< <

Στην Καραβούλα από το Ροπωτό

Είχαμε πολύ καιρό να κάνουμε μια τέτοια διαδρομή. Μια από αυτές που παρά την κούραση και την ταλαιπωρία, στο τέλος αφήνουν την αίσθηση της επιτυχίας, μας γεμίζουν σαν ορειβάτες. Και η πρόσφατη ανάβαση στην Καραβούλα τα είχε όλα. Το ύψος της κορυφής (1863 μέτρα), την μεγάλη υψομετρική διαφορά (1100 μέτρα), το απόκρημνο ανάγλυφο, τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, τις εκπληκτικές εικόνες άγριας ομορφιάς που προσφέρει το Αγραφιώτικο τοπίο.

Καραβούλα λοιπόν, με εκκίνηση από το Ροπωτό. Το χωριό που γλιστρά προς τον κάμπο εξαιτίας μιας αργά εξελισσόμενης κατολίσθησης της ΒΑ πλαγιάς του βουνού. Από εδώ, η κορυφή υψώνεται απότομα, μεγαλοπρεπής και απόρθητη, μοναδική, ένα από τα σημεία αναφοράς του ορεινού μας όγκου, έτσι όπως δεσπόζει πάνω από τη ροή του Πορταϊκού. Είναι η βορειότερη των Αγράφων, ένα προοίμιο στη απέραντη θάλασσα κορυφών που απλώνεται νοτιότερα.
Εδώ, το αίθριο πρωινό του κάμπου διαδέχεται το ψιλόβροχο. Βαριά σύννεφα κρέμονται στις άκρες των κορυφών. Αφήνοντας κατά μέρος τις δυνατότητες των τετράτροχων οχημάτων, επιλέγουμε να ξεκινήσουμε από χαμηλά, έτσι όπως η ορειβατική παράδοση επιτάσσει, πιστοί στο μότο του συλλόγου μας «Στόχος μας η κορυφή, σκοπός μας το ταξίδι». Και ήταν ένα ταξίδι πραγματικά εντυπωσιακό. Χωματόδρομος αρχικά μέχρι το λιβαδάκι με την ποτίστρα, μονοπάτι στη συνέχεια που παρακάμπτει το ορειβατικό καταφύγιο και κινείται νότια σημαδεύοντας τον πέτρινο τοίχο της κορυφογραμμής.

Πορεία μιας περίπου ώρας χρειάστηκε για να βγούμε από το δάσος φτάνοντας στα τελευταία έλατα. Θα προσεγγίσουμε την κορυφή από αριστερά, αποφεύγοντας το γνωστό λούκι που καταλήγει κάτω ακριβώς από την κορυφή, λόγω ολισθηρότητας. Είναι η βροχή που προηγήθηκε, αυτή που κάνει τα βράχια να γλιστρούν. Είναι και η επιθυμία μας να δοκιμάσουμε μια νέα διαδρομή, άγνωστη στους περισσότερους, αυτή που μας ωθεί στην επίπονη ανάβαση.

Το γυμνό, σκαμμένο από τα νερά χώμα διαδέχεται το χορτάρι. Κιτρινισμένο πια, ψηλό αφού δεν βοσκήθηκε, κυματίζει στον άνεμο που σαρώνει την πλαγιά. Σε αυτό το πεδίο θα σκαρφαλώσουμε 200 μέτρα ψηλότερα, μέχρι το κέντρο της κορυφογραμμής. Ήταν και το πιο επίπονο κομμάτι της διαδρομής λόγω της μεγάλης κλίσης.

Είμαστε πλέον πολύ κοντά στην κορυφή που κατέχει το δυτικό άκρο του βουνού. Εμπόδιο ο θυελλώδης άνεμος. Προτιμάμε λοιπόν αντί να βαδίσουμε στην κόψη της κορυφογραμμής, να κατεβούμε λίγο χαμηλότερα για να προσεγγίσουμε την κορυφή. Όχι ότι εδώ δεν φυσάει, αλλά τουλάχιστον δεν κινδυνεύουμε να γκρεμιστούμε στο βάραθρο.

Σύννεφα που ανεβαίνουν διαδοχικά από το βάθος της χαράδρας, σύννεφα που κινούνται σαν τρένα, σύννεφα διάφανα, λευκά, σύννεφα μαύρα σαν κατράμι, να η εικόνα της κορυφής. Και πάνω από όλα, ο άνεμος και ο εκκωφαντικός του ήχος πάνω στα βράχια, αυτός που μας αναγκάζει να βρούμε μια απόγονη κόψη για να αλλάξουμε και να ξεκουραστούμε.

Ανατολικότερα, η λίμνη του Μέγδοβα αναδύεται προς στιγμήν από τα νέφη για να χαθεί αμέσως μετά. Γύρω μας γυμνές, απόκρημνες πλαγιές. Στα πόδια τους χωριά και οικισμοί απομονωμένοι. Εικόνες άγριας ομορφιάς είναι αυτές που χαρίζει η κορυφή σε όποιον καταφέρει να φτάσει μέχρι εδώ. Και μια αίσθηση πληρότητας μοναδική σε όσους κάνουν την πολύωρη προσπάθεια υπερνικώντας τις αντίξοες καιρικές συνθήκες.

karavula karavula16 karavula18 karavula30 karavula37karavoulasat

Have your say