< <

Στην γραμμή των συνόρων, Βαρνούντας

Βαδίζουμε πάνω στη νοητή γραμμή των συνόρων. Τσιμεντένιες πυραμίδες οριοθετούν Ελλάδα και Σκόπια. Πότε από δω και πότε από κει. Όπως μας βολεύει. Χωρίς την έγνοια συνοριοφυλάκων, σκοπιών και περιπόλων. Τι νόημα έχουν πια όλα αυτά σε μια εποχή δίχως σύνορα;

Στη ράχη του Βαρνούντα, σε αναζήτηση της κορυφής του ένα βουνό που ξεκινά από τις Πρέσπες και τη Φλώρινα, χώνεται βαθιά μέσα στη χώρα των Σκοπίων για να σηκώσει εκεί στα 2160 μέτρα την πιο ψηλή κορφή του. Δίχως μονοπάτια, δίχως σημάδια, παραδομένο στη λήθη για να ξορκίσει έτσι καιρούς φρικτούς, αδελφοκτόνους. Σημαδεύουν οι άνθρωποι με την παρουσία τους το τόπο, χαράσσουν με γραμμές αδρές την ιστορία τους και θέλουν ύστερα να την ξεχάσουν.

Γύρω από κάθε κορυφή χάσκουν ορύγματα και μέσα τους πλήθος οι ρουκέτες. Και κάλυκες σωρό. Με χρονολογίες κατασκευής 1945- 46 -47.

Στο ψυχρό αεράκι σαλεύει το γρασίδι. Σύννεφα γοργά διαβαίνουν. Νερά τρέχουν από τα σπλάχνα του βουνού ποτίζοντας κίτρινες πρίμουλες. Χάθηκαν οι κρόκοι μαζί με τα τελευταία χιόνια.

Αριστερά μας ο Άγιος Γερμανός στη ρέμβη του μεσημεριού. Ψηλότερα θαλερό δάσος οξιάς με εκκωφαντικά πράσινα χρώματα. Αριστερά βαθιά στα σύννεφα χαμένες, οι κορυφές οι Σκοπιανές.

Βαδίζουμε βόρεια μέσα σε απέραντη σιγή. Μόνο ο ήχος των βημάτων μας στο πλούσιο νεαρό χορτάρι. Λίγο χαμηλότερα ξεχωρίζουν ερείπια φυλακίων. Πόρτες σπασμένες, έρημα παραθυρόφυλλα. Σκεπές που έγιναν ένα με το πάτωμα. Τα έργα των ανθρώπων διαρκούν όσο και οι ανάγκες τους.

Μια μεγάλη πυραμίδα, μια ακόμα ανηφόρα και νάμαστε στη μύτη του βουνού. Πάνω από τα ακίνητα νερά της Πρέσπας. Κορυφή Κίτσεβο ή Δεσποτικό, υψόμετρο 2334 μέτρα. Άλλη μια μεγάλη πυραμίδα, η τελευταία. Πάνω της απλώνουμε τα μουσκεμένα ρούχα μας. Στα πόδια της αναπαυόμαστε και αναπολούμε την τελευταία φορά που φτάσαμε ως εδώ, πριν από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια!

Have your say