< <

Στην Κρανιά για μανιτάρια

Η αρχή του Φθινοπώρου σηματοδοτεί την ωραιότερη εποχή για το δάσος. Έντονα κορεσμένα χρώματα στα φυλλώματα των δέντρων που εναλλάσσονται από το βαθύ πράσινο στην ώχρα, στο χαλκόχρωμο και στο καστανό. Το χώμα καλύπτεται από τα πρώτα φύλα, οι φτέρες γέρνουν στο πλάι κίτρινες και καφετιές. Κι όταν προηγείται η βροχή, η μαγεία μεγαλώνει. Πλούσιες μυρωδιές αναδύονται από του θάμνους και το νοτισμένο χώμα. Ξεπλένονται τα νοτισμένα φύλλα και αστράφτουν στο φως, πανέμορφα στο κύκνειό τους άσμα. Όταν βαριά σηκώνονται τα σύννεφα από τη γη και αγκαλιάζουν τις κορφές των πανύψηλων πεύκων, ένας καινούργιος κόσμος αποκαλύπτεται. Είναι τα μανιτάρια που πλημμυρίζουν το δάσος, είναι οι σαλαμάνδρες με τις λαμπρές κιτρινόμαυρες στολές τους, είναι τα κολχικά και τα κυκλάμινα. Είναι το δάσος των παραμυθιών και των παιδικών μας χρόνων.

Ευτυχής η συγκυρία που μας έφερε την προηγούμενη Κυριακή να περπατάμε στο δάσος δυτικά της Κρανιάς με προορισμό το βουνό Τσουάνα. Προηγήθηκαν δυο μέρες βροχερές με κανονικές για το Φθινόπωρο θερμοκρασίες. Από τα πρώτα βήματά μας φάνηκε πως θα ήταν μια Κυριακή ξεχωριστή. Στάζουν ακόμη τα κεραμίδια. Αψιά η μυρωδιά της βρεγμένης γης. Στις αυλές τα λουλούδια γυαλίζουν υγρά στον ήλιο.

Ο δρόμος μας οδηγεί στο εκκλησάκι του προφήτη Ηλία. Από εκεί ακολουθούμε χωματόδρομο και στη συνέχεια μπαίνουμε σε πυκνό δάσος από έλατα. Εδώ αρχίζει το πανηγύρι. Κάθε βήμα είναι και μια αποκάλυψη. Κάθε είδους μανιτάρι ξεφυτρώνει μέσα από τα χόρτα, πάνω στους κορμούς των δέντρων, στα φύλα που σαπίζουν, στη λασπωμένη γη, δίπλα στα ρέματα. Παντού όπου υπάρχει υγρασία προβάλλουν αυτοί οι πανάρχαιοι οργανισμοί σε εκπληκτική ποικιλία. Άλλα μικρά με ύψος λίγων μόλις εκατοστών και άλλα τεράστια, με διάμετρο που ξεπερνά τα είκοσι εκατοστά. Με λευκά, καφετιά, γκρίζα, μωβ, κίτρινα, πορτοκαλί χρώματα. Άλλα φυτρώνουν μόνα τους και άλλα σχηματίζουν πολυάριθμες αποικίες. Με σχηματισμούς που ποικίλουν από το κλασικό ομπρελοειδές μέχρι το κοραλλιοειδές των βασιδιομυκήτων. Μαζί με τους μικρούς μας φίλους Ρόζα και Αντρέα γινόμαστε και εμείς παιδιά. Κάθε νέο είδος που συναντάμε είναι και μια αποκάλυψη. Τις εντυπώσεις κλέβουν οι αμανίτες ( Amanita Muscaria ) το πιο όμορφο και επικίνδυνο μανιτάρι. Η ομορφιά είναι επικίνδυνη λέει κάποιος. Είναι το είδος που σχετίστηκε με τελετές αρχαίων μυστηρίων λόγω των παραισθησιογόνων ιδιοτήτων του και αυτό που απεικονίζεται στις σελίδες των παραμυθιών. Βρίσκουμε και τις δυο ποικιλίες του, την κόκκινη και την πορτοκαλιά. ΟΙ στάσεις για φωτογράφηση είναι τόσο συχνές που αργούμε πολύ να βγούμε από το δάσος. Όταν φτάνουμε στα αλπικά λιβάδια, πυκνή νέφωση καλύπτει τις γύρω ψηλές κορφές. Διάσπαρτες συναντάμε τις Καρλίνες ή Τούρτες ( Carlina acanthifolia ), χαρακτηριστικά φυτά που μοιάζουν με μεγάλα αγκάθια χωρίς βλαστό. Συμπεριφέρονται σαν πολύ ευαίσθητα βαρόμετρα, που στην παραμικρή αύξηση της υγρασίας κλείνουν τα «αγκάθια» τους για να προστατέψουν τον δίσκο, ενώ ανοίγουν μόλις ο καιρός βελτιωθεί. Τώρα είναι όλα κλειστά, ένδειξη αποτρεπτική, που όμως αγνοούμε, αφού η πρόκληση της κορυφής είναι μεγάλη. Ακριβώς πάνω από την Κρανιά το βουνό υψώνεται κάθετα σαν πέτρινο τείχος. Μετά από τρεις ώρες ανάβασης προσεγγίζουμε την Πλάκα, την ψηλότερη κορφή του στα 1928 μέτρα . Δυστυχώς η νέφωση εμποδίζει τη θέα και το κρύο είναι τσουχτερό. Αναγκαζόμαστε έτσι σύντομα να επιστρέψουμε. Μέσα από το δάσος πάλι. Από νέα διαδρομή αυτή τη φορά. Έτσι ώστε η μαγεία να συνεχιστεί. Η χαρά της ανακάλυψης οδηγεί τα βήματά μας. Στα νεκρά έλατα όπου αναπτύσσεται ο Τραμέτης ( Telephoraxae chevalier ) σε αποικίες με ποικίλα χρώματα. Στις απάνεμες πλευρές των πεύκων που κρέμονται σαν κίτρινες γιορτινές λάμπες οι Pholiota Aurivella . Κάτω από τους θάμνους που φυτρώνουν μεγάλα κίτρινα σφουγγάρια, οι Ramaria aurea . Μέχρι που παίρνει τέλος το πανηγύρι στα πρώτα σπίτια της Κρανιάς.

Οδηγός μας ήταν ο Θόδωρος που γνωρίζει την περιοχή σε κάθε της λεπτομέρεια. Το μόνο που δεν ήξερε ήταν ο απίστευτος πλούτος του δάσους σε μανιτάρια, αυτός που χαρακτήρισε την εκδρομή μας.

Have your say