμοτσακιστεί στις σάρες που τον περιμένουν πίσω από όλη την κορυφογραμμή. Ένα φυσικό απόρθητο κάστρο άγριας ομορφιάς.

Τα βοσκοτόπια της κοιλάδας άφθονα αλλά διακρίνουμε μόνο τρία μαντριά. Παλαιότερα οι πλαγιές κάτω από τις σάρες θα ήταν γεμάτες κοπάδια. Την σημερινή υποβόσκηση της περιοχής την μαρτυρά και το ψηλό χόρτο που συναντάμε κατά την ανάβασή μας. Το βουνό έχει ρουφήσει άφθονη βροχή τις προηγούμενες μέρες και τώρα χορτάτο αναβλύζει το περίσσιο νερό με τις πηγές του ζωντανές πάλι μετά την θερινή ραστώνη, ακόμα και αυτές που είναι στα 1900 μέτρα. Παρά την ομίχλη που κάνει αθέατες τις κορυφές, ιδροκοπάμε στις απότομες και κακοτράχαλες πλαγιές κάτω από την κορυφή. Εμπιστευόμαστε τον Δημήτρη που έχει ξανακάνει την διαδρομή και δείχνει σίγουρος για την θέση της κορυφής. Μετά από δύο ώρες φτάνουμε πια στα 2163 μ. της κορυφής και το μόνο που μπορούμε να δούμε είναι λίγο τσιμέντο που έχει απομείνει από την βάση του εξαφανισμένου τριγωνομετρικού.

Παρά την απόλυτη άπνοια ένα τούνελ σχηματίζεται στην ομίχλη και μας επιτρέπει να δούμε την διπλανή δίδυμη κορυφή την Αφορισμένη (υψ. 2070 μ) από τον ίδιο τον Κοσμά τον Αιτωλό.,Σύμφωνα με την παράδοση η αδιαφορία των βοσκών στο κήρυγμά του τον ανάγκασε στην λήψη σκληρών μέτρων. Μετά το άνοιγμα της ομίχλης εστιάζεται στο Τροβάτο της Ευρυτανίας στη νότια πλευρά του Ντελιδιμιού και μπορούμε να μαντεύσουμε τα Βραγγιανά ακόμα νοτιότερα. Ξαφνικά μέσα από την ομίχλη αποκαλύπτονται θεόρατες και απειλητικές η Λιάκουρα και η Φτέρη, τα γειτονικά βουνά από τα νοτιοδυτικά. Μόνο τους συνοικισμούς των Πετρίλιων στις ανατολικές πλαγιές και το Βουτσικάκι, τον ανατολικό γιγάντιο γείτονα, δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε

Ευτυχώς που υπάρχουν τα τζιπ και οι χωματόδρομοι, έτσι είναι δυνατόν να ξεκινήσεις το πρωί από τα Τρίκαλα, το μεσημέρι να είσαι σε μια από τις πιο απρόσιτες κορυφές των Αγράφων, το απόγευμα να πίνεις τσίπουρο στο καφενείο και κρεοπωλείο και ψησταριά του χωριού συντροφιά με τον απέριττο Παπακανάτα τον καφετζή και αυθεντικό βουνίσιο και παπά του χωριού, το δε σούρουπο να παρακολουθήσεις το πρωτάθλημα στην τηλεόραση από το σπιτάκι σου. Από την μία αγανακτούμε για τον υλικό πολιτισμό μας που έχει φέρει το αυτοκίνητο κάτω από κάθε κορυφή και από την άλλη τον εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο.

Ντελιδίμι σε κατακτήσαμε το 2000 από τα Πετρίλια, αποτύχαμε να σε εκπορθήσουμε το 2005 από τα Τρία Σύνορα, δεν σχεδιάζουμε ακόμα να σου επιτεθούμε από το Τροβάτο αλλά σου υποσχόμαστε ότι θα σε υπερκεράσουμε στην επόμενη εκστρατεία μας από το Φουντωτό. Περίμενέ μας, θα σε ξανανικήσουμε!

 

Have your say