< <

Στην Δίφρη

Με αφετηρία όπως πάντα το σταθμό του τραίνου ξεκινήσαμε το πρωί του Σαββάτου 21/4 με προορισμό τη Χαλκίδα. Εκεί φτάσαμε το μεσημεράκι και ξεναγηθήκαμε στην πόλη που είναι κτισμένη στο κεντροδυτικό τμήμα της Εύβοιας, στις ακτές του πορθμού του Ευρίπου. Αυτός χωρίζει το νότιο από το βόρειο Ευβοϊκό και είναι γνωστός από την αρχαιότητα για το ισχυρό παλιρροιακό του ρεύμα.
Το απόγευμα και μετά από 25 χλμ φτάσαμε στη χωριό Στενή, στους πρόποδες του όρους Δίρφη, βορειοδυτικά της Χαλκίδας και σε υψόμετρο 440 μ. Εκεί μείναμε σε ένα από τα ξενοδοχεία του χωριού, από όπου την επόμενη μέρα προωθηθήκαμε με τα αυτοκίνητά μας έως το καταφύγιο. Αυτό ανήκει στον ΕΟΣ Χαλκίδας και είναι χτισμένο στη θέση Λειρί και σε υψόμετρο 1150 μ.
Η πορεία αρχίζει. Το τοξοειδές σχήμα του βουνού που δεσπόζει στις ανατολικές ακτές του νησιού σε προετοιμάζει και σε ελκύει να μπεις στην περιπέτεια να το γνωρίσεις. Το μονοπάτι είναι χαραγμένο και καλά διατηρημένο, στη μια κόψη της πλαγιάς του. Η πορεία γίνεται επίπονη όσο προχωράμε, αφού η κλίση του μονοπατιού είναι αρκετά μεγάλη. Οι συχνές στάσεις που ο ψυχρός αέρας μας αναγκάζει να κάνουμε, μας επιτρέπουν να απολαμβάνουμε τα πάντα γύρω μας. Μετά από πορεία δυόμισι περίπου ωρών σε γυμνή από βλάστηση πλαγιά φτάνουμε στην κορυφή του βουνού όπου κατά την αρχαιότητα υπήρχε το ιερό της Δίρφυας Ήρας. Οι χαμηλότερες πλαγιές του βουνού είναι καταπράσινες με πυκνό κάλυμμα από πεύκα, έλατα, οξιές, πλατάνια και καστανιές.
Στην κορυφή μείναμε αρκετή ώρα για ξεκούραση και παρατήρηση. Η θέα είναι καταπληκτική, το μάτι μας πάει παντού, το Αιγαίο ξανοίγεται μπροστά μας και στο βάθος ξεχωρίζουν κάποια νησιά. Ανατολικά το Ξηροβούνι, η Σκοτεινή, το Μαυροβούνι και άλλα.
Πράγματι, συναντήσαμε κάτι το ξεχωριστό σ’ αυτό το βουνό των 1743 μέτρων.

Have your say