< <

Στην Δραμπάλα για πρώτη φορά

Δεν είναι και λίγες οι Κυριακές που έχουμε διαβεί το πάλαι ποτέ φοβερό πέρασμα της Γκρόπας με διαφορετικές κορυφές κάθε φορά αλλά με πληθώρα αναβάσεις στην καθεμία. Ακόμη μια φορά που θα την περάσουμε αυτή τη φορά από το τούνελ που εδώ και χρόνια προσφέρει σημαντική βοήθεια αποφεύγοντας ένα από τα δυσκολότερα ορεινά οδικά δίκτυα της χώρας μας. Σημερινός στόχος η κορυφή Δραμπάλα. Ουσιαστικά πρόσκειτε για μία κορυφή που έγκειται στο ορεινό συγκρότημα Λουπάτα – Μαρόσα – Αυγό άγνωστη μένοντας στη σκιά των ψηλότερων κορυφών.

Λίγο πριν το Βαθύρεμα στη θέση Σίμου παρκάρουμε τα αυτοκίνητα και ξεκινάμε την πορεία μας από τον παλιό δρόμο που οδηγούσε στο Παράμερο.

Πολύ το χιόνι και μικρή η ομάδα, μας δυσκολεύει αρκετά, χειμώνας βγαλμένος από άλλη εποχή ο φετινός.

Περνάμε ένα εγκαταλειμμένο οικισμό με την ονομασία Κοκαλαίικα, κάποτε εδώ άκμαζε η κτηνοτροφία, τώρα μερικά έρημα σπίτι και κάποια οπωροφόρα δέντρα μόνο θυμίζουν την ύπαρξη του ανθρώπου κάποτε εδώ. Συνεχίζουμε στο δρόμο και ενώ το χιόνι αυξάνεται μαζί του αυξάνεται και η δυσκολία. Βαριά πλέον τα πόδια στην κούραση του φρέσκου χιονιού, δεν ξέρουμε αν θα φτάσουμε στην κορυφή αλλά συνεχίζουμε κουράζοντας το σώμα και ξεκουράζονας το πνεύμα. Ποιες εικόνες να χωρέσουν αυτή την ομορφιά που τόσο απλόχερα λαμβάνουμε;

Βρισκόμαστε μερικές εκατοντάδες μέτρα από την κορυφή κουρασμένοι από την προσπάθεια ανταμείβοντας μας όμως ίσως με το ποιο όμορφο κομμάτι της διαδρομής. Τα θεόρατα έλατα έχουν σκεπαστεί από ένα βαρύ στρώμα χιονιού με τα κλαδιά τους να χάνονται μέσα στη μεγάλη ποσότητα δίνοντας την εντύπωση πως έχουν γίνει ένα, δες και αυτή η εποχή φτιάχτηκε για αυτά.

Το ταξίδι για την κορυφή φτάνει στο τέλος. Μετά από πολύ κόπο βρισκόμαστε στα 1429 μέτρα, για άλλους το ταξίδι ήταν μακρύ και για άλλους περιπετειώδες, για όλους όμως η Ιθάκη είναι η κορυφή, η δική μας Ιθάκη. Γιατί δεν υπάρχει περιπέτεια χωρίς στόχο, ταξίδι χωρίς Ιθάκη.

Have your say