< <

Στην μαγεία του Άγιου Όρους

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, την εβδομάδα της Διακαινησίμου, μια ομάδα μελών του συλλόγου μας κάναμε ένα οδοιπορικό στο Άγιο Όρος. Στόχος μας αυτή τη φορά ήταν τα απομακρυσμένα μοναστήρια του βορείου μέρους της χερσονήσου: Χελανδαρίου, Εσφιγμένου, Ζωγράφου, Κωνσταμονίτου.

Κατεβαίνοντας στον αρσανά Γιοβάντσα, επιβιβαζόμαστε στην καρότσα του αγροτικού της μονής Χελανδαρίου για να καλύψουμε την απόσταση των 10 χλμ που μας χωρίζουν από το μοναστήρι. Όταν φτάνουμε σ’ αυτό, μπαίνουμε στο ομορφότερο αρχονταρίκι του Αγίου Όρους. Εδώ, οι ευγενέστατοι Σέρβοι μοναχοί απλόχερα μας προσφέρουν τη φιλοξενία τους. Είμαστε οι μόνοι Έλληνες ανάμεσα σε 30 επισκέπτες.

Το μεσημέρι παίρνουμε το δρόμο για τη μονή Εσφιγμένου, όπου φτάνουμε μετά από μιας ώρας πορεία ανάμεσα σε κάθε είδους δέντρα ανθισμένα. Μια έκρηξη χρωμάτων χαρακτηρίζει τούτη την εποχή το Όρος.

Στον πύργο του μοναστηριού κυματίζει η Ελληνική και η Βυζαντινή σημαία και από κάτω τα πανό με τη φράση «Ορθοδοξία ή Θάνατος». Στο τειχάκι του περιβόλου, ένας ζηλωτής μοναχός κοιμάται του καλού καιρού απολαμβάνοντας τη λιακάδα. Η θάλασσα αστράφτει χαϊδεύοντας τους θεόρατους τοίχους ετούτου του κάστρου της ορθοδοξίας όπως το ονομάζουν οι μοναχοί του. Μακρά η διαπάλη τους με την Ιερά Κοινότητα σύμφωνα με τον φιλικότατο αρχοντάρη, πήρε έκταση και δημοσιότητα πρόσφατα, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στην Αθωνική πολιτεία.

Επιστρέφουμε στο Χελανδάρι για τη λειτουργία του εσπερινού που στάθηκε για μας μια αποκάλυψη όσον αφορά τη μελωδικότητα της σέρβικης γλώσσας. Ακολουθεί η Τράπεζα. Για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε την ιδιαιτερότητα των φαγητών του Όρους, που δεν μαγειρεύονται πουθενά αλλού.

Η συμφωνία των βατράχων του παρακείμενου ρέματος συνοδεύει τον ύπνο μας. Με το χάραμα, τη θέση τους στην ορχήστρα παίρνουν τα χελιδόνια που τιτιβίζουν πετώντας έξω από το παράθυρό μας. Χαιρετίζουν την καινούργια μέρα που αγκαλιάζει το Περιβόλι της Παναγίας. Λειτουργία, Τράπεζα και αναχώρηση για τη μονή Ζωγράφου.

Ακολουθούμε ένα από τα ομορφότερα μονοπάτια της χερσονήσου. Μέσα από ποικίλη βλάστηση που δημιουργεί ένα σκιερό τούνελ. Μεθυσμένοι από τις μυρωδιές και τα χρώματα παρακαλάμε να είναι μακρύς ο δρόμος.

Μετά από πορεία 2.30′ φτάνουμε μπροστά στα τείχη της μονής Ζωγράφου. Οι λιγοστοί καλόγεροι, Βούλγαροι στην καταγωγή, παλεύουν για να συντηρήσουν το τεράστιο συγκρότημα κτιρίων. Η φθορά του χρόνου είναι φανερή στα ξύλινα σαχνισιά, στα σκουριασμένα κάγκελα των μπαλκονιών, στις τάβλες των πατωμάτων, στα σκαλιά. Τμήματα του ισογείου ανακατασκευάζονται, παρακείμενα οικήματα αποκαταστάθηκαν. Ένας γλυκύτατος γέροντας μας ξεναγεί στο καθολικό της μονής, αφηγούμενος την ιστορία των θαυμαστών εικόνων του.

Σ’ αυτό το απομονωμένο μέρος όπου δεν υπάρχει τηλέφωνο και το κινητό δεν πιάνει, απολαμβάνουμε την ησυχία του απογεύματος καθισμένοι στο παγκάκι του περιβόλου. Ησυχία που διακόπτεται μοναχά από το τραγούδι των αηδονιών και την άοκνη προσπάθεια του καλόγερου που κουρεύει το χορτάρι.

Το πρωί της επομένης κατηφορίζουμε για τον αρσανά από όπου θα πάρουμε το δρόμο για τη μονή Κωνσταμονίτου. Μια πορεία δυο ωρών σε δασικό δρόμο που θα μας οδηγήσει στο πιο παραδοσιακό ίσως μοναστήρι του Αγίου Όρους. Με τους φιλικούς καλόγερους και την απλόχερη φιλοξενία. Με τις λάμπες πετρελαίου και την ξυλόσομπα. Με το υπέροχο κρασί και τις κατανυκτικές ακολουθίες. Στη ζέστα του μεσημεριού το αηδόνι τραγουδά το μεγαλείο της ζωής και ένας δόκιμος μοναχός γοερά εκλιπαρεί την ελεημοσύνη του Θεού. Και γύρω η φύση θάλλει, σε όλες τις αποχρώσεις του πράσινου, απευθύνοντας τη δική της προσευχή.

Το απόγευμα έρχεται το Ούνιμογκ με την καρότσα του ξέχειλη από ηλιοκαμένους καλόγερους που δουλεύουν στα χωράφια του μοναστηριού. Είναι η ώρα του εσπερινού. Ένα πανδαιμόνιο από κωδωνοκρουσίες, μεταλλικά και ξύλινα σήμαντρα αγγέλλει το τέλος της κοπιώδους ημέρας. Την προσευχή στον Κύριο ακολουθεί το φαγητό που είναι πλούσιο, αφού πρέπει να ανακτηθούν οι δυνάμεις που χάθηκαν στη μακρά περίοδο της νηστείας. Στην Τράπεζα, οι ακτίνες του ήλιου που γέρνει αντανακλούν στα μεταλλικά σκεύη. Περνούν μέσα από τις γυάλινες καράφες και δίνουν χρώμα ρουμπινένιο στο πολύτιμο κρασί. Εικόνες μοναδικές. Όπως και αυτή του ασκεπούς μοναχού που από το μπαλκόνι του κελιού του, χαιρετά τα χελιδόνια. Αυτά σπαθίζουν τον αέρα και τρυπώνουν στις φωλιές τους στα τείχη του μοναστηριού.

Have your say